Α

- Μπήκα στη σιωπή για να μάθω

- Χειροκρότησα μόνο δημιουργούς

- Όταν ζέστανα με αγάπη την ψυχή μου απέκτησαν οι εικόνες προορισμό

- Πόση δύναμη χρειάζεται το γκρέμισμα της αυταπάτης…

- Πώς να βγεις με τόσα σκουπίδια στην εξώπορτα…

- Το πολυτιμότερο στη διαθήκη μου, οι αναμνήσεις


 

Β

- Η Ποίηση χωράει σε ένα κορμί απόψε

- Δεν είναι ποταπό το αίσθημα ιδιοκτησίας στους ανθρώπους αγαπημένη ΜΟΥ;

- Πάσχιζες να αρέσεις κι έχασες την ψυχή σου

- Γίνε λευκό τελάρο με πινελιές και χρώματα δικά σου

- Φούσκωσε το στήθος κι έκανε θρύψαλα τα κελύφη τους

- Τόσο φως σε τόσο σκούρα μάτια…

 

Γ

- Τα ιδεολογικά κατασκευάσματα φυλακίζουν τη σκέψη

- Τότε είχαμε συλλογικές αυταπάτες κι οράματα. Τώρα οχυρώνουμε τις φωλιές μας

- Νέοι, υψώσαμε τόσο τις σημαίες μας, που χάθηκαν στο άπειρο

- Φορές, ούτε η οργή δε μπορεί να δώσει κίνηση

- Τα όνειρα ξεχασμένα σε προγονικές αποθήκες

- Μια αφανής βία με μπόλι παγκοσμιότητας

- Νέοι κώδικες ηθικής στα ρολόγια τους κι ο ρολογάς νεκρός από καιρό

 

Δ

- Ποίηση σκληρή, ανελέητη, αγαπημένη. Πόσες σπονδές χωράνε ακόμα τα ιερά σου;

- Ποίηση. Σκυτάλη που δεν φθάρηκε ποτέ νοτισμένη από χιλιάδες ανθρώπινες ψυχές

- Κι η Ποίηση, το μεγαλύτερο το πιο βαθύ το μέγα έως θανάτου
πάθος

- Κι έπειτα, δεν κρύψαμε το έργο μας σεμνά ολόκληρες δεκαετίες;

- Ευλογία να μπορείς να πετάξεις με ένα μολύβι κι ένα χαρτί

- Εύθραυστα μολύβια μεταγγίζουν το βάρος της καρδιάς σε λευκά χαρτιά

 

 

 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter