...Στα ελληνικά ΜΜΕ δεν εκδηλώθηκαν ουσιώδεις προσπάθειες επιμόρφωσης στελεχών και δημοσιογράφων, ούτε έγιναν επενδύσεις σε νέες τεχνολογίες ώστε να διαφανούν αναπτυξιακές προοπτικές. Παράλληλα, δεν φάνηκαν να αναπτύσσονται ισχυρές αντιστάσεις σε φαινόμενα κοινωνικής σήψης. Δεν αναπτύχθηκαν τακτικές αντιμετώπισης του νοσηρού συστήματος της Δημόσιας Διοίκησης. Δεν ασκήθηκε κριτική στην αδιαφανή διαχείριση των δημοσίων πόρων. Δεν είδαμε αποκαλύψεις για βρώμικες συναλλαγές «εκδοτών» με τις εκάστοτε εξουσίες. Δεν είδαμε ουσιαστικό στιγματισμό και απαξία για τον παράνομο πλουτισμό, την διαπλοκή και το ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Δεν διαπιστώσαμε έκδηλα την άσκηση της βασικότερης λειτουργίας του Τύπου, την άσκηση ελέγχου των κάθε λογής εξουσιών από τη διοίκηση του μικρότερου σωματείου ως και του μεγαλύτερου πολιτικού ή οικονομικού οργανισμού της χώρας.

 

   Αρκεί να αναρωτηθούμε πώς είναι δυνατόν να επιβιώνουν τόσες εφημερίδες, τόσα περιοδικά, τόσοι ραδιοφωνικοί και κυρίως τόσοι τηλεοπτικοί σταθμοί. Στατιστικά σε καμία χώρα της Ευρώπης δεν υπάρχει τόσο μικρή αναγνωσιμότητα, ακροαματικότητα και τηλεθέαση, με τόσο δυσανάλογα μεγάλο αριθμό ΜΜΕ. Άρα, για κάποιους η επιχείρηση ΜΜΕ είναι πιθανό να συνιστά μέσο εύκολου πλουτισμού, ανεξαρτήτως ύπαρξης καταναλωτών ή όχι. Υπάρχουν πολιτικές εφημερίδες με ελάχιστη κυκλοφορία οι οποίες εμφανίζουν τεράστια έσοδα από κρατική διαφήμιση και οικονομικές εφημερίδες που υπάρχουν μόνον για να δημοσιεύουν ισολογισμούς...

 

    ...Τα δελτία ειδήσεων μετατράπηκαν σε μονοθεματικές εκπομπές, οι οποίες ασχολούνται με μία  - δύο ειδήσεις και ο τηλεοπτικός ενημερωτικός χρόνος αναλώνεται σε αντιπαραθέσεις φερομένων αναλυτών ή/και πολιτικών. Όσο υψώνονται οι τόνοι της προβλέψιμης αντιπαράθεσης, τόσο δεν μπορούν να κρύψουν το χαμόγελο ικανοποίησης οι κεντρικοί παρουσιαστές, αλλά και τόσο καταρρακώνεται κάθε έννοια πληροφόρησης, αξιοπιστίας και δεοντολογίας.

 

    Η ταυτόσημη με την έννοια της ελευθεροτυπίας, ανάγκη πολυδιάστατης θεώρησης σημαντικών ειδησεογραφικά γεγονότων μετατράπηκε σε μονοδιάστατη είδηση. Η ενημέρωση μετατράπηκε σε θέαμα, το κοσμικό κουτσομπολιό σε «κοινωνική ενημέρωση», το ρεπορτάζ της κλειδαρότρυπας σε φανταχτερές εκπομπές. Τροφοδοτούνται οι τηλεθεατές με γεγονότα της ιδιωτικής ζωής των άλλων. Προσφέρεται δημοσιότητα δευτερολέπτων σε ανθρώπους που παράγουν ευτέλεια και συχνά προκαλούν τον οίκτο...

 

   ...Το ερώτημα που θα απαντηθεί στο μέλλον είναι αν αυτά τα σημερινά χαρακτηριστικά θα αποτελούν απλή ιστορική καταγραφή, ή όχι. Τα ερωτήματα, όμως, που αναζητούν σήμερα απαντήσεις είναι εύλογα. Με μια πάσχουσα ποικιλοτρόπως επιχειρηματικότητα στον χώρο των ΜΜΕ, με έναν Τύπο εξαρτημένο οικονομικά, για ποια ανεξαρτησία και ελευθερία του Τύπου μπορούμε να μιλάμε; Και όταν όλα τα παραπάνω είναι ευρέως γνωστά στους πολίτες, σε ποια αξιοπιστία του Τύπου μπορούμε να αναφερθούμε; Μπορεί ένας Τύπος εξαρτημένος, μη αυτοδύναμος οικονομικά, συναλλασσόμενος με την Κεντρική Εξουσία, να υπηρετήσει αλήθεια, ανθρώπινες αξίες και ιδανικά; Μπορεί να προσφέρει ζωογόνα πνοή στον πολίτη, ελπίδα ανάτασης και αναβάθμισης της ποιότητας της ζωής του; Μπορεί, κατά συνέπεια, να πραγματώσει τον αληθή του σκοπό, όπως αυτός αποτυπώθηκε στην Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, όπως αυτός περιγράφεται στο Ελληνικό Σύνταγμα και όπως για την επίτευξή του έχουν αγωνισθεί επί σειρά ετών πολλοί άνθρωποι, πληρώνοντας ακόμα και με τη ζωή τους; 

 

      ...Η ιστορία διδάσκει ότι ποτέ η ανθρωπότητα δεν στέρεψε από ιδανικά, προοπτικές και αγώνες. Τα βήματα προόδου που σημειώθηκαν σε όλους τους τομείς (στην επιστήμη, την τεχνολογία, την πολιτική, τον πολιτισμό) δεν χαρίστηκαν από κανέναν. Είναι αποτέλεσμα σκληρών αγώνων, ατομικών και συλλογικών προσπαθειών. Πάντοτε η συντήρηση αντιπάλευε την πρόοδο, τα κεκτημένα συμφέροντα εμπόδιζαν την ανάπτυξη, οι μικρόψυχες συντεχνιακές αντιλήψεις ήταν μονίμως η τροχοπέδη, τα πολιτικά κατεστημένα – υποχείρια των οικονομικών κατεστημένων - δεν παρέδωσαν ποτέ αμαχητί την σκυτάλη στους επιγόνους...

 

 

 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter