Η δημοσιογραφία είναι η απεικόνιση της ζωής στις διάφορες εκφάνσεις της και έχει πάντοτε ως αντικείμενο τον άνθρωπο. Με αυτόν ασχολείται και υπηρετεί τις ανθρώπινες αξίες. Η δημοσιογραφία συντελεί στην ενημέρωση του πολίτη για κάθε θέμα που αφορά στη ζωή του (οικονομία, πολιτική, πολιτισμός κλπ). Προβάλλει απόψεις ειδικών και ανθρώπων του πνεύματος, αναβαθμίζοντας έτσι το μορφωτικό - πολιτιστικό επίπεδο των πολιτών. Ασκεί συνεχή κριτική στην κάθε λογής εξουσία (πολιτική, τοπική, συνδικαλιστική, οικονομική κ.ά.), προστατεύοντας έτσι την εύρυθμη λειτουργία της Δημοκρατίας, της Ισονομίας και της Δικαιοσύνης...

 

    ...Κατά πλειοψηφία, οι παραδοσιακοί εκδότες έδωσαν τη θέση τους σε επιχειρηματίες οι οποίοι συναλλάσσονται, εμφανώς ή μέσω παρένθετων φυσικών ή νομικών προσώπων, με το Δημόσιο και χρησιμοποιούν τα ιδιόκτητα ή μετοχικά ελεγχόμενα ΜΜΕ ως μοχλό πίεσης για την ανάληψη προμηθειών ή έργων του Δημοσίου. Η επιχειρηματική συμπεριφορά του συνόλου των σημερινών εκδοτών, εκτός κάποιων εξαιρέσεων, υποδηλώνει ότι χρησιμοποιούν τα έντυπά που εκδίδουν είτε ως μέσα άσκησης επιχειρηματικής πίεσης, είτε ως αντικείμενα κερδοσκοπίας. Είναι για αυτούς εμπορευματικά αγαθά, τα οποία πρέπει να φέρουν το συντομότερο δυνατόν τα υψηλότερα κέρδη. Συνέπεια αυτού είναι να έχει υποτιμηθεί η πολυδιάστατη λειτουργία του Τύπου και η προσφορά του στην ενημέρωση, στη διαμόρφωση αισθητικών προτύπων, πολιτικής σκέψης, παραγωγής πολιτικής, προαγωγής της κοινωνίας και της οικονομίας...

 

        ...Πέραν όλων όσων προαναφέρονται, τα ελληνικά ΜΜΕ στο σύνολό τους – εκτός επαναλαμβάνω δυστυχώς ελαχίστων εξαιρέσεων – προσφέρουν στους πολίτες ένα προϊόν χαμηλής ποιότητας. Αγνοούν τις πραγματικές ανάγκες των πολιτών (ανεργία, ακρίβεια, Παιδεία, Υγεία κλπ). Προβάλλουν έναν εξωπραγματικό κόσμο, πασαλειμμένο χρυσόσκονη και ανόητες «ειδήσεις» για περιφερόμενους θαμώνες κοσμικών σαλονιών. Παράλληλα, κατασκευάζουν πλασματικές ανάγκες, οι οποίες οδηγούν τους Έλληνες καταναλωτές στην υποθήκευση της ζωής τους, μέσω πιστωτικών καρτών και δανείων χωρίς σκέψη, λογική, προοπτική. Όταν οι πολίτες βομβαρδίζονται καθημερινά από καταιγισμό μηνυμάτων ισχυρής επιρροής, ίσως είναι αναμενόμενο να αμβλυνθούν αντιδράσεις και η χειραγώγηση των μαζών να είναι ευκολότερη. Η μετάλλαξη ολόκληρων λαών μέσα από συντονισμένη προπαγάνδα έχει καταγραφεί άλλωστε και ιστορικά, με καταστροφικά για την ανθρωπότητα αποτελέσματα...

 

       ...Η κρίση του Τύπου στην Ελλάδα διαπιστώνεται ταυτόχρονα με την οικονομική, κοινωνική, άρα και πολιτική κρίση, που σοβεί τα τελευταία χρόνια. Η εικόνα των πολιτικών κομμάτων, οι αντιδράσεις των πολιτών στις εκλογικές αναμετρήσεις, η συμπεριφορά των Ελλήνων ως καταναλωτών προσδίνουν το στίγμα μιας πραγματικότητας παραίτησης, απάθειας, δίψας για εύκολο πλουτισμό και αδιαφορίας για τον συνάνθρωπο. Θα έλεγε κάποιος ότι αναπτύσσεται ένα νέο μοντέλο ανθρώπου με κοινά χαρακτηριστικά σε ολόκληρο τον δυτικό λεγόμενο κόσμο... 

 


       

...Στα ελληνικά ΜΜΕ δεν εκδηλώθηκαν ουσιώδεις προσπάθειες επιμόρφωσης στελεχών και δημοσιογράφων, ούτε έγιναν επενδύσεις σε νέες τεχνολογίες ώστε να διαφανούν αναπτυξιακές προοπτικές. Παράλληλα, δεν φάνηκαν να αναπτύσσονται ισχυρές αντιστάσεις σε φαινόμενα κοινωνικής σήψης. Δεν αναπτύχθηκαν τακτικές αντιμετώπισης του νοσηρού συστήματος της Δημόσιας Διοίκησης. Δεν ασκήθηκε κριτική στην αδιαφανή διαχείριση των δημοσίων πόρων. Δεν είδαμε αποκαλύψεις για βρώμικες συναλλαγές «εκδοτών» με τις εκάστοτε εξουσίες. Δεν είδαμε ουσιαστικό στιγματισμό και απαξία για τον παράνομο πλουτισμό, την διαπλοκή και το ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Δεν διαπιστώσαμε έκδηλα την άσκηση της βασικότερης λειτουργίας του Τύπου, την άσκηση ελέγχου των κάθε λογής εξουσιών από τη διοίκηση του μικρότερου σωματείου ως και του μεγαλύτερου πολιτικού ή οικονομικού οργανισμού της χώρας.

 

   Αρκεί να αναρωτηθούμε πώς είναι δυνατόν να επιβιώνουν τόσες εφημερίδες, τόσα περιοδικά, τόσοι ραδιοφωνικοί και κυρίως τόσοι τηλεοπτικοί σταθμοί. Στατιστικά σε καμία χώρα της Ευρώπης δεν υπάρχει τόσο μικρή αναγνωσιμότητα, ακροαματικότητα και τηλεθέαση, με τόσο δυσανάλογα μεγάλο αριθμό ΜΜΕ. Άρα, για κάποιους η επιχείρηση ΜΜΕ είναι πιθανό να συνιστά μέσο εύκολου πλουτισμού, ανεξαρτήτως ύπαρξης καταναλωτών ή όχι. Υπάρχουν πολιτικές εφημερίδες με ελάχιστη κυκλοφορία οι οποίες εμφανίζουν τεράστια έσοδα από κρατική διαφήμιση και οικονομικές εφημερίδες που υπάρχουν μόνον για να δημοσιεύουν ισολογισμούς...

 

    ...Τα δελτία ειδήσεων μετατράπηκαν σε μονοθεματικές εκπομπές, οι οποίες ασχολούνται με μία  - δύο ειδήσεις και ο τηλεοπτικός ενημερωτικός χρόνος αναλώνεται σε αντιπαραθέσεις φερομένων αναλυτών ή/και πολιτικών. Όσο υψώνονται οι τόνοι της προβλέψιμης αντιπαράθεσης, τόσο δεν μπορούν να κρύψουν το χαμόγελο ικανοποίησης οι κεντρικοί παρουσιαστές, αλλά και τόσο καταρρακώνεται κάθε έννοια πληροφόρησης, αξιοπιστίας και δεοντολογίας.

 

    Η ταυτόσημη με την έννοια της ελευθεροτυπίας, ανάγκη πολυδιάστατης θεώρησης σημαντικών ειδησεογραφικά γεγονότων μετατράπηκε σε μονοδιάστατη είδηση. Η ενημέρωση μετατράπηκε σε θέαμα, το κοσμικό κουτσομπολιό σε «κοινωνική ενημέρωση», το ρεπορτάζ της κλειδαρότρυπας σε φανταχτερές εκπομπές. Τροφοδοτούνται οι τηλεθεατές με γεγονότα της ιδιωτικής ζωής των άλλων. Προσφέρεται δημοσιότητα δευτερολέπτων σε ανθρώπους που παράγουν ευτέλεια και συχνά προκαλούν τον οίκτο...

 

   ...Το ερώτημα που θα απαντηθεί στο μέλλον είναι αν αυτά τα σημερινά χαρακτηριστικά θα αποτελούν απλή ιστορική καταγραφή, ή όχι. Τα ερωτήματα, όμως, που αναζητούν σήμερα απαντήσεις είναι εύλογα. Με μια πάσχουσα ποικιλοτρόπως επιχειρηματικότητα στον χώρο των ΜΜΕ, με έναν Τύπο εξαρτημένο οικονομικά, για ποια ανεξαρτησία και ελευθερία του Τύπου μπορούμε να μιλάμε; Και όταν όλα τα παραπάνω είναι ευρέως γνωστά στους πολίτες, σε ποια αξιοπιστία του Τύπου μπορούμε να αναφερθούμε; Μπορεί ένας Τύπος εξαρτημένος, μη αυτοδύναμος οικονομικά, συναλλασσόμενος με την Κεντρική Εξουσία, να υπηρετήσει αλήθεια, ανθρώπινες αξίες και ιδανικά; Μπορεί να προσφέρει ζωογόνα πνοή στον πολίτη, ελπίδα ανάτασης και αναβάθμισης της ποιότητας της ζωής του; Μπορεί, κατά συνέπεια, να πραγματώσει τον αληθή του σκοπό, όπως αυτός αποτυπώθηκε στην Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, όπως αυτός περιγράφεται στο Ελληνικό Σύνταγμα και όπως για την επίτευξή του έχουν αγωνισθεί επί σειρά ετών πολλοί άνθρωποι, πληρώνοντας ακόμα και με τη ζωή τους; 

 

      ...Η ιστορία διδάσκει ότι ποτέ η ανθρωπότητα δεν στέρεψε από ιδανικά, προοπτικές και αγώνες. Τα βήματα προόδου που σημειώθηκαν σε όλους τους τομείς (στην επιστήμη, την τεχνολογία, την πολιτική, τον πολιτισμό) δεν χαρίστηκαν από κανέναν. Είναι αποτέλεσμα σκληρών αγώνων, ατομικών και συλλογικών προσπαθειών. Πάντοτε η συντήρηση αντιπάλευε την πρόοδο, τα κεκτημένα συμφέροντα εμπόδιζαν την ανάπτυξη, οι μικρόψυχες συντεχνιακές αντιλήψεις ήταν μονίμως η τροχοπέδη, τα πολιτικά κατεστημένα – υποχείρια των οικονομικών κατεστημένων - δεν παρέδωσαν ποτέ αμαχητί την σκυτάλη στους επιγόνους...

 

 

 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter