2004. Υπόγειος ναός του φλαμένγκο στη Μαδρίτη. Εκείνη χορεύει για να τιμήσει τους

δασκάλους της, που είναι παρόντες στην ιεροτελεστία. Τραγούδι, φωνές, κιθάρες, κίνηση,

αφανισμός τόπου και χρόνου. Κι εγώ εκεί. Μαγνητισμένος από τα κόκκινα παπούτσια

της. Με μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι, πατούσα συνέχεια το κουμπί, χωρίς φλας,

ακινητοποιώντας τον χρόνο. Ένα μήνα μετά ήρθαν οι στίχοι. Τώρα, εικόνες και στίχοι

μόνιμη παρέα.

 

2014. Πέρασαν δέκα χρόνια. “Τα κόκκινα παπούτσια” αγαπήθηκαν από χιλιάδες

αναγνώστες στην έντυπη και ηλεκτρονική μορφή τους. Πολλοί προέτρεψαν για μια

αναθεωρημένη δίγλωσση έκδοση, ελληνικά και ισπανικά. Για αυτό, και ήδη κρατάτε στα

χέρια σας την “Ωδή στα κόκκινα παπούτσια” - όπως ήταν ο αρχικός τίτλος – στην ελληνική

και ισπανική γλώσσα.

 

 

 

2004. Templo flamenco en un subsuelo de Madrid. Ella baila para honrar a sus maestros, que están presenciando el ritual. Canto, voces, guitarras, movimiento, desaparición del tiempo y del espacio. Y yo, allí. Hechizado por sus zapatos rojos. Con una máquina fotográfica en la mano y disparando continuamente, sin flash, inmovilizando al tiempo. Un mes más tarde, llegaron los versos. Ahora, imágenes y versos son compañeros fieles.

 

2014. Diez años después de su publicación, "Los zapatos rojos" han enamorado a miles de lectores, tanto en formato impreso como digital. Muchos me animaron a realizar una edición revisada del texto y proceder, a la vez, a componer una versión bilingüe en griego y en español. Ahora, pues, pueden disfrutar de la "Oda a los zapatos rojos" – reproducción fidedigna del título original - en ambos idiomas.

 

 

 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter