Xronou skia 

Κι ας έλεγαν πως είμαι τυχερός

που καταφέρνω να γράφω ποιήματα

για να γιατρεύω έτσι τις πληγές

ίσως, γιατί δεν γνώριζαν

πως δύσκολο να τις χαρτογραφήσω

αφού τις στιγμές της έκρηξης

το χέρι μόνο του χάραζε δρόμους

με τράνταζε συμπαντική διασπορά

και δίχως χρόνο, μήτε δύναμη, πώς να στραφώ

σε έρευνες, εντοπισμούς και θεραπείες

 

Πώς, άλλωστε

όταν σε τραβούν από το χέρι επιτακτικά

θύελλες που αποζητούν διέξοδο

για να μην καταστρέψουν

 

Όμως, εξομολογούμαι

ποτέ δεν ένιωσα τον φόβο να με κατακλύζει

από τις τόσες ενδείξεις καταβύθισης

στον κόσμο και τον εαυτό

ίσως, γιατί η πίστη στη ζωή

με έναν δικό της τρόπο

πάντοτε με διέσωζε

 

Κι έπειτα, είχα άλλοθι ακλόνητο

δεν εγκλημάτησα ποτέ με τη συνήθεια

–των εξουσιαζόντων όπλο απεχθές

όπιο αναισθητικό των εξουσιαζομένων–

με την οποία έγιναν τα μεγαλύτερα εγκλήματα

σε βάρος των αδιάφορων υποτελών

 

 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter