ΟΜΗΡΟΣ

 

   Eίναι καλύτερα σε ένα κελλί όμηρός τους Ομηρε να νιώθεις στα αλήθεια ότι βρίσκεσαι φυλακισμένος παρά να έχεις την αυταπάτη μιας ελευθερίας... και συ είσαι υποχρεωμένος να ζεις διχασμένος ονειροπόλος γεμάτος δικαιολογίες για τις ενοχές σου γιατί είναι αργά πολύ αργά τώρα για κείνη την επανάσταση και το έμαθες καλά ότι θα σε εξουσιάζουν και το ξέρεις και θα σε φιμώνουν... γιατί εσύ κρέας περιφερόμενο με ένα μυαλό ανύπαρκτο αφού δεν το εισπράττουν οι άλλοι βογκάς και σπέρνεις δικαιολογίες αφήνοντας σε εύθετο χρόνο τις δημιουργικές εξάρσεις γιατί σε έμαθαν να μεταθέτεις συνέχεια ανάγκες και οι ιεραρχήσεις σου μετράνε στο δικό τους μέτρο… το ξέρεις αλλά επιμένεις να σχεδιάζεις με τα ακροδάχτυλα στον άνεμο γιατί σε έμαθαν να έχεις γυναίκα ερωμένη αγαπημένη γονείς που αγαπάς κι εξαρτώνται από σένα να έχεις παιδί που το λατρεύεις κι είναι δικαιολογία ύπαρξης για σένα λες και δεν είναι δικαιολογία ύπαρξης όλα τα άλλα κάθε σου στιγμή η ανάσα σου η ίδια που όμως έχει συνεχή ανάγκη επιβεβαίωσης για να υπάρχεις και να είσαι καταγραμμένος σε μητρώα αρρένων θηλέων ή ομοφυλόφυλων που σε θέλουν με έναν αριθμό να σε συνοδεύει μέχρι να πεθάνεις σε μια ταυτότητα που δεν απεικονίζει παρά ένα τίποτα ένα άλλο από αυτό που είσαι ή ένα ίδιο με όλους τους άλλους γύρω σου αφού όλοι έχουν μια ταυτότητα κι έναν αριθμό που δεν σημαίνει τίποτα για σένα αλλά πολλά για τούς άλλους και έχει σχέση με την ενηλικίωσή σου αφού με τόσο καμάρι την πήρες στα χέρια και σε έχρισαν πολίτη με δικαιώματα και υποχρεώσεις στα μέτρα τους πάντα... δεν επέλεξες εσύ αλλά άλλοι που με τη σειρά τους είναι το ίδιο με σένα άβουλοι κομπάρσοι… και οι στιγμές σου αιώνες που δεν τις κατάλαβε κανείς πάρεξ κάποιοι το ίδιο ανεμοπαρμένοι σαν εσένα μικροί και τεράστιοι ηλίθιοι κι ευφυείς ανάλογα τις στιγμές και σε κάνουν συντροφιά γιατί είσαι άλλοθι στη χυδαιότητά τους και συ υπάρχεις μέσα από αυτόν το συγχρωτισμό και νιώθεις ότι σε θέλουν σε εκτιμάνε αλλά δεν κατάλαβες ποτέ πόσο σε χρησιμοποιούν... και δεν ξέρεις καν ποιός είσαι γιατί ήρθες πώς και γιατί θα φύγεις ξαφνικά χωρίς να ενοχληθεί στα αλήθεια κανείς από την απουσία σου παρά μόνο αυτοί που επίσης υπήρχαν επειδή τους επιβεβαιώνεις την ύπαρξη... και μπορείς να τους εξαπατήσεις κιόλαςζωγραφίζοντας το κελλί τους τοίχους της φυλακής με παράθυρα κι ανεμώνες με θάλασσες και ταξίδια με κορίτσια όμορφα και έγκαυλες γυναίκες με μολύβια και χαρτιά με μουσικές και τραγούδια με αυταπάτες και στόχους ζωής με κοροϊδευτικές γκριμάτσες και καρβέλια με αγάλματα αρχαιότητας και φουστανέλες με δέντρα καταπράσινα κι αποκαΐδια με λεωφόρους όπου τεράστια πλήθη διαδηλώνουν το δίκιο τους θαμμένο δεκαετίες πίσω κι έτσι θα κάνουμε την αυταπάτη πραγματικότητα κι έπειτα - όπως έγραψε ο Λειβαδίτης- μπορεί να ζωγραφίσεις και μια πόρτα στον τοίχο και να φύγεις…

 

ΠΕΤΡΟΣ

 

   Πέτρο, δεν θα σου πω ποτέ τι σκέφτομαι σε όλο το εύρος του μυαλού μου. Θέλω. Αλλά είμαι ανίκανος να καταγράψω τα πράγματα με λέξεις, με τη δική σου ματιά. Aν το κατάφερνα, θα ήταν κάτι σαν την απόλυτη μοιρασιά. Αυτήν που ονειρεύονται οι ερωτευμένοι. Mιλάμε για το ανέφικτο. Kι εδώ η προσπάθεια σημαίνει πολλά. Eίναι το χέρι που απλώνεις. Χωρίς ντροπή. Για να το πιάσει ο άλλος.

 

   Και ζηλεύω. Και λυπάμαι τα χρόνια που έρχονται μπροστά σου. Γιατί οι ανακαλύψεις που θα κάνεις, το ξέρεις αλλά δεν το αποδέχτηκες ποτέ, δεν είναι και τίποτα σπουδαίο. Mιά καθημερινότητα απλή, μπλεγμένη με πρόσωπα. Με ανούσια κυρίως γεγονότα. Xαρές, λύπες, χαρές κυρίως της στιγμής. Γιατί κατά ένα περίεργο τρόπο, πάντα οι χαρές είναι στιγμιαίες. Οι λύπες διαρκούν πολύ.  Μετά στο υπόσχομαι, πολύ γρήγορα αρχίζουν οι αναπολήσεις.

 

   Kαι θα αναρωτιέσαι κάθε στιγμή, γιατί έγινε έτσι η προηγούμενη. Οι όποιες εξηγήσεις θα είναι εξάρτηση της βούλησής σου και μόνο. Πάντα η αλήθεια, θα είναι η αλήθεια σου κι όχι των άλλων. Eννοιες όπως φιλία και άλλες, θα φεύγουν. Για να νοιώσεις μεγαλώνοντας πόσο μόνοι είμαστε.

 

   Kαι δε θα σε πονάει η μοναξιά, αφού οι αυταπάτες μπόλικες. Ούτε θα φοβάσαι το θάνατο κάποτε. Αυτή την τελευταία πράξη ζωής. Θα ξέρεις ότι κάθε στιγμή έχει κάτι όμορφο. Κάτι απωθητικό. Προσπαθώντας να μην αποδείξεις τίποτα στους άλλους. Και κυρίως στον εαυτό σου. Ετσι, θα έχεις κάνει το πρώτο βήμα στην ελευθερία.

 

   ...Εκεί στα σημάδια του πόνου σε κάθε πρόσωπο, εγώ Πέτρο μετράω τους γενναίους.

 

   ...Τώρα, βουτάω στην ηρεμία. Περνάω διακοπές παλιμπαιδισμού. Σε μια χώρα που διψασμένη για οράματα κι αυταπάτες, ζητάει βοήθεια από δημαγωγούς. Οι οποίοι ξέχασαν ως και τους φθόγγους της γλώσσας μας και δεν αρθρώνουν αξίες ζωής, έστω λόγο πολιτικό για να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους.

 

   Σούρουπο τώρα ατόφιο. Και δεν ξέρω. Η νύχτα τους η μεγάλη σε διάρκεια, η ατέλειωτη νύχτα τους, αν τους γίνει ποτέ αντιληπτή. Tο μόνο που ξέρω σίγουρα, είναι ότι  η νύχτα -τους και -μας, άρχισε. Και κανείς δεν το είδε τόσο καθαρά, όσο τώρα εγώ, που το σούρουπο με βυθίζει στο βυσσινί του και χάνεται πέρα στον ορίζοντα, ανάμεσα θάλασσα κι ουρανό.

 

   Το ερώτημα πάντα το ίδιο αιώνες: Πώς αντέχει τόσα μεγάλα όνειρα, ένας τόσο μικρός τόπος; Πώς;

 

 

 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter