Όταν φτάσεις στη σιωπή θα ξέρεις

 

Τραγούδα το χειμώνα που σε έκανε να νιώσεις την Άνοιξη

 

Μαρία δεν σε συνάντησα πουθενά

 

Σε ποιά τσέπη να βάλεις την ευαισθησία σου έτσι γυμνός

 

Θα πεθάνει ανώριμος γιατί δεν έμαθε να σφίγγει τα χέρια σε γροθιά

 

Παραδόθηκε σε κείνην που αγάπησε τις πολύχρονες ουλές του

 

Έβαλε τη μάσκα στην κωλότσεπη και τη νύχτα επαιτεί ένα στίχο

 

Πώς να φυλαχτείς με τόσους που ευεργέτησες

 

Θα αγαπάω συνέχεια έστω και το κενό στο στήθος μου

 

Αρμαθιά οι έρωτες κι η μοναξιά απέραντη

 

Ελάτε τραγούδια μου την Άνοιξη να ξαστερώσετε

 

Το μέτωπό σου με τόσες ρυτίδες καθαρό. Φάνηκε τις ώρες των αστραπών

 

 

 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter