Αθήνα 15 Ιουλίου 2004        

   Το έγραψα στην Άνδρο, στις πιο μοναχικές διακοπές της ζωής μου. Έγραφα ακατάπαυστα μέχρι να ακινητοποιηθεί το χέρι μου από την κούραση. Λες και φυλακισμένος, κάτεργα, έπρεπε να βγάλω συγκεκριμένο όγκο δουλειάς καθημερινά...

   Για να μη φλυαρώ, παραθέτω το προλογικό σημείωμα:
   Μια μικρή ιστορία τριάντα ετών

   Πριν τριάντα χρόνια, στη διάρκεια της στρατιωτικής μου θητείας, σχεδίασα σε ένα κομμάτι χαρτιού μια ιστορία. Είχα βάλει ως τίτλο «Το Κουμπί» και μιλούσα για έναν άνθρωπο, που κατασκεύασε αναγκαία - λόγω ειδικών συνθηκών - μια δικαιολογία ύπαρξης, ένα στόχο ζωής, για να συνεχίσει να υπάρχει. Μέσα από ένα απλό, ασήμαντο κουμπί. Είχα γράψει ακόμα και το τέλος της ιστορίας. Σε δέκα αράδες.
Το χαρτί αυτό, την ύπαρξη του οποίου με την πάροδο των ετών ξέχασα, είχε κρατήσει ο φίλος Γιώργος Χαϊδας. Ο οποίος πριν τρία περίπου χρόνια, με ξάφνιασε και με συγκίνησε, θυμίζοντάς μου την ιστορία «του κουμπιού».

   Τότε μου παρέδωσε την σελίδα που είχε κρατήσει για τρεις περίπου δεκαετίες, λέγοντας μου : «Θυμάσαι «το κουμπί»; Μου το είχες δώσει, ως σχεδίασμα του πρώτου θεατρικού σου έργου. Στο επιστρέφω». Μου δίνει τη μια και μοναδική σελίδα και αυτό ήταν το έναυσμα.

   Ξαναδιαβάζοντας τις δέκα αυτές αράδες, ιδίως το τέλος της ιστορίας, συνειδητοποίησα ότι στα τριάντα χρόνια που μεσολάβησαν, το θέμα παρέμενε άκρως επίκαιρο . Και έτσι, σε ένα μήνα στην Άνδρο γράφτηκε «το κουμπί».

   Οι διακόσιες λέξεις της μιας σελίδας, έγιναν έντεκα χιλιάδες διακόσιες λέξεις…

Γ. Δ.

 

 



Από το Δελτίο Τύπου


   Το έργο, τριών προσώπων, διαδραματίζεται στη φυλακή, όπου ο κεντρικός ήρωας θέτει ως στόχο ύπαρξης να ανακαλύψει το χημικό τύπο του κουμπιού στην προσπάθειά του να βρει έναν τρόπο να επιβιώσει μέσα στο σύστημα της φυλακής και στο μικροσύστημα των επιστημόνων που τον «παρακολουθούν».

  Η επικαιρότητα του έργου είναι καίρια εξαιτίας του στοιχείου της διαχρονικότητας που το διατρέχει: με ποιους τρόπους τα συστήματα εξουσίας αποπειρώνται και πετυχαίνουν να χειραγωγήσουν τη σκέψη και τη ζωή μας.

   Ο αναγνώστης διαβάζοντάς «το Κουμπί» θα ανακαλύψει εκ νέου τον αιχμηρά ποιητικό τρόπο γραφής του Δουατζή - μέσω του θεατρικού είδους αυτή τη φορά.

   Για δημιουργούς για τους οποίους η γραφή κι ο λόγος αποτελούν τρόπο ζωής, όπως στην περίπτωση του Γ. Δουατζή, δεν μπορεί παρά το αποτέλεσμα να είναι άμεσο και για τον αναγνώστη, για να ειπωθούν πράγματα που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχουμε ζήσει ή σκεφθεί όλοι.

 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter