Αγναντεύεις την εικόνα της παυσίλυπης νύχτας, με το φεγγάρι να αχνογεννιέται στην υπόσχεση μιας πανσελήνου; Νιώθεις τη δακρυσμένη του χαρά; Φαντάζεσαι τα στάχυα που θα φανούν με την αυγή; Βλέπεις το άσπρο των σπιτιών να ροδίζει το χάραμα; Ακούς το τραγούδι του μοναχικού μέσα στη νύχτα; Απλώνεις το χέρι της επίκλησης, χωρίς ντροπή, στην αγαπημένη; Ζεις. Και τραγουδάς σιωπηλά τη ζωή, τη χαρά. Tη χαρά της ζωής. Την ωδή της τραγουδάς.

  

Τόση παρουσία πια, αυτές οι απουσίες…

    

   

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter