Όμως, υπάρχουν και αυτά τα υπέροχα όμως, που αποτρέπουν τις εμμονές, καλοδέχονται τις μύριες εκδοχές για να δροσίζεται η ζωή και να μπορούν οι σιωπηρές κουβέντες να ανοίγουν δρόμο να περάσει η βασανιστική, αλλά σωτήρια αμφιβολία. Έτσι αμίλητοι πορεύτηκαν αυτοί και μπήκαν στα αλώνια των γενναίων με την πλάτη γυρισμένη στις βεβαιότητες των δειλών.

 

Αν άκουσα καλά, ο διάλογος ήταν για τη μόνη βεβαιότητα της στιγμής, την άπειρη τρυφερότητα και την αγάπη. Για τον έναν προς την άλλη. Για τη μία προς τον άλλο. Και για τους δυο προς τα τόσα πρόσωπα, τις μάσκες και τα προσωπεία. Αυτά τα λόγια έκαναν ανάλαφρη τη γη που σκέπασε την πρώτη μεγάλη τους απώλεια. Τυχεροί, που μπόρεσαν μέσα από την έλλειψη και την ανέχεια να νιώσουν τα αμύθητά τους πλούτη.

 

katoptro17

 

 

 

 

 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter