Στους «Αντικατοπρισμούς» των εκδόσεων «στίξις» η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ συνομιλεί με τον Γιώργο Δουατζή με αφορμή το βιβλίο του «Τα Κάτοπτρα». Σύμφωνα με την Ρουκ «Τα Κάτοπτρα» διδάσκουν πως η πραγματική σοφία έχει τη γλώσσα την ανθρώπινη που εκφράζει απλά μια διαφορετική προσέγγιση ζωής. Επέλεξε κάποια αποσπάσματα από το εν λόγω βιβλίο και μετά κατέγραψε τις προσωπικές της σκέψεις κάτω από κάθε απόσπασμα που είχε επιλέξει. Με αυτό το σκεπτικό γεννήθηκε ένα ολόκληρο βιβλίο.

Γίνεται λόγος -μεταξύ άλλων-για  τον πόνο, τον έρωτα, το δόσιμο, την ελπίδα, την υφή της ζωής, την τέχνη, τον υποκειμενισμό, την υστεροφημία, τη χαρά, τη νύχτα. Το  βλέμμα του ενός ποιητή συμπληρώνει το βλέμμα του άλλου, και βρίσκονται σε αλληλεπίδραση και ανταπόκριση μεταξύ τους σε διανοητικό, αλλά και σε συναισθηματικό επίπεδο. Ακολουθούν κάποια βασικά θέματα-ιδέες με τα οποία καταπιάνονται οι δυο τους.

-Πώς ο έρωτας μπορεί να μορφοποιηθεί σε έργο τέχνης;

-O παραλογισμός του έρωτα, αλλά και η λογική του θανάτου είναι αναπόσπαστα στοιχεία της ζωής.

-Το ποίημα και η διαδικασία της γραφής μπορεί να είναι σωτήρια για τον δημιουργό.

-Με τα χρώματα η φύση εκφράζει τα συναισθήματά της.

-Όταν δεν τον ζεις, ο χρόνος ασυναίσθητα γίνεται απών.

-Η γέννηση και ο θάνατος οριοθετούν και την σκέψη της ύπαρξής μας.

-Η αδιαφορία τυφλώνει

-Η υστεροφημία είναι αδερφή της ματαιοδοξίας και χωρίς αυτήν δεν θα υπήρχε έργο τέχνης στον πλανήτη.

-Τί είναι ευτυχία; Μα είναι μια απόλυτη προσωπική υπόθεση.

-Χαίρομαι που μπορώ να χαίρομαι.

Θέματα ουσιαστικά που αφορούν την ανθρώπινη ύπαρξη και την τέχνη. Μάλιστα πολλάκις χάνονται οι ισορροπίες μεταξύ τέχνης και ζωής και τότε  κάποιος μοιραία καταλήγει στη μωρή υπερβολή και την αποτυχημένη τέχνη. Η Ρουκ και ο Δουατζής ψαχουλεύουν υπομονετικά την αλήθεια των πραγμάτων με οδηγό ο καθένας την τέχνη του, αλλά και με οδηγό τη συγκροτημένη σκέψη τους πάνω στην κάθε λογής εμπειρία που τους προσφέρεται. Βιβλίο με παρρησία γραμμένο, αλλά και με φιλοσοφική υφή και διάσταση δοσμένο.

Ο Γιώργος Δουατζής στα δικά του «Κάτοπτρα» έφερε σε κοινή θέα και ανάγνωση 24 μικρά ποιητικά δοκίμια· χρησιμοποιώ τον αδόκιμο αυτόν όρο, καθώς ξετυλίγεται μέσα τους εν είδει δοκιμής με τη μείξη ποιητικού και πεζού λόγου η οπτική του, η στάση του, η θέση του απέναντι στο εσωτερικό και εξωτερικό τοπίο. Μια εικόνα του κόσμου -όσο γίνεται πλήρη- μας δίνει ο ποιητής μέσα από τα (καθόλου παραμορφωτικά) «Κάτοπτρά» του.

Η σπουδαία ποιήτρια Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ κοιτάζει μέσα από τα δικά του κάτοπτρα, «διηθίζει» τις δικές του εικόνες με τα δικά της φίλτρα-μάτια στον κόσμο και τις δικές της προσλαμβάνουσες ζωής. Το αποτέλεσμα είναι η έξοχη συνομιλία, ή καλύτερα μια νέα συνεργατική δυνάμει ποιητική γραφή.

Επιλέγω τρία αποσπάσματα του ιδιότυπου αυτού ποιητικού διαλόγου, που δείχνουν πώς η παρέμβαση της ποιήτριας στον λόγο του ποιητή γεννά άλλοτε λύσεις, άλλοτε μικρές αντιρρήσεις και άλλοτε μια υπέροχη σύμπλευση:

Η ζωή μού φαινόταν πάντοτε πιο δυνατή τις νύχτες… Με τον καιρό, μου έμαθε να μη βάζω το πιστεύω μπρος από κάθε πρόταση, αλλά το ίσως, το νομίζω, κι έτσι στερημένος από κάθε βεβαιότητα έμαθα να ζω ήρεμος. Το παρόν… συσσωρευόταν σωτήρια στη μνήμη ως ζωογόνα ανάμνηση, μέσα στον άγνωστης διάρκειας χρόνο της ζωής, ανάσα, δώρο πολύτιμο, πνοή δημιουργίας, τρισμέγιστη δικαιολογία ύπαρξης.

Γ. Δ. (από το Κάτοπτρο Έκτο)

“Τη νύχτα η ζωή είναι περισσότερο δική μου, γιατί ή κοιμάμαι κι ονειρεύομαι αυτό που ποθώ και αυτό που φοβάμαι -εφιάλτης-, ή άυπνη με το νου και την καρδιά ζω αυτά που ελπίζω και αυτά που φοβάμαι.

Κ. Α. Ρ.

[Η Κατερίνα Ρουκ μοιάζει να απαντά στον στοχασμό του Γιώργου Δουατζή με τον δικό της τρόπο: η «δυνατή» νύχτα μετατρέπεται σε απολύτως προσωπική εκδοχή ενατένισης και της ελπίδας και του φόβου – χωρίς ίσως αυτές οι δύο συνθήκες να διαφοροποιούνται κατ’ ουσίαν.]

Ανάγκη ολοφάνερη για πέταγμα ψηλά. Αλλά τα εμπόδια αυτής της φυγής μοιάζουν με συμπαγή οροφή και δεν είναι ευκαταφρόνητα… Ίσως πρέπει να κατεβαίνει κάποιος χαμηλά για να μπορεί να ανυψωθεί. Αλλά κι οι οροφές ορθώνονται ερήμην μας, ίδιες τόσες χιλιετίες.

Γ. Δ. (από το Κάτοπτρο Δέκατο)

Το όσο πιο χαμηλά πέφτεις, δεν σημαίνει και το πόσο ψηλά ανεβαίνεις. Το ψηλά είναι θέμα αξίας πραγματικής και όχι μόνο απλής ικανότητας.

Κ. Α. Ρ.

[Ενδιαφέρων «διάλογος» περί ύψους και της αντικειμενικής ή της υποκειμενικής του διάστασης.]

Χαρά. Ναι, χαρά. Μέσα από τις αστοχίες, τις πίκρες, τις αποτυχίες, τις απώλειες, τις απουσίες. Χωρίς αυτές, για ποια χαρά να μιλήσουμε, για ποιαν αντίστιξη;… Χαίρομαι όταν τελειώνει ένα έργο μου, όταν γελάει η αγαπημένη, όταν μπορώ να προσφέρω, να μοιράζομαι. Χαίρομαι όταν βλέπω τον ουρανό, τη θάλασσα, τους ανθρώπους, την ομορφιά. Χαίρομαι που μπορώ να χαίρομαι.

Γ. Δ.

Χαρά. Μια ζωή ολόκληρη έχω ζήσει, μα τώρα ξέρω τι μου δίνει την πιο μεγάλη χαρά: που ζω, που αναπνέω, που δεν πονάω, που αντικρίζω τον ήλιο, τη θάλασσα… Ναι, χαίρομαι που μπορώ ακόμα να χαίρομαι.

[Η κοινή συνειδητοποίηση του δώρου της ζωής. Μια θέα στην απόλυτη αγαλλίαση πέρα από μετρήσεις και υπολογισμούς, πέρα από μια υπέρβαση του μέτρου είτε προς την υπέρμετρη (ίσως απατηλή) χαρά ή το υπέρμετρο (ίσως εγωιστικό) πένθος. Η έννοια της θαυμαστής «αντίστιξης» του ποιητή βρίσκει την ερμηνεία της στον λόγο της ποιήτριας.]

Η Κατερίνα Ρουκ δεν συμπληρώνει απλώς τον λόγο του Γιώργου Δουατζή· δείχνει με τον σχολιασμό της τα όρια του ποιητικού διαλόγου ως να φτάσει στη νέα δημιουργία και αναδεικνύει την αφορμή της ποίησης (εδώ τα «Κάτοπτρα» του Γιώργου Δουατζή) και τη δύναμή της. Ένας διάλογος πρωτότυπος, δημιουργικός, δυναμικός. Μια ευχάριστη έκπληξη για τα λογοτεχνικά πράγματα από τις καλές εκδόσεις Στίξις.

Ασημίνα Ξηρογιάννη για το Αντικατοπτρισμοί στο fractalart.gr

The post Αντικατοπτρισμοί – Είπαν Έγραψαν first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]> https://douatzis.gr/2013/12/27/antikatoptrismoi-2017/ Fri, 27 Dec 2013 21:18:28 +0000 https://douatzis.gr/site/index.php/2013/12/27/%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%80%cf%84%cf%81%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%bf%ce%af-2017/  Δύο Λόγια για το Βιβλίο Δείγμα γραφής Είπαν Έγραψαν

 Δύο Λόγια για το Βιβλίο

Δείγμα γραφής

Είπαν Έγραψαν

The post Αντικατοπτρισμοί – 2017 first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]> https://douatzis.gr/2013/12/27/antikatoptrismoi-logia/ Fri, 27 Dec 2013 21:18:28 +0000 https://douatzis.gr/site/index.php/2013/12/27/%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%80%cf%84%cf%81%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%bf%ce%af-%ce%b4%cf%8d%ce%bf-%ce%bb%cf%8c%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf-%ce%b2%ce%b9%ce%b2/   Οι Αντικατοπτρισμοί είναι το 28ο βιβλίο μου και αποτελούν έναν ποιητικό διάλογο της Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ μαζί μου. Η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ διάβασε Τα Κάτοπτρα (εκδόσεις Στίξις-2017), επέλεξε μικρά αποσπάσματα και ακολούθως “απάντησε” σε αυτά με τον υπέροχο δικό της στοχαστικό τρόπο. Οι Αντικατοπτρισμοί αποτελούν, νομίζω, έναν ουσιώδη ποιητικό διάλογο. Έγραψε στο προλογικό της σημείωμα η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ: “Όταν […]

The post Αντικατοπτρισμοί – Δύο λόγια για το βιβλίο first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]>

 

Οι Αντικατοπτρισμοί είναι το 28ο βιβλίο μου και αποτελούν έναν ποιητικό διάλογο της Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ μαζί μου.

Η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ διάβασε Τα Κάτοπτρα (εκδόσεις Στίξις-2017), επέλεξε μικρά αποσπάσματα και ακολούθως “απάντησε” σε αυτά με τον υπέροχο δικό της στοχαστικό τρόπο. Οι Αντικατοπτρισμοί αποτελούν, νομίζω, έναν ουσιώδη ποιητικό διάλογο.

Έγραψε στο προλογικό της σημείωμα η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ: “Όταν διάβασα Τα Κάτοπτρα, η έκπληξη ήταν η πρώτη, πολύ έντονη, αντίδρασή μου γιατί δεν θυμόμουνα να είχα διαβάσει ποτέ ένα τόσο πολυδιάστατο κείμενο, όπου δένουν η σε βάθος φιλοσοφική έκφραση και η ποιητικότητα της ανθρώπινης φύσης, χωρίς να ξεχνάμε τους επιβεβαιωτικούς της ύπαρξης χτύπους της καρδιάς. 

Τα Κάτοπτρα διδάσκουν πως η πραγματική σοφία έχει την γλώσσα την ανθρώπινη που εκφράζει απλά μια διαφορετική προσέγγιση ζωής. 

Με τον καιρό έμαθα να μη βάζω το «πιστεύω» μπρος από κάθε πρόταση, αλλά το «ίσως», το «νομίζω», κι έτσι στερημένος από κάθε βεβαιότητα, έμαθα να ζω ήρεμος. 

Αυτές οι αυθόρμητες σκέψεις ήσαν και το έναυσμα του διάλογου ανάμεσα στον Γ. Δουατζή και σε μένα”.

The post Αντικατοπτρισμοί – Δύο λόγια για το βιβλίο first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]>

Γεννιούνται, ζουν, πεθαίνουν οι αλήθειες. Συχνά, η απουσία τους φτιάχνει κενό, η απώλεια γεννάει πόνο. Αλλά εκεί, ακριβώς εκεί, καταμεσής του κενού δοκιμάζεται η σκέψη, κι ο χώρος άπλετος να κινηθούν νους και ψυχή, με οδυνηρό κόστος, μιας και χωρίς πόνο δεν υπάρχουν γέννες.
Γ. Δουατζής

Και με τη γέννα γεννιέται κι ένας καινούργιος πόνος, γιατί χωρίς πόνο δεν υπάρχει ζωή, μόνο που σε κάθε ζωή παίρνει διαφορετική μορφή, μεταμφιέζεται καμιά φορά και μοιάζει με χαρά. 

Κ. Αγγελάκη-Ρουκ