Του άρεσε του κυρίου Ευχέτη να αφήνει το μυαλό του να τρέχει παίζοντας με συνειρμούς, που τελικώς διαμόρφωναν έναν ολόκληρο συλλογισμό. Θα έλεγε κάποιος ότι ήταν η ιδιαίτερη αδυναμία του η γραφή και το παιχνίδι με τις λέξεις. Ίσως, διότι δεν ήξερε να κάνει κάτι άλλο πιο γοητευτικό, το οποίο παρεμπιπτόντως, τον γλύτωνε και από επισκέψεις σε ψυχίατρο, μιας και ο διάλογος με τον εαυτό ήταν γι’ αυτόν σημαντικός και κυρίως ιαματικός. Και κάπου στην άκρη του μυαλού του, τον εκλάμβανε ως νοητική άσκηση που θα εμπόδιζε την πιθανώς επερχόμενη άνοια, η οποία συνήθως επισκέπτεται μόνον τους ηλικιωμένους.

Α, η γραφή, θείο δώρο, σκέφτηκε. Μία προσπάθεια να παρεισφρήσει το παρελθόν στο παρόν, προσβλέποντας μονίμως στο μέλλον. Έγραψα, κατέγραψα, μία κατάσταση, ένα γεγονός, μία σκέψη, τώρα. Το τώρα έγινε κιόλας παρελθόν. Όσο απομακρύνομαι από το γεγονός και από την καταγραφή του, τόσο βυθίζονται και τα δυο στο παρελθόν. Όταν κάποια στιγμή διαβάσω την καταγραφή, μετέχω της εισβολής του παρελθόντος στο παρόν μέσω της ανάγνωσης του καταγραμμένου.

Η γραφή απομνημονεύει αφεαυτής, θυμίζει -όσο υπάρχει-, επιστρέφει τον νου στο παρελθόν με κάθε ανάγνωσή της. Γράφω για να απομνημονεύσω, στο χαρτί ή σε άλλο μέσο, όσα θα χαθούν στη μνήμη με τη σταδιακή εξασθένηση της τωρινής εντύπωσης. Γράφω κάτι για να το θυμηθώ αργότερα. Το είπαν σημείωση.

Γράφω για να βλέπω το ξετύλιγμα της σκέψης μου σε άλλο χρόνο από αυτόν της καταγραφής, για να μπορέσω να προχωρήσω αύριο τον συλλογισμό που άφησα ημιτελή χθες, για να καταφέρω να εξωθήσω τη σκέψη μου σε άλλες σφαίρες. Το είπαν στοχασμό.

Γράφω αριθμούς, στοιχεία χημείας, αστρονομίας, ιατρικής, για να μπορέσω να απεικονίσω μέσα από σύμβολα ολόκληρους συλλογισμούς, που δίχως τη γραφή θα χάνονταν στα βάθη του χρόνου. Συσσώρευση εμπειριών, γνώσης, αιώνων. Το είπαν επιστήμη.

Γράφω σήμερα υποχρεώσεις καθημερινότητας, λογαριασμούς που πρέπει να πληρωθούν αύριο, υπομνήσεις συναντήσεων, καθηκόντων. Το είπαν οργανωτική συνέπεια.

Γράφω ολόκληρες σειρές συνειρμών που με οδηγούν σε ένα αποτέλεσμα, για να απαντήσω σε μύρια γιατί, επιζητώντας ένα διότι, συνδέω αιτίες με αποτελέσματα και τούμπαλιν. Το είπαν φιλοσοφία.

Γράφω για μικρογεγονότα, συναισθήματα, σκαμπανεβάσματα ψυχής, ως απόηχο γεγονότων που σημαδεύουν τη ζωή μου. Το είπαν ημερολόγιο.

Γράφω φανταστικά και πραγματικά γεγονότα, ως πεζογραφήματα, διηγήματα, μυθιστορήματα, αγγίζω την τέχνη της γραφής, προκαλώ καταστάσεις, σκέψεις, συναισθήματα στον αναγνώστη. Το είπαν λογοτεχνία.

Γράφω στίχους, βάζω τις λέξεις σε σειρά χαμένος από χώρο και χρόνο, με μουσικότητα, ιδιότυπη ροή,  συμπυκνώνω νοήματα, επιδιώκω αισθητικό αποτέλεσμα. Το είπαν ποίηση.

Γράφω για γεγονότα παρελθόντος που έδρασαν καταλυτικά σε κοινωνίες, χώρες, ανθρώπους, ιστορώ. Το είπαν ιστορία.

Απεικονίζω την άυλη σκέψη, με σύμβολα γραφής, υλοποιώ το άυλο, το κάνω προσβάσιμο, το κοινωνώ στους άλλους. Ότι και να γράψω τώρα, σε μια στιγμή γίνεται παρελθόν και κάθε επιστροφή με την ανάγνωση φέρνει το χθες στο σήμερα. Με την κοινοποίηση της γραφής φέρνω στη σκέψη του αναγνώστη σκέψεις, εικόνες, δικές μου ή άλλων, διανέμω αναστοχασμούς και συντελείται μοιρασιά. Το εγώ παίρνει άλλη διάσταση, διαχέεται στη σκέψη των άλλων.

Ο τρόπος επιλογής, τοποθέτησης, προβολής των λέξεων, συνιστά έργο απολύτως προσωπικό στις συγκεκριμένες διαστάσεις που δίνω εγώ ως γραφέας. Οι διαστάσεις όσων νοηματοδοτεί η γραφή μου δεν είναι ποτέ ίδιες με αυτές που προσλαμβάνει ο αποδέκτης της γραφής μου. Ποτέ δεν θα μάθω, ως πομπός, σε ποιες διαστάσεις, τι, πώς, γιατί, προσέλαβε ο δέκτης των γραφομένων μου. Με την ανάγνωση, έχει συντελεστεί η επικοινωνία πομπού-δέκτη, αλλά τη βαθύτερη ουσία αυτής της επικοινωνίας δεν θα την μάθει ποτέ ούτε ο πομπός ούτε ο δέκτης.

Με τη γραφή καταφέρνω να αναπλάθω συνεχώς τον εαυτό μου, να καταγράφω το πως θα ήθελα να είναι. Μέσα από την επανάληψη, τα πρότυπα, τα χαρακτηριστικά που θα ήθελα να έχω, περνούν στη συνείδηση κι έτσι αλλάζω συμπεριφορές, αντιδράσεις, θρυμματίζω στερεότυπα που φυλακίζουν τη σκέψη και ανοίγομαι σε άλλους, νέους ορίζοντες. Εν ολίγοις κατασκευάζω το είδωλο του εαυτού μου, με το οποίο πασχίζω μια προσομοίωση. Το πόσο αυτή είναι εφικτή, μου το δείχνει ο χρόνος, που σαν κύμα λειαίνει τον βράχο. Η δε αναδρομή σε παλαιότερες καταγραφές, μου δείχνει το μέγεθος των αλλαγών που έχουν συντελεστεί.

Υπάρχει βεβαίως και το περίφημο «όλα έχουν ειπωθεί». Όμως, ο κάθε συγγραφέας, ποιητής, είναι το φίλτρο όσων μέσα στον χρόνο έχει προσλάβει ο νους του, από αναγνώσεις, βιώματα, σημαντικές ή όχι στιγμές και αποδίδει αυτό το κράμα μέσα από τη δική του ματιά, η οποία σπανίως είναι απολύτως ίδια με των άλλων. Ναι, ίσως όλα έχουν γραφεί. Αλλά πάντοτε υπάρχουν πολλά που δεν έχουν ακόμα έτσι γραφεί. Και έχει σημασία, ότι πολύ συχνά ο τρόπος που λέγεται κάτι παρεμβαίνει στην ουσία. Ας αφήσω ότι πολλά δεν έχουν ειπωθεί, με τη ραγδαία ταχύτητα που τρέχουν τεχνολογία κι επιστήμη και διαρρηγνύουν στερεότυπα και βεβαιότητες. Παράδειγμα, δεν έχουν ειπωθεί όσα επέφερε η ύπαρξη της Τεχνητής Νοημοσύνης και είναι φυσικό, αφού αυτή δεν προϋπήρχε. Ίσως, πάντοτε υπάρχει κάτι που θα ειπωθεί για πρώτη φορά.

Πώς θα προλάβω στο ελάχιστο της ζωής μου τόσες ιδέες να σχηματοποιηθούν, αναρωτήθηκε ο κ. Ευχέτης, και ποιο να είναι το πραγματικό είδος ανταμοιβής στις τόσες προσπάθειές μου; Ποια είναι η κινητήρια δύναμη της γραφής; Είναι, ίσως, η κραυγή που βγαίνει από τα πιο βαθιά του εσώτερου εαυτού, μονολόγησε, σαν ένας ανεστραμμένος καταρράκτης–πίδακας που θέλει να καλύψει το σύμπαν. Κι όσο πιο βουβές, τόσο πιο δυνατές αυτές οι κραυγές μου, που αν τις άφηνα να κατακλύσουν τον κόσμο, θα κινδύνευε ως κι η πηγή τους. Βέβαια όλα αυτά συνιστούν στοιχεία παραφροσύνης για τους εχέφρονες που βύθισαν την ανθρωπότητα στη δυστυχία, αλλά, δεν έμαθα άλλα τραγούδια…

Με την τελευταία σκέψη, ένιωσε ένα κράμα ανακούφισης και κούρασης. Έβαλε μια τελεία και μία παύλα και κίνησε για τον αναπαυτικό του καναπέ.

Απόσπασμα από το υπό επανέκδοση μυθιστόρημα Μη φεύγετε, κύριε Ευχέτη.

neoplanodion.gr

Απόσπασμα από το υπό επανέκδοση μυθιστόρημα
Μη φεύγετε, κύριε Ευχέτη του Γ. Δουατζή

Του άρεσε του κυρίου Ευχέτη να αφήνει το μυαλό του να τρέχει παίζοντας με συνειρμούς, που τελικώς διαμόρφωναν έναν ολόκληρο συλλογισμό. Θα έλεγε κάποιος ότι ήταν η ιδιαίτερη αδυναμία του η γραφή και το παιχνίδι με τις λέξεις. Ίσως, διότι δεν ήξερε να κάνει κάτι άλλο πιο γοητευτικό, το οποίο παρεμπιπτόντως, τον γλύτωνε και από επισκέψεις σε ψυχίατρο, μιας και ο διάλογος με τον εαυτό ήταν γι’ αυτόν σημαντικός και κυρίως ιαματικός. Και κάπου στην άκρη του μυαλού του, τον εκλάμβανε ως νοητική άσκηση που θα εμπόδιζε την πιθανώς επερχόμενη άνοια, η οποία συνήθως επισκέπτεται μόνον τους ηλικιωμένους.

Α, η γραφή, θείο δώρο, σκέφτηκε. Μία προσπάθεια να παρεισφρήσει το παρελθόν στο παρόν, προσβλέποντας μονίμως στο μέλλον. Έγραψα, κατέγραψα, μία κατάσταση, ένα γεγονός, μία σκέψη, τώρα. Το τώρα έγινε κιόλας παρελθόν. Όσο απομακρύνομαι από το γεγονός και από την καταγραφή του, τόσο βυθίζονται και τα δυο στο παρελθόν. Όταν κάποια στιγμή διαβάσω την καταγραφή, μετέχω της εισβολής του παρελθόντος στο παρόν μέσω της ανάγνωσης του καταγραμμένου.

Η γραφή απομνημονεύει αφεαυτής, θυμίζει -όσο υπάρχει-, επιστρέφει τον νου στο παρελθόν με κάθε ανάγνωσή της. Γράφω για να απομνημονεύσω, στο χαρτί ή σε άλλο μέσο, όσα θα χαθούν στη μνήμη με τη σταδιακή εξασθένηση της τωρινής εντύπωσης. Γράφω κάτι για να το θυμηθώ αργότερα. Το είπαν σημείωση.

Γράφω για να βλέπω το ξετύλιγμα της σκέψης μου σε άλλο χρόνο από αυτόν της καταγραφής, για να μπορέσω να προχωρήσω αύριο τον συλλογισμό που άφησα ημιτελή χθες, για να καταφέρω να εξωθήσω τη σκέψη μου σε άλλες σφαίρες. Το είπαν στοχασμό.

Γράφω αριθμούς, στοιχεία χημείας, αστρονομίας, ιατρικής, για να μπορέσω να απεικονίσω μέσα από σύμβολα ολόκληρους συλλογισμούς, που δίχως τη γραφή θα χάνονταν στα βάθη του χρόνου. Συσσώρευση εμπειριών, γνώσης, αιώνων. Το είπαν επιστήμη.

Γράφω σήμερα υποχρεώσεις καθημερινότητας, λογαριασμούς που πρέπει να πληρωθούν αύριο, υπομνήσεις συναντήσεων, καθηκόντων. Το είπαν οργανωτική συνέπεια.

Γράφω ολόκληρες σειρές συνειρμών που με οδηγούν σε ένα αποτέλεσμα, για να απαντήσω σε μύρια γιατί, επιζητώντας ένα διότι, συνδέω αιτίες με αποτελέσματα και τούμπαλιν. Το είπαν φιλοσοφία.

Γράφω για μικρογεγονότα, συναισθήματα, σκαμπανεβάσματα ψυχής, ως απόηχο γεγονότων που σημαδεύουν τη ζωή μου. Το είπαν ημερολόγιο.

Γράφω φανταστικά και πραγματικά γεγονότα, ως πεζογραφήματα, διηγήματα, μυθιστορήματα, αγγίζω την τέχνη της γραφής, προκαλώ καταστάσεις, σκέψεις, συναισθήματα στον αναγνώστη. Το είπαν λογοτεχνία.

Γράφω στίχους, βάζω τις λέξεις σε σειρά χαμένος από χώρο και χρόνο, με μουσικότητα, ιδιότυπη ροή,  συμπυκνώνω νοήματα, επιδιώκω αισθητικό αποτέλεσμα. Το είπαν ποίηση.

Γράφω για γεγονότα παρελθόντος που έδρασαν καταλυτικά σε κοινωνίες, χώρες, ανθρώπους, ιστορώ. Το είπαν ιστορία.

Απεικονίζω την άυλη σκέψη, με σύμβολα γραφής, υλοποιώ το άυλο, το κάνω προσβάσιμο, το κοινωνώ στους άλλους. Ότι και να γράψω τώρα, σε μια στιγμή γίνεται παρελθόν και κάθε επιστροφή με την ανάγνωση φέρνει το χθες στο σήμερα. Με την κοινοποίηση της γραφής φέρνω στη σκέψη του αναγνώστη σκέψεις, εικόνες, δικές μου ή άλλων, διανέμω αναστοχασμούς και συντελείται μοιρασιά. Το εγώ παίρνει άλλη διάσταση, διαχέεται στη σκέψη των άλλων.

Ο τρόπος επιλογής, τοποθέτησης, προβολής των λέξεων, συνιστά έργο απολύτως προσωπικό στις συγκεκριμένες διαστάσεις που δίνω εγώ ως γραφέας. Οι διαστάσεις όσων νοηματοδοτεί η γραφή μου δεν είναι ποτέ ίδιες με αυτές που προσλαμβάνει ο αποδέκτης της γραφής μου. Ποτέ δεν θα μάθω, ως πομπός, σε ποιες διαστάσεις, τι, πώς, γιατί, προσέλαβε ο δέκτης των γραφομένων μου. Με την ανάγνωση, έχει συντελεστεί η επικοινωνία πομπού-δέκτη, αλλά τη βαθύτερη ουσία αυτής της επικοινωνίας δεν θα την μάθει ποτέ ούτε ο πομπός ούτε ο δέκτης.

Με τη γραφή καταφέρνω να αναπλάθω συνεχώς τον εαυτό μου, να καταγράφω το πως θα ήθελα να είναι. Μέσα από την επανάληψη, τα πρότυπα, τα χαρακτηριστικά που θα ήθελα να έχω, περνούν στη συνείδηση κι έτσι αλλάζω συμπεριφορές, αντιδράσεις, θρυμματίζω στερεότυπα που φυλακίζουν τη σκέψη και ανοίγομαι σε άλλους, νέους ορίζοντες. Εν ολίγοις κατασκευάζω το είδωλο του εαυτού μου, με το οποίο πασχίζω μια προσομοίωση. Το πόσο αυτή είναι εφικτή, μου το δείχνει ο χρόνος, που σαν κύμα λειαίνει τον βράχο. Η δε αναδρομή σε παλαιότερες καταγραφές, μου δείχνει το μέγεθος των αλλαγών που έχουν συντελεστεί.

Υπάρχει βεβαίως και το περίφημο «όλα έχουν ειπωθεί». Όμως, ο κάθε συγγραφέας, ποιητής, είναι το φίλτρο όσων μέσα στον χρόνο έχει προσλάβει ο νους του, από αναγνώσεις, βιώματα, σημαντικές ή όχι στιγμές και αποδίδει αυτό το κράμα μέσα από τη δική του ματιά, η οποία σπανίως είναι απολύτως ίδια με των άλλων. Ναι, ίσως όλα έχουν γραφεί. Αλλά πάντοτε υπάρχουν πολλά που δεν έχουν ακόμα έτσι γραφεί. Και έχει σημασία, ότι πολύ συχνά ο τρόπος που λέγεται κάτι παρεμβαίνει στην ουσία. Ας αφήσω ότι πολλά δεν έχουν ειπωθεί, με τη ραγδαία ταχύτητα που τρέχουν τεχνολογία κι επιστήμη και διαρρηγνύουν στερεότυπα και βεβαιότητες. Παράδειγμα, δεν έχουν ειπωθεί όσα επέφερε η ύπαρξη της Τεχνητής Νοημοσύνης και είναι φυσικό, αφού αυτή δεν προϋπήρχε. Ίσως, πάντοτε υπάρχει κάτι που θα ειπωθεί για πρώτη φορά.

Πώς θα προλάβω στο ελάχιστο της ζωής μου τόσες ιδέες να σχηματοποιηθούν, αναρωτήθηκε ο κ. Ευχέτης, και ποιο να είναι το πραγματικό είδος ανταμοιβής στις τόσες προσπάθειές μου; Ποια είναι η κινητήρια δύναμη της γραφής; Είναι, ίσως, η κραυγή που βγαίνει από τα πιο βαθιά του εσώτερου εαυτού, μονολόγησε, σαν ένας ανεστραμμένος καταρράκτης–πίδακας που θέλει να καλύψει το σύμπαν. Κι όσο πιο βουβές, τόσο πιο δυνατές αυτές οι κραυγές μου, που αν τις άφηνα να κατακλύσουν τον κόσμο, θα κινδύνευε ως κι η πηγή τους. Βέβαια όλα αυτά συνιστούν στοιχεία παραφροσύνης για τους εχέφρονες που βύθισαν την ανθρωπότητα στη δυστυχία, αλλά, δεν έμαθα άλλα τραγούδια…

Με την τελευταία σκέψη, ένιωσε ένα κράμα ανακούφισης και κούρασης. Έβαλε μια τελεία και μία παύλα και κίνησε για τον αναπαυτικό του καναπέ.

neoplanodion.gr

Η σχεδόν πλήρης αμεριμνησία ή αδιαφορία των πολιτικών ηγεσιών ανά τον κόσμο, αν δεν είναι ύποπτη, είναι καθόλα επικίνδυνη

Γιώργος Δουατζης

…κι οι νύχτες έγιναν μεγάλες για να αποδεχθώ /μια αυτοχειριαζόμενη ανθρωπότητα που δεν καταδέχτηκε ποτέ τη σκέψη /των επερχόμενων γενιών /μιας και δεν είχε οίκτο /ούτε και για τον δόλιο εαυτό της.
«Ποιήματα 1971-2021» Γ. Δουατζής, εκδόσεις Στίξις

Είναι τουλάχιστον εξοργιστικό, οι υπεύθυνοι των ελαχίστων εταιρειών που εφηύραν και απλώνουν την Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) στη ζωή μας, να μας επισημαίνουν τις μεγάλες απειλές και τη ζημιογόνο δράση της. Λες και εμείς οι αδαείς χρήστες της, μπορούμε να αμυνθούμε έναντι της καταιγιστικής της ανάπτυξης που -ως λένε οι ειδικοί- απειλεί την ίδια τη ζωή.

Πλήθος τα δημοσιεύματα για το «ξεστράτισμα» των περίφημων πρακτόρων (agents) της ΤΝ οι οποίοι ανεξέλεγκτοι χακάρουν συστήματα υπολογιστών, βάσεις δεδομένων και εισδύουν ερήμην των ανθρώπων-κατασκευαστών τους σε χώρους «απαγορευμένους», προκαλώντας πανικό στους υπευθύνους των ελάχιστων εταιρειών που ελέγχουν την ΤΝ. Το να μας επισημαίνουν τους κινδύνους από την ανεξέλεγκτη δράση της ΤΝ, αυτοί που οφείλουν να μας προστατέψουν και προφανώς δεν γνωρίζουν το πώς, είναι μία ακόμα ένδειξη του παράλογου κόσμου που βιώνουμε. Είναι σαν να βάζει κάποιος φωτιά στο σπίτι σου και να σε προειδοποιεί για την καταστροφικότητα της φωτιάς και για την έλλειψη… πυροσβεστήρων.​

​Και αναρωτιέται ευλόγως κάποιος, τι θα συμβεί αν οι ανεξέλεγκτοι αυτοί «πράκτορες» χακάρουν συστήματα ηλεκτροδότησης, υδροδότησης, υγείας, ελέγχου συγκοινωνιών, τηλεοπτικών δικτύων, πληροφόρησης, ως και πυρηνικών σταθμών;

​Οι ρήσεις των ειδικών, διαυγέστατες:

-«Η AI είναι σίγουρα αρκετά ισχυρή ώστε να προκαλέσει γεγονότα που, ξέρετε, θα μπορούσαν να οδηγήσουν στον θάνατο ενός δισεκατομμυρίου ανθρώπων». Μπιλ Γκέιτς (NBC)

-«Αν κάποιοι άνθρωποι καταφέρουν να ελέγξουν την έκρηξη νοημοσύνης, ίσως μπορέσουν να κυριαρχήσουν σε όλον τον κόσμο μέσα σε λίγα χρόνια. Αν οι άνθρωποι δεν καταφέρουν να ελέγξουν την έκρηξη νοημοσύνης, τότε στον κόσμο θα κυριαρχήσει ακόμα πιο γρήγορα η ίδια η ΤΝ». Μαξ Τέγκμαρκ, καθηγητής στο ΜΙΤ και πρόεδρος του «Ινστιτούτου για το Μέλλον της Ζωής» στο βιβλίο του «Life 3.0» (2018)

-«Ο κίνδυνος απρόβλεπτης ή ανεπιθύμητης συμπεριφοράς είναι ήδη πραγματικός. …Τα συστήματα αυτά είναι εξαιρετικά περίπλοκα. Είναι εξαιρετικά ικανά αλλά και απρόβλεπτα. Ακόμα και να επιβραδυνθεί η ανάπτυξη των ισχυρότερων μοντέλων, όπως προτείνει η OpenAI και η Anthropic, είναι διαθέσιμα ισχυρά ανοιχτά μοντέλα που ήδη μπορεί να κάνουν μεγάλη ζημιά. Και όσο περισσότερο ενσωματώνεται η τεχνολογία αυτή σε ρομπότ, αυτοκίνητα, συστήματα λήψης αποφάσεων, κ.λπ., τόσο μεταφέρεται μεγαλύτερο ρίσκο στον πραγματικό κόσμο».

Κωνσταντίνος Δασκαλάκης, καθηγητής Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Επιστήμης Υπολογιστών στο MIT. (ΑΠΕ-ΜΠΕ)

-«Εάν κατασκευάσουμε υπερνοήμονες μηχανές με κάποιο βαθμό αυτονομίας, σύντομα θα είμαστε ανίκανοι να τις ελέγξουμε. …Μια άλλη υπερδύναμη των μηχανών είναι η ικανότητά τους να βλέπουν ολόκληρο τον κόσμο ταυτοχρόνως. …Το ενδεχόμενο της επισκόπησης σε παγκόσμια κλίμακα, φέρνει και το ενδεχόμενο λήψης αποφάσεων σε παγκόσμια κλίμακα. …Όλα αυτά βέβαια συνοδεύονται από το ενδεχόμενο παραβίασης της ιδιωτικότητας και του κοινωνικού ελέγχου, σε παγκόσμιο επίπεδο». Στιούαρτ Ράσελ, καθηγητής επιστήμης των υπολογιστών στο πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ, στο βιβλίο του «Τεχνητή Νοημοσύνη και το πρόβλημα του ελέγχου» (2020)

-«Οι εταιρείες ΤΝ παίζουν τη ζωή μας στα ζάρια. Μην υποτιμάτε τη δύναμη αυτής της τεχνολογίας. Οι άνθρωποι που κατασκευάζουν την τεχνητή νοημοσύνη πιστεύουν ακράδαντα ότι αυτή θα μπορούσε να μας αφανίσει όλους έως το τέλος της δεκαετίας». Τζέικομπ Κόξον, πρώην ερευνητής στην Anthropic και την OpenAI.

Συνοψίζω επίσης στοιχεία από την εμπνευσμένη πρόσφατη ομιλία του Μπέρνι Σάντερς στο Αμερικανικό Κονγκρέσο:

-Οι επιστήμονες έχουν σταθεί σαφείς: η τεχνητή νοημοσύνη συνιστά υπαρξιακή απειλή για την ανθρωπότητα.

-Η τεχνητή νοημοσύνη έχει τη δυνατότητα να καταργήσει δεκάδες εκατομμύρια θέσεις εργασίας, εξαφανίζοντας ολόκληρους επαγγελματικούς κλάδους.

-Ψυχολόγοι προειδοποιούν για την αυξανόμενη απομόνωση και τα προβλήματα ψυχικής υγείας που αντιμετωπίζουν οι νέοι, καθώς στρέφονται όλο και περισσότερο σε chatbot τεχνητής νοημοσύνης αναζητώντας συναισθηματική υποστήριξη.

-Εκπαιδευτικοί εκφράζουν ανησυχία για την πτώση των επιδόσεων των παιδιών στην ανάγνωση, τη γραφή και τις γνωστικές δεξιότητες, εξαιτίας της ολοένα διευρυνόμενης χρήσης της τεχνητής νοημοσύνης στα σχολεία.

-Υπερασπιστές των ατομικών δικαιωμάτων προειδοποιούν ότι η τεχνητή νοημοσύνη τείνει να καταργήσει το δικαίωμα στην ιδιωτικότητα, …διαμορφώνοντας, ουσιαστικά, ένα κράτος μαζικής παρακολούθησης.

-Πολιτικοί επιστήμονες επισημαίνουν ότι η τεχνητή νοημοσύνη ενδέχεται να απειλήσει την ακεραιότητα των εκλογικών διαδικασιών και των πολιτικών θεσμών.

-Αν περιηγηθεί κανείς στο διαδίκτυο, θα διαπιστώσει ότι γίνεται όλο και πιο δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς την αλήθεια από το ψέμα.

-Αποδείχθηκε ότι μια ομάδα άνω των 1.000 ανεξέλεγκτων πρακτόρων (agents) τεχνητής νοημοσύνης κατάφερε να αποκτήσει πρόσβαση στο διαδίκτυο, να ανταλλάξει 70.000 κρυφά μηνύματα, να συγκροτήσει μια «συλλογικότητα» και να καλύψει τα ίχνη της, προκειμένου να αποφύγει τον ανθρώπινο εντοπισμό.

-Το 68% των Αμερικανών υποστηρίζει τη μόνιμη απαγόρευση της τεχνητής υπερνοημοσύνης και την άμεση παύση της ανάπτυξης προηγμένης τεχνητής νοημοσύνης.

-Το 69% του αμερικανικού λαού επιθυμεί τη μεταβίβαση του ημίσεος των μετοχών των εταιρειών τεχνητής νοημοσύνης στο ευρύ κοινό.

-Το σύνολο των αποφάσεων που αφορούν την ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης έχει ληφθεί από μια χούφτα εκ των πλουσιότερων ανθρώπων στον κόσμο, τον Μασκ, τον Ζάκερμπεργκ, τον Μπέζος, τον Θιλ, τον Έλισον, τον Μπριν και μερικούς ακόμη, των οποίων κύριος στόχος είναι η συσσώρευση ακόμη μεγαλύτερου πλούτου και ισχύος, ανεξαρτήτως των συνεπειών που έχουν οι ενέργειές τους για τους απλούς ανθρώπους.

-Επιτρέπεται στους ολιγάρχες της υψηλής τεχνολογίας να καθορίζουν το μέλλον της ανθρωπότητας.

​Να σημειωθεί ακόμα, ότι «στη Σύνοδο της G7 στο Εβιάν της Γαλλίας, η γαλλική προεδρία κάλεσε επίσημα κορυφαία στελέχη από τον τομέα της Τεχνητής Νοημοσύνης (AI), συμπεριλαμβανομένων CEOs και εκπροσώπων από την OpenAI, την Anthropic, την Google και τη Mistral AI, προκειμένου να συζητηθούν οι παγκόσμιες προκλήσεις και η ρύθμιση της ψηφιακής τεχνολογίας». (Aljazeera).

​Πασιφανές, ότι η ανεξέλεγκτη δράση των ολιγαρχών πλούτου και κτητόρων της ΤΝ, κατατείνει στον έλεγχο ολόκληρου του πλανήτη, με αποφάσεις στις οποίες δεν μετέχουν πολιτικοί, οι εκπρόσωποι των λαών, καταστρατηγώντας έτσι κάθε έννοια δημοκρατίας, συλλογικών αποφάσεων, Δικαίου. Και εδώ, δεν καθίσταται «το μέλλον αόρατον», αλλά διαγράφεται με τους πλέον δυσοίωνους όρους, όρους που δεν απέχουν μιας επερχόμενης παγκόσμιας δικτατορίας.

​«Οι καιροί ου μενετοί», όσο ποτέ, (ιστορεί ο Θουκυδίδης), όπως είπε ο Περικλής στους Αθηναίους, ήτοι οι ευνοϊκές συγκυρίες στον πόλεμο δεν περιμένουν όσους διστάζουν ή χρονοτριβούν. Η σχεδόν πλήρης αμεριμνησία ή αδιαφορία των πολιτικών ηγεσιών ανά τον κόσμο, αν δεν είναι ύποπτη, είναι καθόλα επικίνδυνη. Εκτός και αν δεχτούμε ότι οι πολιτικές εξουσίες,  κυρίως των ισχυρών κρατών, έχουν ήδη υποταχθεί στη δύναμη του πλούτου ελαχίστων ανθρώπων που διεκδικούν την επί της ουσίας εξουσία ολόκληρου πλανήτη…

​Ύστατη έκκληση, αν δεν σκέπτονται τον εαυτό τους, ας σκεφτούν τους επιγόνους και ας δράσουν συλλογικά μπρος, στον όχι επερχόμενο, αλλά στον ήδη υπαρκτό κίνδυνο. Για να μην φτάσουμε να γίνουμε μια αυτοχειριαζόμενη ανθρωπότητα που δεν καταδέχτηκε ποτέ τη σκέψη των επερχόμενων γενιών.

naftemporiki.gr

Με αφορμή τον χαμό του λαοφιλούς, ως φάνηκε, Γιώργου Μαζωνάκη, αναδείχθηκαν ξανά μύρια όσα

Γιώργος Δουατζης

Με αφορμή το μικρότερο ως το σημαντικότερο γεγονός, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αφυπνίζεται το τέρας της ανθρωποφαγίας, του μη σεβασμού της άλλης άποψης, της επίδειξης κατοχής της μοναδικής αλήθειας -η οποία καταδεικνύει υπερμεγέθη ανοησία-, της άκρατης χυδαιότητας.
«Μέτρον Άριστον» είπε ο Κλεόβουλος ο Λίνδιος, ένας από τους εφτά σοφούς της αρχαιότητας κατά τον 6ο αιώνα π.Χ. Φράση που δεν άκουσαν ποτέ τα όρνεα του διαδικτύου που κατατρώγουν τον Προμηθέα, αφυπνίζονται σαν εξαρτημένα αντανακλαστικά και σωτήρας Ηρακλής δεν φαίνεται στον ορίζοντα…

Με αφορμή τον χαμό του λαοφιλούς, ως φάνηκε, Γιώργου Μαζωνάκη, αναδείχθηκαν ξανά μύρια όσα: Η ατελείωτη δίψα των ανθρώπων για είδωλα και η μεταβολή των θαυμαστών σε προσκυνητές. Ο χαρακτηρισμός όσων δεν γνώριζαν τα τραγούδια του, σαν εστέτ, σνομπ, δήθεν, και όσων τα γνώριζαν ως «γνήσιων λαϊκών παιδιών». Η απαίτηση να έχουμε όλοι τις ίδιες μουσικές προτιμήσεις. Η εξοργιστικά λαϊκίστικη εκμετάλλευση του θέματος από τα τηλεοπτικά δίκτυα που έχασαν το μέτρο και κάθε έννοια δημοσιογραφικής δεοντολογίας, βυθιζόμενα σε μεγαλύτερη αναξιοπιστία.

Να ξεχωρίσω, την άφιξη στην κηδεία του υπουργού Υγείας, ο οποίος δεν αναλογίστηκε ότι λόγω της ολιγωρίας του τομέα του, μπορούν να λειτουργούν δεκάδες ανεξέλεγκτα «ιατρεία», που οδηγούν έως και στον θάνατο απροστάτευτους πολίτες, όπως ο άτυχος τραγουδιστής. Παρά ταύτα, έσπευσε ο υπουργός ανενδοίαστα στην κηδεία του θύματος των ανεπαρκών υπηρεσιών ευθύνης του. Να σημειώσω και τη χυδαιότατη επίθεση στην Αφροδίτη Μάνου, που τόλμησε να πει ότι δεν γνώριζε τα τραγούδια του Μαζωνάκη, με έξαρση ηλικιακού ρατσισμού του τύπου «αυτή δεν πέθανε ακόμα» και άλλα ποταπά.

Ως κι οι μουσικές μας προτιμήσεις έγιναν δείκτης κοινωνικής διαστρωμάτωσης, ταξικού διαχωρισμού. Αίφνης ξεχάστηκαν η ακρίβεια που κατατρώει μισθούς και συντάξεις, οι πόλεμοι που απειλούν με δραματική επέκταση, οι βρυχηθμοί του Ερντογάν, η κλιματική αλλαγή και τόσα άλλα που αφορούν άμεσα ζωή, ποιότητα, προοπτικές.

naftemporiki.gr

Το θολό υπό διαμόρφωση σκηνικό εν μέσω πολέμου, ο επικείμενος ρόλος των Κούρδων του Ιράν με ενδεχόμενες κινήσεις και των Κούρδων του Ιράκ, έχει θέσει την Τουρκία σε εγρήγορση

Γιώργος Δουατζης

Στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται, λέει η σοφή λαϊκή ρήση. Και στη γενικότερη πολεμική ανάφλεξη, στα καθ΄ημάς λύκος δεν είναι άλλος από την Τουρκία.

Το θολό υπό διαμόρφωση σκηνικό εν μέσω πολέμου, ο επικείμενος ρόλος των Κούρδων του Ιράν με ενδεχόμενες κινήσεις και των Κούρδων του Ιράκ, έχει θέσει την Τουρκία σε εγρήγορση. Παρόλη την επιμονή της στην ουδετερότητα, είναι βέβαιο ότι θα προσπαθήσει να προσποριστεί τα μέγιστα κατά την εξέλιξη και κατά τη λήξη αυτού του πολέμου. Οι δε συνεχείς βλέψεις της προς την Ελλάδα, μέσα σε όλο αυτό το επισφαλές σκηνικό των ημερών, μόνον εφησυχασμό δεν επιτρέπει.

Οι μέχρι τώρα κινήσεις μας (Κύπρος, Κάρπαθος) και οι κινήσεις των ευρωπαίων συμμάχων, δείχνουν ότι η πολιτική ηγεσία εξετάζει -ως οφείλει- όλα τα ενδεχόμενα και κατανοεί την κρισιμότητα των στιγμών. Κρισιμότητα που επιτείνεται από την απρόβλεπτη συμπεριφορά ενός Τραμπ, που δίνει το αρνητικό παράδειγμα καταπάτησης του διεθνούς δικαίου και όσων αρχών ρύθμιζαν, κατά το δυνατό, τις ισορροπίες αυτού του κόσμου στη βάση ανθρώπινων αξιών και όχι κερδοφορίας με όποιο τίμημα σε ανθρώπινες ζωές. Η καταστροφή του πολέμου είναι στη γειτονιά μας. Η πρόληψη σώζει, πολύ περισσότερο όταν η συμπεριφορά των γειτόνων μας δεν επιτρέπει σαφείς προβλέψεις.

Στις κρίσιμες περιόδους είναι αυτονόητο ότι ολόκληρο το πολιτικό φάσμα στη χώρα μας οφείλει να επιδείξει σύμπνοια πέραν κομματικών σκοπιμοτήτων, έχοντας στραμμένη την προσοχή στον… λύκο που καιροφυλακτεί. Να ελπίσουμε ότι όλο το πολιτικό φάσμα θα αρθεί στο ύψος των περιστάσεων. Η ανάγκη στήριξης από την -έστω μικρή για τους καιρούς- Ευρώπη, πασιφανής.

naftemporiki.gr

Οι κίνδυνοι για την ανθρωπότητα ήδη είναι ορατοί

Γιώργος Δουατζης

Βεβαίως, υπάρχουν πάμπολλα θετικά από τη χρήση της ΤΝ, όπως συμβαίνει με την πυρηνική ενέργεια που σώζει μεν ζωές (π.χ.στην ιατρική ή την ενέργεια), σκοτώνει δε μαζικά.

Οι κίνδυνοι για την ανθρωπότητα ήδη είναι ορατοί:
-Η συγκέντρωση σε ελάχιστα χέρια της τεχνογνωσίας και των μέσων διαχείρισης της ΤΝ επιτρέπει την ποδηγέτηση εκατομμυρίων κατοίκων του πλανήτη. Χρησιμοποιούμε ένα μέσο και δεν ξέρουμε πόσο και πώς αυτό μας χρησιμοποιεί προς όφελος των αγνώστων σκοπών των κτητόρων του.

-Η χρήση της ΤΝ στην παραγωγή όπλων πολέμου, επαπειλεί με απρόβλεπτες και άκρως καταστροφικές επιπτώσεις στη διεξαγωγή συρράξεων και πολέμων, όπου ισχυρότερος πλέον είναι ο κάτοχος της ΤΝ, σε βάρος φυσικά των φτωχότερων κρατών και πληθυσμών.

-Η ταχύτατη ανάπτυξη της ΤΝ και η χρήση της από εκατομμύρια ανθρώπους καθιερώνει νέα πρότυπα γνώσης, εμπειριών, επιβολών, και αυστηροί κανόνες ηθικής και δεοντολογίας στη λειτουργία της ΤΝ, οι οποίοι θα μας προστάτευαν, δεν υπάρχουν. Η ολιγωρία στη λήψη πολιτικών αποφάσεων και στην εφαρμογή τους δεν μπορεί να αντιπαρατεθεί στην ταχύτητα εξέλιξης της υψηλής τεχνολογίας.

-Κίνδυνοι παραπλανητικών πληροφοριών και «ειδήσεων», όπως η κατασκευή βίντεο κ.ά. κάνουν ευκολότερη τη χειραγώγηση των μαζών και τη δυνατότητα προβοκάτσιας από εχθρούς, οι οποίοι μπορούν να παρουσιάσουν ανύπαρκτα γεγονότα σαν πραγματικά.

-Ήδη έχουν καταγραφεί επιπτώσεις στην ψυχική υγεία των ανθρώπων από τη χρήση και εξάρτηση της ΤΝ, στην οποία καταφεύγουν όλο και περισσότεροι για «συμβουλές» αμφίβολης αξιοπιστίας και σκοπιμότητας.

-Στο διαδίκτυο υπάρχουν πολλές παραπλανητικές καταχωρίσεις εμπορικού ενδιαφέροντος, κατασκευασμένες με ΤΝ. Αυτές εκλαμβάνονται ως πραγματικές με ορατούς «ανθρώπους» να εκφωνούν, όπου δήθεν ειδικοί συμβουλεύουν πώς θα αποφύγετε λάθη στην αγορά αυτοκινήτου και άλλων αγαθών, ενισχύοντας τον αθέμιτο ανταγωνισμό και ζημιώνοντας μεγάλες εταιρείες με επιπτώσεις στην απασχόληση και την οικονομία ολόκληρων χωρών.

-Αυξάνονται με φοβερή ταχύτητα τα περιστατικά όπου άνθρωποι -συνήθως μοναχικοί- «συνομιλούν» με την ΤΝ και την εκλαμβάνουν ως έναν άλλο άνθρωπο που τους συντροφεύει και ζουν με την αυταπάτη ενός ουσιαστικά ανύπαρκτου φίλου.

Άλλα διαφωτιστικά στοιχεία:
·Στις ΗΠΑ περίπου το 53% των κατοίκων έχουν δοκιμάσει γενετική ΤΝ (Generative AI).

·Η Ινδία ηγείται παγκοσμίως με το 73% των κατοίκων της να χρησιμοποιεί ΤΝ.

·Τα 2/3 των εφήβων στις ΗΠΑ χρησιμοποιούν ΤΝ, εκ των οποίων το 30% την χρησιμοποιεί καθημερινά.

·Το 88% των εταιρειών διεθνώς χρησιμοποιούν ΤΝ, ήτοι, περίπου 280 εκατομμύρια εταιρείες.

·Το 70% των καταναλωτών να χρησιμοποιεί εργαλεία ΤΝ για ενημέρωση, ώστε να αγοράσει προϊόντα ή υπηρεσίες.

·Καθημερινά δημιουργούνται περίπου 34 εκατομμύρια νέες εικόνες ΤΝ.

·Οι χρήστες χρησιμοποιούν ΤΝ για δημιουργική γραφή (21%), βοήθεια με τα μαθήματα (18%), αναζήτηση πληροφοριών (17%) και ιατρικές συμβουλές (5%).

*Ο Γιώργος Δουατζής είναι συγγραφές και δημοσιογράφος

naftemporiki.gr

Ο Γιάννης Μπασκόζος γράφει στο oanagnostis.gr
για «Το Νόμισμα  και άλλες ιστορίες»

Ο Γιώργος Δουατζής, ποιητής αλλά και με πεζογραφικό έργο, παραδίδει στον αναγνώστη ένα σύνολο πεζών, δημοσιευμένων σε διάφορα έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά. Ορισμένα από αυτά είχαν εκδοθεί παλιότερα στη συλλογή με τίτλο Η άλλη λέξη (Γαβριηλίδης, 2014). Θα τα χαρακτηρίζαμε ως δοκίμια σύγχρονης κοινωνιολογίας της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Οι ήρωες του διέπονται από τα ανθρώπινα πάθη, μικρά και μεγάλα. Η ζήλεια κάποιου για έναν ανώτερό του, ο οποίος είναι και ο καλύτερος φίλος του (στον σκηνικό μονόλογο «Χωρίς σκιά»). Η εκδίκηση της απατημένης που κλέβει την ταυτότητα του πρώην εραστή της (στο «Αντικατάσταση»). Οι ματαιώσεις στη ζωή ενός συνταξιούχου τραπεζικού(στο πολύ καλό «Το νόμισμα»). Η αμφιθυμία του καλλιτέχνη στη σχέση έργου και δημοσιότητας (στο «Ο Κύριος Μαραμένος»). Σε αμφιθυμία βρίσκεται και ο Νίκος Ηττόμαχος, συγγραφέας που καίγονται όλα τα χαρτιά του και η ταυτότητά του μαζί και πλέον μπορεί να διαλέξει να γίνει ένας άλλος (στο «Πυρκαγιά). Αρκετοί ήρωες του είναι καλλιτέχνες και συγγραφείς όπου ο Γ.Δουατζής ανατέμνει τις καλλιτεχνικές φοβίες, ανησυχίες και ανασφάλειες. Σε άλλα πρωταγωνιστούν καθημερινοί τύποι με τα δικά τους στερεότυπα ή τις ιδιοτυπίες τους όπως ο άνθρωπος με τα δύο πρόσωπα (στο «Ο κύριος Γ») ή ο τρελός φιλόσοφος (στο «Plato»). Τα διηγήματα του Γ.Δουατζή Το νόμισμα και άλλες ιστορίες, είναι πειρακτικά, ειρωνικά, χιουμοριστικά, γλυκόπικρα με μια αίσθηση της ανθρώπινης ματαιότητας ως επίγευση στο τέλος της ανάγνωσης τους.

oanagnostis.gr

Νίκος Μαθιουδάκης, υφογλωσσολόγος, διδάκτορας Εφαρμοσμένης Γλωσσολογίας & Λογοτεχνικής Υφολογίας του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης