Ωδή στα κόκκινα παπούτσια, 2014, Ποίηση, Γαβριηλίδης (ελληνικά-ισπανικά)

Δυο λόγια για το βιβλίοΕίπαν- έγραψανΔείγμα γραφής

2004. Υπόγειος ναός του φλαμένγκο στη Μαδρίτη. Εκείνη χορεύει για να τιμήσει τους

δασκάλους της, που είναι παρόντες στην ιεροτελεστία. Τραγούδι, φωνές, κιθάρες, κίνηση,

αφανισμός τόπου και χρόνου. Κι εγώ εκεί. Μαγνητισμένος από τα κόκκινα παπούτσια

της. Με μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι, πατούσα συνέχεια το κουμπί, χωρίς φλας,

ακινητοποιώντας τον χρόνο. Ένα μήνα μετά ήρθαν οι στίχοι. Τώρα, εικόνες και στίχοι

μόνιμη παρέα.

2014. Πέρασαν δέκα χρόνια. “Τα κόκκινα παπούτσια” αγαπήθηκαν από χιλιάδες

αναγνώστες στην έντυπη και ηλεκτρονική μορφή τους. Πολλοί προέτρεψαν για μια

αναθεωρημένη δίγλωσση έκδοση, ελληνικά και ισπανικά. Για αυτό, και ήδη κρατάτε στα

χέρια σας την “Ωδή στα κόκκινα παπούτσια” – όπως ήταν ο αρχικός τίτλος – στην ελληνική

και ισπανική γλώσσα.

2004. Templo flamenco en un subsuelo de Madrid. Ella baila para honrar a sus maestros, que están presenciando el ritual. Canto, voces, guitarras, movimiento, desaparición del tiempo y del espacio. Y yo, allí. Hechizado por sus zapatos rojos. Con una máquina fotográfica en la mano y disparando continuamente, sin flash, inmovilizando al tiempo. Un mes más tarde, llegaron los versos. Ahora, imágenes y versos son compañeros fieles.

2014. Diez años después de su publicación, “Los zapatos rojos” han enamorado a miles de lectores, tanto en formato impreso como digital. Muchos me animaron a realizar una edición revisada del texto y proceder, a la vez, a componer una versión bilingüe en griego y en español. Ahora, pues, pueden disfrutar de la “Oda a los zapatos rojos” – reproducción fidedigna del título original – en ambos idiomas.

Γιώργος Ίκαρος Μπαμπασάκης

“Ο Γιώργος Δουατζής ταξιδεύει στη χώρα του Θερβάντες και του Μπαλτάσαρ Γκραθιάν. Κυνηγός της περιπέτειας που πάντα προσφέρει η ποίηση της νύχτας, τριγυρνάει σε καπηλειά, σε υπόγειους ναούς του φλαμένγκο. Μια γυναίκα φοράει κόκκινα παπούτσια και ιερουργεί στην ξύλινη πίστα, εκφράζει με τον ιλιγγιώδη ερωτικό χορό της την πίστη σ’ ένα αρχέγονο παρελθόν, στην λύτρωση που έρχεται μέσα από προαιώνιους σαρκικούς κραδασμούς.

Ο Δουατζής αδράχνει την ευκαιρία. Φωτογραφίζει ξανά και ξανά τη χορεύτρια, εστιάζοντας με έκθαμβο πείσμα στα πόδια της, στα αφηνιασμένα κόκκινα παπούτσια της. «Mε μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι», σημειώνει στον μικρό πρόλογό του, «πατούσα συνέχεια το κουμπί, ακινητοποιώντας το χρόνο». Το παμπάλαιο κι ωστόσο πάντα παλλόμενο αίτημα της Ποίησης: η άρση του χρόνου, η άρση της λήθης, η άρση, εντέλει, του θανάτου!  Ο Δουατζής επιστρέφει στην Αθήνα και ακινητοποιεί εκ νέου το χρόνο συνθέτοντας το ποίημα, τα «Κόκκινα Παπούτσια».Μια ωδή στην ομορφιά της κίνησης, στο θάλπος των υπόγειων ναών, των αχαρτογράφητων τόπων όπου συχνάζουν εκείνοι που ξέρουν να γλεντούν στις κατακόμβες της ιστορίας. Και, συνάμα, μια γενναιόψυχη χειρονομία, μία σθεναρή πρόταση για το πώς ίσως οφείλουμε να ξαναγράψουμε ποιήματα: με καρδιά φλεγόμενη αλλά με νου εστιασμένο στην απεύθυνση, στη δωρεά, στη χαριστικότητα.

Ποίημα και συνάμα κλείσιμο του ματιού στον διπλανό, χειραψία ένθερμη, αγκαλιά άδολη. Οι λέξεις ξαναγίνονται σάρκα, το ποίημα γίνεται γεγονός αναστάσιμο, ο ρυθμός απογειώνει το τραγούδι, ο αναγνώστης θέλει κι αυτός να σηκωθεί και να χορέψει ένα άγριο, βίαιο, παθιασμένο, αισθησιακό φλαμένγκο”.

 

Εικόνα κόκκινη, θολή

του έρωτα

Παπούτσια κόκκινα

σε κίνηση

Αέρας, φωτιά και θάνατος

 

Imagen roja, turbia

del amor

Zapatos rojos

en movimiento

Aire, fuego y muerte