Από το Κάτοπτρο 24ο του Γ. Δουατζή

Αγναντεύεις την εικόνα της παυσίλυπης νύχτας, με το φεγγάρι να αχνογεννιέται στην υπόσχεση μιας πανσελήνου; Νιώθεις τη δακρυσμένη του χαρά; Φαντάζεσαι τα στάχυα που θα φανούν με την αυγή; Βλέπεις το άσπρο των σπιτιών να ροδίζει το χάραμα; Ακούς το τραγούδι του μοναχικού μέσα στη νύχτα; Απλώνεις το χέρι της επίκλησης, χωρίς ντροπή, στην αγαπημένη;.. read more →

Από το Κάτοπτρο 18ο του Γ. Δουατζή

Ήταν εκείνες οι τόσο δα μικρές φλόγες που δεκαετίες, μυστικά από όλους, κρύβονταν στην ψυχή του. Αυτές που πάλευαν χρόνια ολόκληρα να βγουν στην επιφάνεια, να πάρουν το οξυγόνο που τους αναλογούσε για να θεριέψουν, καίγοντας όσα πάσχιζε ανεπιτυχώς να εξαφανίσει απωθώντας τα στα βαθύτερα του νου. Όμως δεν έφτανε μόνο η επιθυμία. Χρειαζόταν και κείνη η.. read more →

Από το Κάτοπτρο 16ο του Γ. Δουατζή

Χίλιες και τόσες και άπειρες σπονδές σημάδεψαν τις στιγμές σου, έτσι που δεν ντρέπεσαι, καθώς αυτοί, να γεύεσαι συνέχεια έργα γνήσιων δημιουργών, αυτά που κατηγόρησαν, υποτίμησαν, λοιδόρησαν οι άθλιοι για να υπάρχουν. Ενσωματωμένοι σε ένα σύστημα που συντηρεί η ανασφάλεια, διότι όσοι τάχα ασφαλείς και θεωρούμενοι γνώστες, επικίνδυνοι. Εσύ εξακολουθείς να μιλάς για αναχωρήσεις και οδούς διαφυγής. Από έναν.. read more →

Από το Κάτοπτρο 17ο του Γ. Δουατζή

Όμως, υπάρχουν και αυτά τα υπέροχα όμως, που αποτρέπουν τις εμμονές, καλοδέχονται τις μύριες εκδοχές για να δροσίζεται η ζωή και να μπορούν οι σιωπηρές κουβέντες να ανοίγουν δρόμο να περάσει η βασανιστική, αλλά σωτήρια αμφιβολία. Έτσι αμίλητοι πορεύτηκαν αυτοί και μπήκαν στα αλώνια των γενναίων με την πλάτη γυρισμένη στις βεβαιότητες των δειλών. Αν άκουσα καλά, ο.. read more →

Από το Κάτοπτρο 19ο του Γ. Δουατζή

Ποια είναι η κινητήρια δύναμη της ζωής; Της γραφής; Είναι οι στιγμές-αιώνες που έλεγα έφηβος, τότε που νόμιζα ότι θα άλλαζα τον κόσμο, όπως τόσοι άλλοι, που ωριμάζοντας κατάλαβαν ότι ο κόσμος αλλάζει, αλλά δεν γίνεται καλύτερος για τους ανθρώπους. Είναι η κραυγή που βγαίνει από τα πιο βαθιά του εσώτερου εαυτού, σαν ένας ανεστραμμένος καταρράκτης-πίδακας που θέλει να.. read more →

Από το Κάτοπτρο 20ό του Γ. Δουατζή

…δεν ένιωσα ποτέ πλήξη, πολύ περισσότερο ανία. …Η αδιαφορία μου ωστόσο, όσο και το ενδιαφέρον μου, αποτελούν άκρως επιλεκτικές ενασχολήσεις. Έφτανα σε ένα είδος απάθειας, σε μια επιλεκτική επίσης αμνησία μόνο και μόνο για να διασωθώ…  …ήμουν υπερβολικά αδιάφορος για όσα συνέβαιναν και στο τέλος πήρα την κατάσταση στα χέρια μου, την μάσκα ήθελα να πω, της την.. read more →

Από το Κάτοπτρο 21ο του Γ. Δουατζή

Το χρειάζομαι το φως. Για να επιζητώ τα δυσπρόσιτα του νου. Για να δω καθαρά το απειλητικό κενό ανάμεσα σε αυτό που λέμε άνθρωπος της καθημερινότητας και σε αυτό που λέμε διαχρονικά άνθρωπος, αυτό που συνθέτει την ανθρωπότητα ως ιστορία. Και παράλληλα θέλω να δω τον μη χρόνο στην πλήρη διάσταση της ανυπαρξίας του. Θα μου πεις, ίσως.. read more →

Από το Κάτοπτρο 22ο του Γ. Δουατζή

… έμαθα καλά ότι ως και επιθυμίες μας κατασκεύασαν για να εξαρτηθούμε από τη συνεχή εκπλήρωσή τους… …Μπήκαν, βλέπεις, σε καλούπια σύνθλιψης αρχέγονες επιθυμίες, αντικαταστάθηκαν από τεχνητές καινούργιες, πάντοτε για το καλό μας, και κυρίως για να νιώθουμε ευτυχείς. Κι έγινε ο άνθρωπος, η ίδια η ζωή μας, προϊόν προς κατανάλωση, οι πλασματικές επιθυμίες έγιναν ανάγκες και ζητούν κι άλλα προϊόντα για να πληρωθούν κι αρρώστησε η ψυχή.. read more →

Από το Κάτοπτρο 23ο του Γ. Δουατζή

Να ήξερε η φωνή του άτολμου ψιθυριστή πόσο ηλίθιοι μου φαντάζουν όσοι τολμούν λέξεις σαν τη “μία και μοναδική αλήθεια” σκέφτηκε, και φώναξε με αρκετή πικρία, ισιώνοντας περήφανα το κορμί της: Αλλά γιατί, μακάριε, να σε αφυπνίσω με λόγια που αν χωρούσαν στο νου σου θα ήταν κτήμα σου από καιρό; Και ξαναζωντάνεψαν τα λουλούδια, τα πουλιά.. read more →