Από το Κάτοπτρο 18ο του Γ. Δουατζή

Ήταν εκείνες οι τόσο δα μικρές φλόγες που δεκαετίες, μυστικά από όλους, κρύβονταν στην ψυχή του. Αυτές που πάλευαν χρόνια ολόκληρα να βγουν στην επιφάνεια, να πάρουν το οξυγόνο που τους αναλογούσε για να θεριέψουν, καίγοντας όσα πάσχιζε ανεπιτυχώς να εξαφανίσει απωθώντας τα στα βαθύτερα του νου. Όμως δεν έφτανε μόνο η επιθυμία. Χρειαζόταν και κείνη η.. read more →

Από το Κάτοπτρο 23ο του Γ. Δουατζή

Να ήξερε η φωνή του άτολμου ψιθυριστή πόσο ηλίθιοι μου φαντάζουν όσοι τολμούν λέξεις σαν τη “μία και μοναδική αλήθεια” σκέφτηκε, και φώναξε με αρκετή πικρία, ισιώνοντας περήφανα το κορμί της: Αλλά γιατί, μακάριε, να σε αφυπνίσω με λόγια που αν χωρούσαν στο νου σου θα ήταν κτήμα σου από καιρό; Και ξαναζωντάνεψαν τα λουλούδια, τα πουλιά.. read more →