Στον πυρήνα της ποιητικής αυτής σύνθεσης ,η ευθύνη του πνευματικού ανθρώπου η πείρα ,η γνώση και η οδύνη της, η ανάγκη ενσωμάτωσης του παρελθόντος στο παρόν, η προσπάθεια να αποτυπωθεί το ασυνείδητο στο συνειδητό, η ανάγκη να υπερβεί η συνείδηση τα σύνορα της ανθρώπινης τυφλότητας, η αναζήτηση του χαμένου ανθρωπισμού.

Η περιπέτεια της γραφής, η πάλη με τις λέξεις και η αντίστασή τους, αυτή η μάχη με θεούς και δαίμονες κόντρα στις παγίδες της αλαζονείας, της πρόσκαιρης φήμης και τις παγίδες της υστεροφημίας, διαπερνούν τον ποιητικό λόγο, συστήνοντας έναν τόπο ταπεινότητας και εσωστρέφειας, μοναδική καταφυγή του ποιητή αν θέλει να διασώσει το ουσιώδες και να διασωθεί.  

Στον αντίποδα του κόσμου της φθοράς ο ποιητής θα αντιτάξει την αγάπη. Η Αγαπημένη ως μούσα και σύντροφος ζωής, θα ενσαρκώσει την ελπίδα, την χαρά, την επιστροφή στην χαμένη αθωότητα, την αναγέννηση.

Ο θάνατος ως όριο αλλά κυρίως ως αντίπαλον δέος, γίνεται δώρο αλλά και κίνητρο δημιουργίας, εκεί που η θνητότητα συναντά την υπέρβαση, εκεί που το ελεύθερο πνεύμα ανασυνθέτει αυτοαναφλεγόμενο τον φυσικό νόμο. 

Τόνοι φιλοσοφικοί, βαθιά εξομολογητικοί, νότες από την παρτιτούρα της ζωής του ποιητή, συνθέτουν μια ποιητική αφήγηση που -κατά την γνώμη μου- κερδίζει και συγκινεί.