The post Συλλογικά first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]> https://douatzis.gr/2014/01/14/koumpi-egrapsan/ Tue, 14 Jan 2014 17:13:36 +0000 https://douatzis.gr/site/index.php/2014/01/14/%cf%84%ce%bf-%ce%ba%ce%bf%cf%85%ce%bc%cf%80%ce%af-%ce%b2-%ce%b5%ce%af%cf%80%ce%b1%ce%bd-%ce%ad%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%88%ce%b1%ce%bd/ Η ιστορία του Κουμπιού – Α. Μάλλιου

Η ιστορία του Κουμπιού – Α. Μάλλιου

The post Το κουμπί Β’ – Είπαν Έγραψαν first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]> https://douatzis.gr/2014/01/14/99-deigma/ Tue, 14 Jan 2014 16:06:40 +0000 https://douatzis.gr/site/index.php/2014/01/14/ta99deigma/ Νέοι, υψώσαμε τόσο τις σημαίες μας, που χάθηκαν στο άπειρο Θα αγαπάω συνεχώς. Έστω και το κενό στο στήθος μου Οι μεγάλες αλήθειες ντύνονται λόγια απλά Να φροντίζεις πάντα για μεγαλύτερους διαδόχους Ποίηση σκληρή, ανελέητη, αγαπημένη. Πόσες σπονδές χωράνε ακόμα τα ιερά σου; Τα ιδεολογικά κατασκευάσματα φυλάκισαν τη σκέψη H όψη σου, γεμίζει άδεια φορέματα […]

The post Τα 99 Μικρά – Δείγμα Γραφής first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]>

Νέοι, υψώσαμε τόσο τις σημαίες μας, που χάθηκαν στο άπειρο

Θα αγαπάω συνεχώς. Έστω και το κενό στο στήθος μου

Οι μεγάλες αλήθειες ντύνονται λόγια απλά

Να φροντίζεις πάντα για μεγαλύτερους διαδόχους

Ποίηση σκληρή, ανελέητη, αγαπημένη. Πόσες σπονδές χωράνε ακόμα τα ιερά σου;

Τα ιδεολογικά κατασκευάσματα φυλάκισαν τη σκέψη

H όψη σου, γεμίζει άδεια φορέματα στις βιτρίνες και το κορμί σου πάλλευκα σεντόνια

Τότε, συλλογικές αυταπάτες και οράματα. Τώρα, οχυρώνουμε τις φωλιές μας

 

 

 

The post Τα 99 Μικρά – Δείγμα Γραφής first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]>

Κόκκινο κασκόλ

Δεν μπορούσα να αφαιρέσω τον κόσμο. Αλλά, μπορούσα να αφαιρέσω τον εαυτό μου από τον κόσμο, όποτε εγώ αποφάσιζα, πράγμα που με γέμιζε αυτοπεποίθηση

Για τούτη τη μεγάλη έξοδο, φρόντιζα πάντοτε πολύ επιμελημένα την εμφάνισή μου, διότι είχα να κρύψω πάμπολλες πληγές. Εκείνοι θαύμαζαν την κομψότητά μου, και οι πιο ανόητοι την ζήλευαν κιόλας

Πώς να τους πείσω ότι το κόκκινο που έβλεπαν δεν ήταν του κασκόλ…

Η συντροφιά

Και βέβαια, δεν χτύπησε κανείς την πόρτα. Πανάκριβες οι παρουσίες και οι επισκέψεις έχουν κόστος υψηλό. Μόνον το παρελθόν μού χτύπησε ξανά την πόρτα. Είχε ξεχάσει πως συνήθισα τις απουσίες κι οι μνήμες της απώλειας μόνιμη συντροφιά. Δεν υπάρχει ελευθερία, μου είπε, ας ομορφύνουμε τις φυλακές μας, λησμονώντας πως ήταν φυλακισμένο μέσα στις παλαιότερες των αναμνήσεων.

Και ο καθρέφτης σίγησε, σαν μια πόρτα που την χτυπάει ο άνεμος και δεν βγαίνει ήχος κανείς, αλλά, έτσι κι αλλιώς, εγώ ήμουν απασχολημένος, διερωτώμενος πόσο βάρος μπορεί να έχει ένα και μόνο δάκρυ ή πόσες νύχτες δεν έχουν τέλος 

Ήταν μία από τις μοναχικές μεσημεριάτικες βόλτες του Σαββάτου στην καρδιά του Λονδίνου. Το αλκοόλ που κυκλοφορούσε ακόμα στο αίμα μου από το γερό μεθύσι της προηγουμένης −κατά παράβαση της δέσμευσής μου να μην πίνω παρά μονάχα τα Σαββατοκύριακα− εξακολουθούσε να με κρατάει σε συναισθηματική διέγερση. Ασυναίσθητα, στάθηκα σε μια βιτρίνα καταστήματος που πουλούσε πιάνα. Κι αμέσως ήρθε στο μυαλό μου η φωνή της. Πεντακάθαρη σαν να ήταν δίπλα μου: «Έλα, Αλέξανδρέ μου, παίξε το τελευταίο τραγουδάκι που έμαθες. Δείξε μας πώς παίζεις πιάνο». Έβαλα τις παλάμες σφιχτά στα αυτιά μου. Η επίκληση της μητέρας μου εφιαλτική, επαναλαμβανόταν, τρυπούσε το μυαλό μου, διαπερνούσε τα σωθικά. Άρχισα να ουρλιάζω: «Φύγε επί τέλους. Γιατί με βασανίζεις πια; Φύγε. Δεν θέλω να υπάρχω πια για σένα. Φύγε, σου λέω».
Κατέβασα τα χέρια μου και συνειδητοποίησα ότι οι περαστικοί είχαν κοντοσταθεί και με κοίταζαν απορημένοι. Τους έστειλα ένα θυμωμένο βλέμμα και τους είδα να οπισθοχωρούν και να φεύγουν. Μετά από τούτο το ξέσπασμα, με κατέκλυσε ένα κύμα ηρεμίας. Σαν να είχα λύσει οριστικά τους λογαριασμούς μου με ένα αιχμηρό παρελθόν, σβήνοντας ένα πολύ ενοχλητικό σημάδι του. Γύρισα και πάλι τη ματιά μου στη βιτρίνα με τα πιάνα. Τα κοίταζα σαν έργα τέχνης, έτσι σιωπηλά που ήταν εκτεθειμένα, όμορφα, στιλπνά, σε αναμονή για να πάρουν ζωή από τα χέρια ενός καλλιτέχνη… Από τα χέρια μου; Από τα δικά μου χέρια; 

Με έπιασε τρεμούλα. Ακίνητος τα κοίταζα, με την καρδιά μου να χτυπάει σε ξέφρενο ρυθμό. Όπως συναντάς ξαφνικά μετά από καιρό τον πρώτο ανικανοποίητο έρωτά σου, που τον απαρνήθηκες και είσαι φορτωμένος ενοχές. Σαν υπνωτισμένος μπήκα στο κατάστημα, δεν είπα ούτε καλημέρα στον ευγενέστατο υπάλληλο που ήρθε προς το μέρος μου, και κάθισα στο σκαμνάκι που βρισκόταν μπροστά από ένα πανέμορφο πιάνο με ουρά. Γύρισα το σκαμνί στον άξονά του να έρθει στο ύψος που ήθελα. Κάθισα, και το μυαλό μου γύρισε δεκαετίες πίσω, όταν τα παιδικά μου πόδια δεν έφταναν τα πεντάλ του πιάνου παρ’ ότι ρύθμιζα το σκαμνάκι στο χαμηλότερο σημείο. Άνοιξα με τρεμάμενα χέρια το καπάκι κι ακούμπησα τα χέρια μου στην ταστιέρα, άγγιξα με δέος και σεβασμό τα κόκαλα και πάτησα ελαφρά με το αριστερό μου πόδι τη σουρντίνα. Αναρωτήθηκα: Τι θα κάνω τώρα με τούτα τα ογδόντα οχτώ;

Ξαφνικά, συνειδητοποίησα ότι σκεφτόμουν με πιανιστικούς όρους. Αυτούς που μου εξηγούσε ο καθηγητής μου στο πρώτο μάθημα πιάνου, όταν ήμουν παιδί: «Το πρώτο πιάνο εφευρέθηκε το 1711 από τον Μπαρτολομέο Κριστοφόρι. Ανήκει στα χορδόφωνα ή πληκτροφόρα όργανα. Η επιφάνεια με τα πλήκτρα λέγεται ταστιέρα, όπως λέμε τάστα την επιφάνεια με τις χορδές στην κιθάρα. Σουρντίνα ή ούνα κόρντα λέμε το αριστερό πεντάλ που το πατάς για να μειωθεί η ένταση του ήχου. Κόκαλα λέμε τα πλήκτρα, διότι παλαιά έφτιαχναν τα πενήντα δύο λευκά πλήκτρα από ελεφαντόδοντο και τα τριάντα έξι μαύρα από ξύλο εβένου. Με τον καιρό τα λευκά κιτρίνιζαν και μάλιστα υπήρχε η έκφραση αυτός κιτρίνισε σαν τα κόκαλα του πιάνου. Αργότερα, όταν απαγορεύτηκε το κυνήγι των ελεφάντων, τα πλήκτρα αντικαταστάθηκαν με πλαστικά. Τα ογδόντα οχτώ σημαίνουν το πιάνο επειδή έχει ογδόντα οχτώ πλήκτρα».

Η επιστροφή αυτή μου έφερε δάκρυα στα μάτια. Άρχισα να παίζω, στην αρχή αργά και αμέσως μετά με μεγάλη ένταση στα όρια της μανίας. Χτυπούσα τα πλήκτρα, κι ο ήχος με ταξίδευε κι έφευγα, έφευγα, ώσπου χάθηκαν χώρος και χρόνος. Ζούσα μια μορφή εξαΰλωσης, σαν να βυθιζόμουν στο αδιάστατο άπειρο. Περιέργως δεν τόλμησε να με διακόψει κανείς από τους υπαλλήλους. Πλημμύρισε δυνατούς ήχους το κατάστημα, υπάλληλοι και πελάτες με κοιτούσαν έκπληκτοι κι εγώ συνέχισα να παίζω με τα δάκρυά μου να πέφτουν πάνω στα πλήκτρα. Δεν ξέρω πόση διάρκεια είχε αυτό το… πέταγμα. Σταμάτησα να παίζω, σηκώθηκα απότομα και, πνιγμένος στους λυγμούς, βγήκα τρέχοντας από το κατάστημα στον απόηχο των χειροκροτημάτων των υπαλλήλων και των πελατών. Σίγουρα θα με πέρασαν για τρελό. Περπατούσα γρήγορα, σχεδόν έτρεχα. Περιπλανήθηκα με τις ώρες στους δρόμους κι έφτασα πεζός στο σπίτι μου, με τη βροχή να πέφτει αδιάκοπα. Βροχή καθαρτήρια. Ένιωσα να ξαναγεννιέμαι.

——————————————

Τέτοιες αναζητήσεις και επιστροφές, ο Ιάσονας πάντοτε τις έτρεμε. Τώρα πια, σχεδόν αδιάφορος για τα επαγγελματικά του, ένιωθε να έχει απεριόριστο χρόνο στη διάθεσή του, χρόνο τον οποίο αδυνατούσε να διαχειριστεί και αυτό του δημιουργούσε ακόμα περισσότερο άγχος. Έτρεμε την ανία, την παρομοίαζε με απειλή θανάτου. “Τώρα στα γεράματα, ας το δω κι αυτό”, σιγοψιθύριζε και δεν κατάφερε να αντισταθεί στα οδυνηρά για αυτόν ταξίδια της επιστροφής στο παρελθόν. Έβλεπε εικόνες από το παρελθόν. Πολύ συγκεκριμένες. Λες και του πρόβαλαν μια πολύ απωθητική κινηματογραφική ταινία, την οποία όμως παρακολουθούσε με ιδιαίτερη προσοχή και με ένα αίσθημα μεγάλης αγωνίας.

——————————————–

-Σκεπτόμουν αυτήν την ταπεινότητα που αναφέρεις συχνά.

-Είναι ένας σημαντικός στόχος μου. Άπιαστος ακόμα.

-Μα, ζεις και κινείσαι με πολλή ταπεινότητα Κώστα μου.

-Ταπεινός γίνεσαι πραγματικά όταν έχεις πλήρη συνείδηση του πόσο φθαρτός και θνητός είσαι, όπως όλοι οι άνθρωποι. Έτσι εκμηδενίζεις το υπερφίαλο εγώ σου. Ακόμα δεν το έχω καταφέρει αυτό. Κι ίσως, δεν το καταφέρω ποτέ. Πιάνω τον εαυτό μου να χρησιμοποιεί τη λέξη “εγώ” αρκετά συχνά. Με ικανοποιεί να τελειώνω ένα έργο και φουσκώνω μέσα μου από περηφάνια. Και νιώθω να εκνευρίζομαι, έστω και υποδορίως, όταν με αμφισβητούν. Είμαι αρκετά αλαζόνας ακόμα. Τι νόημα έχουν όλα αυτά, θα μου πεις, όταν παράλληλα νιώθω τόσο ασήμαντος μέσα στον κόσμο;

——————————————

-Ήρωες στο μυαλό μου υπάρχουν Κώστα. Και πραγματικά τους χρειάζομαι. Τους φέρνω στο μυαλό μου να μην φοβούνται τον θάνατο, να τον έχουν ξεπεράσει και να παράγουν έργο, λες για να τον ξορκίσουν με την τέχνη τους. Είναι ηρωικό να υπηρετείς αξίες που στηρίζουν τη ζωή, όπως η αξιοπρέπεια, η ισονομία και άλλα. Δεν έχω δίκιο;

-Δεν διαφωνώ. Αναρωτιέμαι όμως αν μπορεί να υπάρχει στην πραγματικότητα αξιοπρέπεια, όταν μας εξουσιάζουν πάντοτε οι άνθωποι που κατέχουν το χρήμα. Το πρότυπο της περίφημης καταξίωσης. Μόνο την αξιοπρέπεια δεν υπηρετεί το να θέλει ο ένας να υποτάξει τον άλλο με τη δύναμη του χρήματος.

-Όμως και μόνο για να αντιπαλεύουμε αυτή τη χυδαιότητα, αξίζει να αγωνιζόμαστε μέσα από το έργο του ο καθένας. Μπορείς να με πεις αιθεροβάμονα αγαπημένε μου, αλλά νομίζω ότι δεν υπάρχει σημαντικότερος στόχος από το να βοηθάς να ζουν οι άνθρωποι με ορθωμένη τη σπονδυλική στήλη, ζωντανά μνημεία αξιοπρέπειας.

-Το ξέρεις ότι με αγγίζεις. Το έχουμε κουβεντιάσει και με τους φίλους μου αυτό επανειλημμένα. Λέξη – κλειδί είναι για μένα η αξιοπρέπεια. Αιώνες τώρα οι άνθρωποι αγωνίζονται για αυτό που λες αξιοπρέπεια. Αξιοπρέπεια στην υγεία, στην παιδεία, στην εργασία και σε τόσα άλλα. Βλέπεις όμως, ακόμα και τώρα που μιλάμε, όλα όσα έχουν κερδίσει με αγώνες και θυσίες οι άνθρωποι, αναιρούνται από τις εκάστοτε εξουσίες σε μια νύχτα στο όνομα της κάθε αληθινής ή προσχηματικής κρίσης.

Κάτοπτρο Πρώτο (απόσπασμα)

Σιωπή προστάζουν οι σοφοί, οι απώλειες, οι απουσίες. Αλαλία, για να μάθεις, να νιώσεις, να αφουγκραστείς. Για να εισπράξεις ήχους που παράβλεπες για χρόνια. Όπως τους ήχους της αναπνοής, της καρδιάς, της ροής του αίματος, της ζωής. Σιωπή, για να μπει στα κύτταρά σου η σοφία των αιώνων που έρχεται ήρεμα κι απλά, όπως ένας υπέροχος οιωνός για τα μελλούμενα. Ακόμα κι όταν δεν υπάρχει μέλλον.

Αυτές οι πανάξιες, οι γόνιμες σιωπές με έμαθαν πως κάθε έννοια που προσλαμβάνω απειλείται από την αναίρεση της αλήθειας της. Αλλά αυτή είναι ίσως η μόνη απειλή που δεν προκαλεί φόβο. Ίσως λόγω της υποδόριας υπόσχεσης για την επικείμενη γέννα της επόμενης αλήθειας, που κι αυτή θα αναιρεθεί. Σαν τον κύκλο της ζωής. Γεννιούνται, ζουν, πεθαίνουν οι αλήθειες. Συχνά, η απουσία τους φτιάχνει κενό, η απώλεια γεννάει πόνο. Αλλά εκεί, ακριβώς εκεί, καταμεσής του κενού δοκιμάζεται η σκέψη, κι ο χώρος άπλετος να κινηθούν νους και ψυχή, με οδυνηρό κόστος, μιας και χωρίς πόνο δεν υπάρχουν γέννες. Για να γεννήσουν σκέψη οι αναμνήσεις, για να επαναδιαταχθεί επαγωγικά η μνήμη.

Πάντα υπάρχει ο παραγνωρισμένος ήχος μιας ανάσας, μιας καρδιάς, όσο μακρινός κι αν είναι, να σου θυμίζει πως δεν φτάνει αυτός ο ένας του εγώ, του εαυτού, μα χρειάζονται κι άλλοι, αφού η μοιρασιά δεν έχει όμοιό της, δεν έχει τίμημα, ανταποδόσεις. Έτσι και τότε, με τούτη την ιερή μοιρασιά δεν πονούν οι άδειες πολυθρόνες που έσφυζαν από ζωή. Έτσι και τότε, δεν πονούν τα σκοτεινά παράθυρα που κάποτε δεν χόρταιναν τον ήλιο. Έτσι και τότε, πραγματικά μπορείς να βυθιστείς στη σιωπή να μάθεις όπως τραγούδησα δεκαετίες πριν. Έτσι και τότε, παίρνεις δικαιολογία ύπαρξης προσφέροντας στον άλλον.

Σκούρα ομορφιά

(Απαγγέλλει ο ποιητής)

Μικρή αγαπημένη

με αρματωσιά εσένα μπήκα

στις χώρες του σκότους φωτεινός

και ακριβό φυλαχτό σου άφησα

τα λόγια που δεν είπαμε

Αν όλα δεν είναι έρωτας

τότε παντού κενό αγαπημένη

Είσαι το δικό μου

παράθυρο στον κόσμο

και πώς θα μπορούσε

να υπάρχει ο κόσμος

χωρίς εσένα

Βυθίστηκα στο σώμα

το μυαλό και την ανάσα σου

στην άβυσσο βυθίστηκα

που φέρει το όνομά σου

Πλημμύρισέ με, φώναξες

και χάθηκε ο κόσμος

Πώς θα ήταν η ζωή κι ο θάνατος

χωρίς τον παραλογισμό του έρωτα

πώς αγαπημένη;

Δύναμη υπέρβασης ο έρωτας

υμνεί το παράλογο 

πυρπολεί τα σωθικά

σαν δικαιωμένη επανάσταση 

ή όπως φλέγονται οι ποιητές 

τις θεοσκότεινες νύχτες

Και με πήραν οι μελωδίες

κι αγκάλιασαν οι μουσικές τον κόσμο

γιατί δεν έχει άλλη αγιοσύνη

από το ταξίδι αυτό των μουσικών

που οδηγούν τους άντρες

στις αγαπημένες

και ταξίδι το ταξίδι

έφτασε ψηλά η σκάλα 

που έχτισαν τα τραγούδια μου 

με πήρε στο λαιμό της η ομορφιά 

και που να κατέβει τώρα ο πήχης…

του έρωτα

Παπούτσια κόκκινα

σε κίνηση

Αέρας, φωτιά και θάνατος

Imagen roja, turbia

del amor

Zapatos rojos

en movimiento

Aire, fuego y muerte

Κι ας έλεγαν πως είμαι τυχερός

που καταφέρνω να γράφω ποιήματα

για να γιατρεύω έτσι τις πληγές

ίσως, γιατί δεν γνώριζαν

πως δύσκολο να τις χαρτογραφήσω

αφού τις στιγμές της έκρηξης

το χέρι μόνο του χάραζε δρόμους

με τράνταζε συμπαντική διασπορά

και δίχως χρόνο, μήτε δύναμη, πώς να στραφώ

σε έρευνες, εντοπισμούς και θεραπείες

Πώς, άλλωστε

όταν σε τραβούν από το χέρι επιτακτικά

θύελλες που αποζητούν διέξοδο

για να μην καταστρέψουν

Όμως, εξομολογούμαι

ποτέ δεν ένιωσα τον φόβο να με κατακλύζει

από τις τόσες ενδείξεις καταβύθισης

στον κόσμο και τον εαυτό

ίσως, γιατί η πίστη στη ζωή

με έναν δικό της τρόπο

πάντοτε με διέσωζε

Κι έπειτα, είχα άλλοθι ακλόνητο

δεν εγκλημάτησα ποτέ με τη συνήθεια

–των εξουσιαζόντων όπλο απεχθές

όπιο αναισθητικό των εξουσιαζομένων–

με την οποία έγιναν τα μεγαλύτερα εγκλήματα

σε βάρος των αδιάφορων υποτελών