Είναι το εικοστό τέταρτο βιβλίο μου αυτή η ποιητική συλλογή, από τις εκδόσεις Μανδραγόρας με τίτλο Το κόκκινο κασκόλ. Έρχεται να σημαδέψει τη συγγραφική μου πορεία, αφού με την έκδοση αυτή συμπληρώνονται σαράντα χρόνια παρουσίας μου στα Ελληνικά γράμματα (1976-2016). Πρώτο μου βιβλίο ήταν τα Γραφτά με ποιήματα που είχα γράψει ακόμα και στην εφηβική ηλικία. Από τα δεκατρία μου χρόνια είχα συνείδηση ότι θα γράφω συνεχώς έως θανάτου…

Η συλλογή περιλαμβάνει εξήντα επτά ποιήματα, σε ενενήντα έξι σελίδες, γραμμένα στο διάστημα τριών ετών (2013-2016).

Στο Δελτίο Τύπου, ο εκδότης αναφέρει: Ποιήματα που προχωρούν πολύ πέρα από έναν διάλογο με τον φανταστικό ή πραγματικό αναγνώστη. Ποιήματα που εκτείνονται δυναμικά σε όλα τα σύγχρονα κοινωνικά, πολιτισμικά, αισθητικά και ηθικά σημαινόμενα. Ποίηση πολιτική, υπαρξιακή, ερωτική. Μια έκδηλη διαπάλη οργής και καταδίκης όσων συμβαίνουν και όσων ένας δημιουργός οφείλει να επισημάνει. Μια παραγωγή-απολογισμός καθημερινών και ταυτοχρόνως αιώνιων στιγμών στην πορεία του ανθρώπου.

Το εικοστό τρίτο βιβλίο μου, το δεύτερο μυθιστόρημα που εκδίδω.

Παραθέτω το κείμενο του Δελτίου Τύπου: Ένα μυθιστόρημα για τη σχέση ανάμεσα στον άντρα και τη γυναίκα, για το βάρος των οικογενειακών βιωμάτων, για τη δύναμη και το νόημα της τέχνης, για τον άγνωστο κόσμο των εικαστικών, για τη δύναμη της φιλίας, για τις εκρηκτικές δυνάμεις που κρύβονται στις ψυχές των ανθρώπων που επιζητούν μια – τουλάχιστον αληθοφανή- δικαιολογία ύπαρξης.

Ο αναγνώστης συναντά τον εαυτό του σε κάθε κεφάλαιο και συνταξιδεύει με τα πρόσωπα του μύθου, που τελικά δεν είναι μύθος, αλλά η πολύπτυχη καθημερινότητά μας.

Μια τυχαία συνάντηση οδηγεί σε μια κοινή πορεία, γεμάτη ανατροπές, ξαφνιάσματα και αποκαλύψεις. Η δημιουργία και η καταστροφή. Ο έρωτας και ο θάνατος. Το ζωντανό παρελθόν και η λήθη. Η κάθαρση. Τα σκοτεινά μυστικά και το φως. Η καταστροφική δύναμη του χρήματος. Η δίψα και ο κορεσμός. Το μοιραίο και το οριστικό. Η δικαίωση.

Κεντρικά πρόσωπα, ο Κώστας Μοίρας, ο γλύπτης που δουλεύει στην αφάνεια αποφεύγοντας κάθε επαφή με τον εφήμερο κόσμο της αγοράς της τέχνης, πιστός σε αξίες και ιδανικά και η Ελένη Καρτάλου, μια νέα γυναίκα, ιστορικός τέχνης γεμάτη δίψα για ζωή, φορτωμένη ένα βαρύ οικογενειακό παρελθόν. Τους ενώνει ο έρωτας για την τέχνη και τη ζωή. Τους δένει η καταλυτική μεταξύ τους αγάπη.

Ο Γιώργος Δουατζής μας προσφέρει ένα πολυεπίπεδο μυθιστόρημα, μια προκλητική περιπλάνηση, με οδηγό τη διεισδυτική ματιά του στον κόσμο μας και στον ψυχισμό των ηρώων του μυθιστορήματος. Είναι ένα σχόλιο για τις ανθρώπινες σχέσεις, για τον έρωτα, για τον περίπλοκο -και συχνά σκοτεινό- κόσμο των οικογενειακών σχέσεων, για τις εκρηκτικές δυνάμεις που κρύβονται στην ψυχή των ανθρώπων οι οποίοι επιζητούν μια –τουλάχιστον αληθοφανή– δικαιολογία ύπαρξης, για τη φιλία…· και συνάμα είναι ένας στοχασμός για την ουσία της τέχνης, για τη λειτουργία της σε μια κοινωνία που έχει χάσει τον προσανατολισμό της.

Το έργο αυτό είναι μια δίγλωσση έκδοση (ελληνικά και γαλλικά). Αποτελείται από ένα βιβλίο και ένα CD που περιέχει τα μελοποιημένα ποιήματά μου, ένα διήγημα ειδικά γραμμένο γι αυτό το CD και ένα κείμενο του Χάρη Γιούλη.

Ο Χάρης Γιούλης πήρε υλικό από διάφορες ποιητικές συλλογές μου για να μελοποιήσει αυτά τα ποιήματα. Ένα επίτευγμά του, είναι η σύνθεση διαφόρων αφορισμών – που έγραψα κατά καιρούς (από Τα Μικρά) – μέσα σε τρία τραγούδια του, πράγμα που με ξάφνιασε ευχάριστα. 

Οφείλω να πω πως ο Χ. Γιούλης σεβάστηκε τη δουλειά μου και δημιούργησε μια σειρά όμορφων τραγουδιών. Στο τελευταίο κομμάτι απαγγέλλω ένα ερωτικό ποίημα την “Σκούρα ομορφιά”. Τραγουδούν εκτός του Χάρη Γιούλη και οι σημαντικοί καλλιτέχνες Χρήστος Θηβαίος και Αφροδίτη Μάνου.

Στο Δελτίο Τύπου των εκδόσεων Γαβριηλίδης αναφέρεται:

Ο Χρήστος Θηβαίος, η Αφροδίτη Μάνου και ο Χάρης Γιούλης –που έγραψε τη μουσική- τραγουδούν ποίηση του Γιώργου Δουατζή.

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης το βιβλίο του Γιώργου Δουατζή “Κράτα την Άνοιξη”, με δέκα ποιήματα που έχει μελοποιήσει ο Χάρης Γιούλης και τα οποία περιλαμβάνονται στο ένθετο ομότιτλο CD. Η έκδοση είναι δίγλωσση, στα ελληνικά και στα γαλλικά. 

Το έργο “Κράτα την Άνοιξη”, περιλαμβάνει δέκα τραγούδια σε πρωτότυπη μουσική του Χάρη Γιούλη, rock, jazz,με επιρροές από reggae, latin  χωρίς να λείπουν οι μπαλάντες. Τραγουδούν από ένα τραγούδι ο Χρήστος Θηβαίος και η Αφροδίτη Μάνου, τα υπόλοιπα τραγουδά ο Χάρης Γιούλης (μεταξύ των οποίων το “Le pays des braves” στα γαλλικά), ενώ στο CD περιλαμβάνεται και απαγγελία από τον ίδιο τον ποιητή. 

Η ταυτότητα του έργου 

Τίτλος: Κράτα την Άνοιξη

Σύνθεση – ενορχήστρωση: Χάρης Γιούλης

Ποίηση: Γιώργος Δουατζής

Μετάφραση στα γαλλικά: Caroline Babilotte

Τραγουδούν: Χρήστος Θηβαίος, Αφροδίτη Μάνου, Χάρης Γιούλης

Παίζουν οι μουσικοί: Χάρης Γιούλης κιθάρες ηλεκτρικές, ακουστικές, synthesizers, Γιώργος Καλογερόπουλος τύμπανα, Βαγγέλης Μπουλουχτσής ηλεκτρικό μπάσο, Απόστολος Πατρωνίδης τύμπανα, Βασίλης Παναγιωτόπουλος τρομπόνι, Στέλιος Ταχιάτης βιολοντσέλο Recording, Editing, Mixing: Nίκος Παπαδόπουλος, Χάρης Γιούλης

Mastering: Sweet spot studios, ΓιάννηςΧρηστοδουλάτος

Επιμέλεια παραγωγής: ΆγγελοςΣφακιανάκης

Το έγραψα στην Άνδρο, στις πιο μοναχικές διακοπές της ζωής μου. Έγραφα ακατάπαυστα μέχρι να ακινητοποιηθεί το χέρι μου από την κούραση. Λες και φυλακισμένος, κάτεργα, έπρεπε να βγάλω συγκεκριμένο όγκο δουλειάς καθημερινά…

Για να μη φλυαρώ, παραθέτω το προλογικό σημείωμα:
Μια μικρή ιστορία τριάντα ετών

Πριν τριάντα χρόνια, στη διάρκεια της στρατιωτικής μου θητείας, σχεδίασα σε ένα κομμάτι χαρτιού μια ιστορία. Είχα βάλει ως τίτλο «Το Κουμπί» και μιλούσα για έναν άνθρωπο, που κατασκεύασε αναγκαία – λόγω ειδικών συνθηκών – μια δικαιολογία ύπαρξης, ένα στόχο ζωής, για να συνεχίσει να υπάρχει. Μέσα από ένα απλό, ασήμαντο κουμπί. Είχα γράψει ακόμα και το τέλος της ιστορίας. Σε δέκα αράδες.
Το χαρτί αυτό, την ύπαρξη του οποίου με την πάροδο των ετών ξέχασα, είχε κρατήσει ο φίλος Γιώργος Χαϊδάς. Ο οποίος πριν τρία περίπου χρόνια, με ξάφνιασε και με συγκίνησε, θυμίζοντάς μου την ιστορία «του κουμπιού».

Τότε μου παρέδωσε την σελίδα που είχε κρατήσει για τρεις περίπου δεκαετίες, λέγοντας μου : «Θυμάσαι «το κουμπί»; Μου το είχες δώσει, ως σχεδίασμα του πρώτου θεατρικού σου έργου. Στο επιστρέφω». Μου δίνει τη μια και μοναδική σελίδα και αυτό ήταν το έναυσμα.

Ξαναδιαβάζοντας τις δέκα αυτές αράδες, ιδίως το τέλος της ιστορίας, συνειδητοποίησα ότι στα τριάντα χρόνια που μεσολάβησαν, το θέμα παρέμενε άκρως επίκαιρο . Και έτσι, σε ένα μήνα στην Άνδρο γράφτηκε «το κουμπί».

Οι διακόσιες λέξεις της μιας σελίδας, έγιναν έντεκα χιλιάδες διακόσιες λέξεις…

Γ. Δ.

 Από το Δελτίο Τύπου

Το έργο, τριών προσώπων, διαδραματίζεται στη φυλακή, όπου ο κεντρικός ήρωας θέτει ως στόχο ύπαρξης να ανακαλύψει το χημικό τύπο του κουμπιού στην προσπάθειά του να βρει έναν τρόπο να επιβιώσει μέσα στο σύστημα της φυλακής και στο μικροσύστημα των επιστημόνων που τον «παρακολουθούν».

Η επικαιρότητα του έργου είναι καίρια εξαιτίας του στοιχείου της διαχρονικότητας που το διατρέχει: με ποιους τρόπους τα συστήματα εξουσίας αποπειρώνται και πετυχαίνουν να χειραγωγήσουν τη σκέψη και τη ζωή μας.

Ο αναγνώστης διαβάζοντάς «το Κουμπί» θα ανακαλύψει εκ νέου τον αιχμηρά ποιητικό τρόπο γραφής του Δουατζή – μέσω του θεατρικού είδους αυτή τη φορά.

Για δημιουργούς για τους οποίους η γραφή κι ο λόγος αποτελούν τρόπο ζωής, όπως στην περίπτωση του Γ. Δουατζή, δεν μπορεί παρά το αποτέλεσμα να είναι άμεσο και για τον αναγνώστη, για να ειπωθούν πράγματα που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχουμε ζήσει ή σκεφθεί όλοι.