«Αυτόν τον κόσμο φτιάξαμε;
Γι αυτόν αγωνιστήκαμε;
Πώς θα κοιτάξουμε στα μάτια τα παιδιά»;
Από την “Πατρίδα των καιρών” – Γ.Δ.

Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, μιλάμε με πάθος κατά των “σάπιων πολιτικών και του άθλιου πολιτικού συστήματος”. Περιγράφουμε με τα χειρότερα λόγια την καθημερινότητά μας και φανταζόμασθε από γκρίζα έως κατάμαυρη τη ζωή μας στο άμεσο μέλλον. Όμως, στις συζητήσεις για την κατάσταση που έφτασε ο τόπος, δεν άκουσα ποτέ φωνές αυτοκριτικής. Κανένας συνομιλητής μου δεν ανακάλεσε από τη μνήμη του πράξεις καθώς και την ευθύνη που φέρουμε όλοι, όντες έτσι συνυπεύθυνοι στο να είναι πραγματικά αντάξιοί μας οι σημερινοί πολιτικοί ηγέτες.

Η πλειονότητα των πολιτών, παρακάλεσε τον τοπικό πολιτευτάκο για ένα ρουσφέτι. Η πλειονότητα των γονέων φρόντισε να διορίσει “από το παράθυρο” τα παιδιά της στο Δημόσιο, γνωρίζοντας ότι έτσι στηρίζει την αναξιοκρατία και κλείνει την πόρτα σε έναν πραγματικά ικανό νέο. Η πλειονότητα των πολιτών “λάδωσε” γιατρούς δημόσιων νοσοκομείων, εφοριακούς, υπαλλήλους, ασφαλιστικών ταμείων, δημοσίων υπηρεσιών κ.ά. αφού κατά το κοινώς λεγόμενο “αν δεν λαδώσεις δεν κάνεις τη δουλειά σου και μπορεί να κλείσει και η επιχείρησή σου”. Πολλοί ζήτησαν και έλαβαν παράνομες γεωργικές επιδοτήσεις. Πολλοί κτίσανε κατά παράβαση της πολεοδομικής νομοθεσίας.

Όσοι δεν ανήκουν σε αυτή την πλειονότητα, γνώριζαν, έβλεπαν, παρακολουθούσαν την προϊούσα κοινωνική σήψη. Ανέχτηκαν επί δεκαετίες τον δυσώδη κατήφορο. Και αυτή η ανοχή δραστών και θεατών, συνιστά τη μεγαλύτερη ενοχή μας.

Αυτή η ανοχή δημιούργησε πρότυπα αντικοινωνικής συμπεριφοράς, συμπεριφορές ατομικισμού, βολέματος και απομονωτισμού στους νέους και μας οδήγησε σταδιακά στην μέγιστη εσωστρέφεια, στην διόγκωση του προσωπικού και την άπωση του συλλογικού.

Έτσι αδύναμους, απομονωμένους, χωρίς πολιτική σκέψη και συνείδηση, αμήχανους, βωβούς και άπραγες μας άγουν και μας φέρουν πολιτικοί χωρίς ανάστημα, οι οποίοι υποτιμούν συνεχώς και προκλητικά τη νοημοσύνη μας. Οι οποίοι έχουν την πεποίθηση ότι έχουν χαθεί τα υγειή αντανακλαστικά, επειδή βολεμένη η κοινωνία στον μικρόκοσμο των επιμέρους συμφερόντων της, ανέχθηκε επί δεκαετίες την πελατειακή άσκηση της εξουσίας. Είναι αυτοί οι διαβρωμένοι και υπαίτιοι, που σπεύδουν να μιλήσουν για την ανάγκη ανανέωσης της πολιτικής ζωής, την οποία κατά αυτονόητο για αυτούς τρόπο πρέπει να εμπιστευτούμε αποκλειστικά στους ίδιους. Είναι αυτοί και αυτές, που μετείχαν με υπεύθυνες θέσεις στην διαδικασία κατάρρευσης του πολιτικού συστήματος και της ουσιώδους δημοκρατικής αρχής του κράτους δικαίου και τώρα εμφανίζονται ως σωτήρες μας.

Οι ενοχές μας δεν αναιρούν φυσικά τις ευθύνες του λεγόμενου πολιτικού κόσμου. Ο οποίος θα βρεθεί στη γωνία – όχι μόνον απολογούμενος με ένα αστείο “αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη” – πραγματικά απόβλητος, μόνον όταν ορθώσουμε ανάστημα ως λαός, αναλαμβάνοντας τις δικές μας ευθύνες.

Η καθημερινά διογκούμενη οργή των πολιτών πρέπει να μορφοποιηθεί. Να εκφραστεί δημιουργικά και όχι καταστροφικά. Πρέπει να γίνει πηγή παραγωγής πολιτικής και όχι τυφλής βίας, ώθηση διαφυγής από το σημερινό αδιέξοδο. Η πολιτική σκέψη, η σύμπνοια, η αγάπη στον άνθρωπο, η συμμετοχή σε συλλογικές προσπάθειες μπορούν ίσως να μας χαρίσουν χαμόγελα αισιοδοξίας, ανεξάρτητα από τις μέχρι τώρα κομματικές μας προτιμήσεις. Μήπως επιτέλους πρέπει να δώσουμε προσοχή σε κάποιες φωνές που μοιάζουν μέχρι σήμερα εκτός συστήματος;

Πολύ μελάνι, πολλές συζητήσεις, αναλύσεις, προτάσεις, για να βρεθεί διέξοδος από το τραγικό τέλμα που ζει η πατρίδα. Οι περισσότερες ξαφνιάζουν, αφού μιλούν για εκλογές, ήτοι αναδιάταξη του πολιτικού προσωπικού. Μιλούν δηλαδή για τη σωτηρία του τόπου από τους καταστροφείς της. Για την προστασία της ακεραιότητας του κοπαδιού από τον λύκο. Και είναι προτάσεις που διαχέονται στην ελληνική Κοινή Γνώμη, από τα ίδια Μέσα Ενημέρωσης, τα οποία ως έρμαια της διαπλοκής συνέβαλαν στην κοινωνική, πολιτιστική, πολιτική σήψη.

Οι αιτίες της κατάντιας μας πολλές και καταγεγραμμένες, με σειρά εξέλιξης, την κρίση πολιτισμού, αξιών ζωής, πολιτικής και τέλος κρίση οικονομίας. Η συνταγή δοκιμασμένη. Ολόκληρος λαός χειραγωγείται από την απειλή και το φόβο, αφού υπέκυψε σε σαθρά πρότυπα, τα οποία προέβαλλαν καταιγιστικά τα ΜΜΕ επί δεκαετίες. Είναι αυτά τα πρότυπα που αδρανοποίησαν τα αντανακλαστικά του πολίτη, πρότυπα χαμηλής αισθητικής, πλασματικών αναγκών ζωής, ιδιωτικής εσωστρέφειας, λατρευτικής ανάδειξης του ατομικού και απόλυτης αδιαφορίας για το συλλογικό. Πρότυπα που έκρυψαν στο φαίνεσθαι του περιτυλίγματος την απουσία περιεχομένου.

Τώρα φόβος, ως και αν θα υπάρξουν τα χρειώδη για την επιβίωση. Τώρα, απειλή ως και για τον φυσικό αφανισμό του πολίτη, μέσω της ένδειας. Τώρα, δέος στη σκέψη μήπως ξυπνήσει το ένστικτο του ζώου στον πεινασμένο συνάνθρωπο. Τώρα, συλλογικός πόνος και εθνική κατάθλιψη που αδρανοποιούν ελπίδες, κινήσεις, προοπτικές. Τώρα, κούρνιασμα ακινησίας, σαν ζώο φοβισμένο από την επίγνωση της αδυναμίας του. Τώρα, δικαιολογημένη ανησυχία ως και για την εθνική ακεραιότητα…

Γνωρίζουμε ότι αν οι πολιτικοί είχαν ανάστημα, θα ασκούσαν πολιτική. Ότι αν υπήρχε πολιτική, δεν θα αλώνιζαν οι κερδοσκόποι. Ότι οι περίφημες αγορές έχουν πρόσωπο, αλλά δρουν με τη σιγουριά ότι θα έχουν εσαεί υποχείρια την πολιτική. Γνωρίζουμε ότι η διαπλοκή κεφαλαίου, ΜΜΕ, πολιτικών, απαγορεύει στην πλειονότητα των πολιτικών να ορθώσει ανάστημα αξιοπρέπειας και προστασίας των λαϊκών συμφερόντων. Δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα πλέον από αυτό το πολιτικό σκηνικό και τους ανθρώπους του.

Εάν έχει απομείνει στους ίχνος αυτοσεβασμού. Εάν υπάρχουν έστω ψήγματα αγάπης για τον τόπο. Εάν είναι αποδεκτό ότι η έγκαιρη απόσυρση διασώζει εαυτούς και αλλήλους. Τότε, η μέγιστη υπηρεσία που μπορούν να προσφέρουν οι πολιτικοί είναι:

 Να αποσυρθούν οριστικά από κάθε θέση εξουσίας.

 Να παραδώσουν την άσκηση διακυβέρνησης της χώρας για μια τετραετία σε κυβέρνηση έκτακτης ανάγκης από ικανούς επιστήμονες, τεχνοκράτες, ειδικούς, οι οποίοι θα διαχειριστούν την κρίση και δεν θα αναμιχθούν ποτέ ξανά στα κοινά.

 Να παραμείνουν στη Βουλή, νομοθετώντας όσα εισηγείται η κυβέρνηση έκτακτης ανάγκης, έως τις επόμενες εκλογές για να μην υπάρξουν κοστοβόρες αναταράξεις.

 Να δεσμευτούν ότι στις επόμενες εκλογές δεν θα μετέχει κανείς από το σημερινό βουλευτικό προσωπικό, για να ανοίξει ο δρόμος σε νέους ανθρώπους.

 Να νομοθετήσουν: Την άρση της βουλευτικής ασυλίας. Την κατάργηση κάθε δυνατότητας παραγραφής αδικημάτων. Την εφ’ όρου ζωής ευθύνη κάθε πολιτικού για οιοδήποτε αδίκημα, όπως ισχύει για κάθε Έλληνα πολίτη.

Μόνον έτσι θα πεισθούν οι πολίτες ότι η εθνική συσπείρωση απαιτείται και θα αποδώσει, ότι οι θυσίες του λαού θα έχουν προοπτική, ότι οι ένοχοι καταλήστευσης δημοσίου χρήματος θα τιμωρηθούν, ότι το εργαλείο της φορολόγησης θα ανακατανείμει δίκαια τα εισοδήματα των ανθρώπων του μόχθου.

Ξέρω αυτή η πρόταση καίει με τα ξερά και μερικά χλωρά, αλλά η απώλεια θα ήταν μικρή. Ξέρω επίσης ότι αυτή η πρόταση είναι εφικτή, αλλά δεν θα την τολμήσουν. Διότι αν είχαν το σθένος που απαιτεί η αποδοχή της, δεν θα φτάναμε ως εδώ. Αλλά και μόνον η καταγραφή μιας τέτοιας πρότασης, νομίζω ότι έχει λόγο ύπαρξης και εκφράζει την πλειονότητα των Ελλήνων.

Γιώργος Δουατζής