Ο Γιώργος Δουατζής πάντα με εκπλήσσει με την στιβαρή λυρική αδρότητα και αβρότητα του λόγου του, με την επιμονή του να εκλαμβάνει την ποίηση ως δώρο που του δόθηκε και ο ίδιος επιθυμεί, με τη σειρά του, να το προσφέρει σαν να είναι ένα ευώδες άνθος.

Η ποίηση του Δουατζή συντίθεται από υλικά φτωχά που ξέρουν, μολοντούτο, να λάμπουν όταν προσφέρονται στο μάτι και στο αυτί. Οι λέξεις που επιλέγει να χρησιμοποιήσει είναι απλές, καθημερινές, λες και δεν έχουν καμία ανάγκη να κομπάζουν, καμία μανία επίδειξης, καμία διάθεση εντυπωσιασμού. Ο Δουατζής ερωτεύεται, σκέφτεται, εκφράζεται. Σαν να λέει, «Κυρίες, κύριοι, ιδού το ποίημα, το έγραψα, σας το χαρίζω, αυτό είναι όλο!»

Τον Απρίλιο του 2004, ο Γιώργος Δουατζής ταξιδεύει στη χώρα του Θερβάντες και του Μπαλτάσαρ Γκραθιάν. Κυνηγός της περιπέτειας που πάντα προσφέρει η ποίηση της νύχτας, τριγυρνάει σε καπηλειά, σε υπόγειους ναούς του φλαμέγκο. Μια γυναίκα φοράει κόκκινα παπούτσια και ιερουργεί στην ξύλινη πίστα, εκφράζει με τον ιλιγγιώδη ερωτικό χορό της την πίστη σ’ ένα αρχέγονο παρελθόν, στην λύτρωση που έρχεται μέσα από προαιώνιους σαρκικούς κραδασμούς.

Ο Δουατζής αδράχνει την ευκαιρία. Φωτογραφίζει ξανά και ξανά τη χορεύτρια, εστιάζοντας με έκθαμβο πείσμα στα πόδια της, στα αφηνιασμένα κόκκινα παπούτσια της. «Mε μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι», σημειώνει στον μικρό πρόλογό του, «πατούσα συνέχεια το κουμπί, ακινητοποιώντας το χρόνο». Το παμπάλαιο κι ωστόσο πάντα παλλόμενο αίτημα της Ποίησης: η άρση του χρόνου, η άρση της λήθης, η άρση, εντέλει, του θανάτου!

Ο Δουατζής επιστρέφει στην Αθήνα και ακινητοποιεί εκ νέου το χρόνο συνθέτοντας το ποίημα, τα «Κόκκινα Παπούτσια». Μια ωδή στην ομορφιά της κίνησης, στο θάλπος των υπόγειων ναών, των αχαρτογράφητων τόπων όπου συχνάζουν εκείνοι που ξέρουν να γλεντούν στις κατακόμβες της ιστορίας. Και, συνάμα, μια γενναιόψυχη χειρονομία, μία σθεναρή πρόταση για το πώς ίσως οφείλουμε να ξαναγράψουμε ποιήματα: με καρδιά φλεγόμενη αλλά με νου εστιασμένο στην απεύθυνση, στη δωρεά, στη χαριστικότητα.

Ποίημα και συνάμα κλείσιμο του ματιού στον διπλανό, χειραψία ένθερμη, αγκαλιά άδολη. Οι λέξεις ξαναγίνονται σάρκα, το ποίημα γίνεται γεγονός αναστάσιμο, ο ρυθμός απογειώνει το τραγούδι, ο αναγνώστης θέλει κι αυτός να σηκωθεί και να χορέψει ένα άγριο, βίαιο, παθιασμένο, αισθησιακό φλαμέγκο!

του έρωτα

Παπούτσια κόκκινα

σε κίνηση

Αέρας, φωτιά και θάνατος

Imagen roja, turbia

del amor

Zapatos rojos

en movimiento

Aire, fuego y muerte

δασκάλους της, που είναι παρόντες στην ιεροτελεστία. Τραγούδι, φωνές, κιθάρες, κίνηση,

αφανισμός τόπου και χρόνου. Κι εγώ εκεί. Μαγνητισμένος από τα κόκκινα παπούτσια

της. Με μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι, πατούσα συνέχεια το κουμπί, χωρίς φλας,

ακινητοποιώντας τον χρόνο. Ένα μήνα μετά ήρθαν οι στίχοι. Τώρα, εικόνες και στίχοι

μόνιμη παρέα.

2014. Πέρασαν δέκα χρόνια. “Τα κόκκινα παπούτσια” αγαπήθηκαν από χιλιάδες

αναγνώστες στην έντυπη και ηλεκτρονική μορφή τους. Πολλοί προέτρεψαν για μια

αναθεωρημένη δίγλωσση έκδοση, ελληνικά και ισπανικά. Για αυτό, και ήδη κρατάτε στα

χέρια σας την “Ωδή στα κόκκινα παπούτσια” – όπως ήταν ο αρχικός τίτλος – στην ελληνική

και ισπανική γλώσσα.

2004. Templo flamenco en un subsuelo de Madrid. Ella baila para honrar a sus maestros, que están presenciando el ritual. Canto, voces, guitarras, movimiento, desaparición del tiempo y del espacio. Y yo, allí. Hechizado por sus zapatos rojos. Con una máquina fotográfica en la mano y disparando continuamente, sin flash, inmovilizando al tiempo. Un mes más tarde, llegaron los versos. Ahora, imágenes y versos son compañeros fieles.

2014. Diez años después de su publicación, “Los zapatos rojos” han enamorado a miles de lectores, tanto en formato impreso como digital. Muchos me animaron a realizar una edición revisada del texto y proceder, a la vez, a componer una versión bilingüe en griego y en español. Ahora, pues, pueden disfrutar de la “Oda a los zapatos rojos” – reproducción fidedigna del título original – en ambos idiomas.

Ο Χρήστος Θηβαίος τραγουδά “Χέρια τυφλού” του Γ. Δουατζή σε μουσική Χάρη Γιούλη

Ο Χάρης Γιούλης ερμηνεύει το τραγούδι του «Πολύτιμη» σε ποίηση Γ. Δουατζή. Σε εκδήλωση αφιερωμένη στον ποιητή στο «Ζουμ», 21.4. 2010

Ο Χάρης Γιούλης ερμηνεύει το τραγούδι του «Ζήσε» σε ποίηση Γ. Δουατζή. 

Σε εκδήλωση αφιερωμένη στον ποιητή στο «Ζουμ», 21.4. 2010

Ο Χάρης Γιούλης ερμηνεύει το τραγούδι του «Μικρό αγόρι» σε ποίηση Γ. Δουατζή. 

Σε εκδήλωση αφιερωμένη στον ποιητή στο «Ζουμ», 21.4. 2010

Ο Χάρης Γιούλης ερμηνεύει το τραγούδι του «Μην τους πιστεύεις » σε ποίηση Γ. Δουατζή. 

Σε εκδήλωση αφιερωμένη στον ποιητή στο «Ζουμ», 21.4. 2010

Ο Χάρης Γιούλης ερμηνεύει το τραγούδι του «Είμαι παντού» σε ποίηση Γ. Δουατζή. 

Σε εκδήλωση αφιερωμένη στον ποιητή στο «Ζουμ», 21.4. 2010

Σύνθεση μουσική, τραγούδι: Γιούλη Περβολαράκη, Από την “Πατρίδα των καιρών” Πόλεμος
Μουσική,  
Ποίηση: Γ. Δουατζής, 
Αφήγηση: Γιώργος Φλωράτος
(ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ ΙΑΝΟΣ 20-3-2011)

Μουσική Σάκης Βαργεμτζίδης, τραγούδι Νέλλη Βαβάση. Βήματα με κόκκινα παπούτσια. Ποίηση Γιώργος Δουατζής

Ο Νικόλας Ευαντινός μελοποίησε και τραγουδάει το ποίημα “Σπίτι μου ο κόσμος” (1970) του Γ. Δουατζή, Χανιά 2010.

The post Βίντεο – Μελοποιημένα first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]> https://douatzis.gr/2013/12/27/papoutsia-odi/ Fri, 27 Dec 2013 21:18:28 +0000 https://douatzis.gr/site/index.php/2013/12/27/%cf%89%ce%b4%ce%ae-%cf%83%cf%84%ce%b1-%ce%ba%cf%8c%ce%ba%ce%ba%ce%b9%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%8d%cf%84%cf%83%ce%b9%ce%b1-2014/  Δύο Λόγια για το Βιβλίο Δείγμα γραφής Είπαν Έγραψαν    

Ο Δουατζής αδράχνει την ευκαιρία. Φωτογραφίζει ξανά και ξανά τη χορεύτρια, εστιάζοντας με έκθαμβο πείσμα στα πόδια της, στα αφηνιασμένα κόκκινα παπούτσια της. «Mε μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι», σημειώνει στον μικρό πρόλογό του, «πατούσα συνέχεια το κουμπί, ακινητοποιώντας το χρόνο». Το παμπάλαιο κι ωστόσο πάντα παλλόμενο αίτημα της Ποίησης: η άρση του χρόνου, η άρση της λήθης, η άρση, εντέλει, του θανάτου!  Ο Δουατζής επιστρέφει στην Αθήνα και ακινητοποιεί εκ νέου το χρόνο συνθέτοντας το ποίημα, τα «Κόκκινα Παπούτσια». Μια ωδή στην ομορφιά της κίνησης, στο θάλπος των υπόγειων ναών, των αχαρτογράφητων τόπων όπου συχνάζουν εκείνοι που ξέρουν να γλεντούν στις κατακόμβες της ιστορίας. Και, συνάμα, μια γενναιόψυχη χειρονομία, μία σθεναρή πρόταση για το πώς ίσως οφείλουμε να ξαναγράψουμε ποιήματα: με καρδιά φλεγόμενη αλλά με νου εστιασμένο στην απεύθυνση, στη δωρεά, στη χαριστικότητα.

Ποίημα και συνάμα κλείσιμο του ματιού στον διπλανό, χειραψία ένθερμη, αγκαλιά άδολη. Οι λέξεις ξαναγίνονται σάρκα, το ποίημα γίνεται γεγονός αναστάσιμο, ο ρυθμός απογειώνει το τραγούδι, ο αναγνώστης θέλει κι αυτός να σηκωθεί και να χορέψει ένα άγριο, βίαιο, παθιασμένο, αισθησιακό φλαμένγκο”.

The post Ωδή στα κόκκινα παπούτσια – Είπαν Έγραψαν – Γιώργος Ίκαρος Μπαμπασάκης first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]> https://douatzis.gr/2013/11/17/kokkina-logia/ Sun, 17 Nov 2013 14:04:20 +0000 https://douatzis.gr/site/index.php/2013/11/17/takokkinapapoutsia/ Δύο Λόγια Για το Βιβλίο Δείγμα Γραφής  Είπαν Έγραψαν Μετάφραση Ισπανικά       

του έρωτα

Παπούτσια κόκκινασε κίνηση

Αέρας φωτιά και θάνατος

Δεν ήξερε κανείς

πόσα αρσενικά κύτταρα

ξέμειναν στα παπούτσια της

πόσα χέρια

έβγαλαν ευλαβικάτα κόκκινα παπούτσια

για να αποκαλυφθούν τα πόδια

που στήριζαν το φλογερό πάθος

πόσες ιδρωμένες ανάσες

νότισαν

αυτή την επιδερμίδα

την Ανδαλουσιάνικη

τσιγγάνικη

σκούραολέθρια

κόκκινα ολέθρια…

…Τόπος ο χορός

Εκεί που άνοιγε δρόμο

με την φωτιά

ανάμεσα στα σκέλια της

στηριγμένη από τα μοναδικά

κόκκινα της πυρκαγιάς παπούτσια

που δεν ήξερε ποτέ κανείς…

Την οδηγούσαν ή τα οδηγούσε;

Κι έλεγες

ποιος κινάει αλήθεια πρώτος

την μοναδική τέλεση

ιερουργία

σε θεό έλληνα

του Ολύμπου

άγνωστο παθιασμένο

με ανθρώπινα ελαττώματα

ποιος κινάει αλήθεια πρώτος

την έλευση έγερση

τελετής

εξαίσιας νομαδικής  αξέχαστης

η μουσική

ήτο παλλόμενο κορμί της;

Ποιος κινάει ποιος

αυτό το χορό

τον

παλιό σαν άνθρωπο

ευαίσθητο σαν αγάπη

παθιασμένο σαν έρωτα

υψωμένο σαν ιδανικό

χρήσιμο σαν αγώνα

όμορφο σαν αγαπημένη

ζεστό σαν αγκαλιά

απέραντο σαν ωκεανό…

…Ζωή

που παίζεται σε δυο στιγμές

καθώς τα φονικά

όταν η ιδρωμένη εκδίκηση

λάμπει στο φως του φεγγαριού

Εικόνες κόκκινες

σημαδεύουν τη μνήμη

με τραγούδια μακρινά

Ανδαλουσίας

ενός Φεντερίκο Γκαρθία

με τα περιστέρια αγκαλιά

Τότε και πάντα

η νύχτα δεν έχει τέλος

η ποίηση δεν έχει τέλος

Οι ωδές στην κόκκινη φωτιά

στα κόκκινα παπούτσια

δεν έχουν τέλος

Το τραγούδι μου μέσα στη νύχτα

όταν η πόλη κοιμάται ύπνο βαθύ

δεν έχει τέλος…