Για τον ποιητή και το έργο του θα μιλήσουν οι:

Κώστας Γεωργουσόπουλος, λογοτέχνης, μεταφραστής, κριτικός

Κατερίνα Δασκαλάκη, συγγραφέας, μεταφράστρια

Απόστολος Μπενάτσης, καθηγητής Πανεπιστημίου

Εσμεράλδα Γκέκα, ποιήτρια

Απαγγελία: Νίκος Γκεσούλης, ηθοποιός, σκηνοθέτης

Πιάνο: Φωτεινή Τσακνάκη

Τραγούδι: Ιωάννα Παπακωνσταντίνου

Τα ποιήματα του Γιώργου Δουατζή, πάλλονται από βιώματα. Κι απ’ αυτή την άποψη τα ποιήματα του Γιώργου έχουν αυτό το μεγάλο προσόν. Από την άλλη μεριά θα ήθελα να προσθέσω το εξής, ότι όπως χωρίς βίωμα δεν μπορεί να γίνει ποίηση, μόνο με βίωμα πάλι δεν γίνεται ποίηση. Όσο το βίωμα είναι αναγκαίο, άλλο τόσο είναι αναγκαία η επεξεργασία του βιώματος, η ανάπλαση του βιώματος, και ο Γιώργος το κατορθώνει αυτό. Το βίωμα το μετατρέπει, σε εμπειρία ποιητική, στην ικανότητα αυτή η εμπειρία να γίνει κοινή για τον αναγνώστη, να την μοιραστεί με τον αναγνώστη, να πάψει να είναι μόνο δική του. 

Είναι καταπληκτικό και μόνο το ποίημά του, του οποίου φέρει τον τίτλο η γενική συλλογή, To κόκκινο κασκόλ, ότι μην κοιτάτε ακριβώς αυτό που νομίζετε ότι είναι κασκόλ, είναι η τομή στο λαιμό μας, είναι η αιματηρή τομή που απλώς και μόνο ακόμα δεν έχουμε αποκεφαλιστεί, αλλά έχουμε ήδη τη ρωγμή αυτής της τομής, είμαστε έτοιμοι προς αποκεφαλισμό. Αυτό είναι το αιματηρό μας στίγμα. Είναι λοιπόν μια ποίηση βαθιά πολιτική κι όχι πολιτικάντικη, μια ποίηση η οποία στην εποχή μας, σήμερα, έρχεται να αντισταθεί σε μια ενδιαφέρουσα ιδιωτική ποίηση, διότι υπάρχει μια ιδιωτεία στην ποίησή μας.

Είναι λοιπόν μια ποίηση βαθιά πολιτική κι όχι πολιτικάντικη, μια ποίηση η οποία στην εποχή μας, σήμερα, έρχεται να αντισταθεί σε μια ενδιαφέρουσα ιδιωτική ποίηση. Ο Γιώργος Δουατζής έρχεται και με Το κόκκινο κασκόλ να ξαναπεί «όχι, η ποίηση είναι δημόσιο άθλημα, είναι δημόσιο κατόρθωμα» αν μπορούμε να το πούμε έτσι. Είναι δημόσιος διάλογος, είναι έκθεση στον δημόσιο διάλογο, αυτό που μέχρι τώρα μας είχε συνηθίσει η μεγάλη ποίηση, ή λεγόταν αυτός Παλαμάς, ή Σικελιανός ή Καρυωτάκης, ή λεγόταν Καβάφης ως δημόσιος ουσιαστικά, εκτιθέμενος ποιητής, όχι μονάχα για την ιδιωτική του ζωή, που ήταν κι αυτό ένα μεγάλο κατόρθωμα, αλλά να εκθέσεις ουσιαστικά τα πάθη σου. Κατόρθωμα, να εκθέσεις και την πολιτική σου κατάθεση.

Ουσιαστικά και η πρώτη γενιά του τριάντα και ο Σεφέρης και ο Ελύτης κι όλοι οι μεγάλοι ποιητές, με τις καταθέσεις τους αναφέρονται στο κοινό, στην ομάδα, στον Ελληνισμό, αυτό που κατηγορήθηκε εξάλλου, κατηγορήθηκαν οι άνθρωποι που μιλήσανε για την ελληνικότητα, λες κι ήταν μεγάλη αμαρτία το να μιλήσουν για την ελληνικότητα, το να καταβυθιστούν στην ιδιοτυπία, στην ιδιοπροσωπεία αυτού του λαού, να μιλήσουν για τα λάθη μας. Γιατί για τα λάθη μιλάνε κι ο Σεφέρης κι ο Ελύτης, για τα αδιέξοδα, για τις πληγές αυτού του τόπου μιλάνε και δεν υμνούν φασιστικώ τω τρόπω τις αρετές.

Αυτή η ποίηση συναντιέται και διαλέγεται με την αληθινή και μυστική ουσία του Κόσμου. Έτσι μου μοιάζει τουλάχιστον καθώς ξεφυλλίζω τις σελίδες αυτού του Κόκκινου κασκόλ που δεν είναι, φυσικά, ένα οποιοδήποτε κόκκινο κασκόλ, αλλά μια ανοιχτή πληγή, μια μαχαιριά κυκλική σαν την ζωή και σαν την μοίρα, μια μαχαιριά ανεπούλωτη, ίσως και κάτι σαν «πνιγμού θηλιά», για να θυμηθώ κι έναν ξεχασμένο πια ποιητή των σχολικών μας χρόνων.

Ο Γιώργος Δουατζής μου δίνει την εντύπωση ότι «σκαρφαλώνει» στα μονοπάτια της ποίησης. Και τούτο επειδή, από βιβλίο σε βιβλίο, από συλλογή σε συλλογή, ο αναγνώστης παρατηρεί τη σταθερή πορεία μιας αδιάκοπα εξελισσόμενης ωριμότητας, μιας κατάκτησης, θα μπορούσε να πει κανείς.

Πηγή: fractalart.gr

Η απόλυτη ποίηση είναι εδώ. Υπάρχει επίπεδο σε αυτή την ποίηση. Εδώ είναι κάτι μοναδικό, θα έλεγα. Κάθε ποίημα είναι κάτι μοναδικό. Πάντα λέω και ξαναλέω ότι το ιδανικό μου για την ποίηση είναι να συνδυάζεται σοφία, εντός κι εκτός εισαγωγικών, η σκέψη, ο νους με την ποίηση και να μην υποχωρεί ο ένας για την άλλη. Αλλά, καμιά φορά το βρίσκω, καμιά φορά δεν το βρίσκω, αλλά αυτό είναι το ιδανικό μου. Εδώ αυτό γίνεται, και κάτι παραπάνω από αυτό. Πραγματικά έχω συγκινηθεί φοβερά με αυτή την ποίηση. Πραγματικά ζηλεύω.

Διάβασα το «Κόκκινο κασκόλ» και αισθάνομαι την ανάγκη να σου γράψω δυο λόγια.

Έχω την εντύπωση ότι μετά την «πατρίδα των καιρών» και τις «σχεδίες» το «κόκκινο κασκόλ» “τυλίγεται”… γύρω από το λαιμό του ποιητή με κάπως αυτοκριτική διάθεση. Προπαντός έρχεται για να «ζεστάνει» την παγωμένη του καρδιά. Φρονώ ότι ο ποιητής είναι πιο ήρεμος, σοφότερος και κατασταλαγμένος, αλλά ολοσχερώς απογοητευμένος… «πως να τους πείσω ότι το κόκκινο που έβλεπαν δεν ήταν του κασκόλ…» (βίος άσκοπος, απόστροφος και άλλα ακόμα). Φρονώ ακόμα πως έχει χαμηλώσει την οργή του, έχει ανατάμει την πραγματικότητα, έχει αποδεχτεί προσωρινά και εν μέρει εκείνο που δεν μπορεί να αλλάξει άμεσα και παράλληλα προετοιμάζει μονοπάτια για μια συμπαντική συνάντηση, αφήνοντας τα ίχνη του τα οποία πλέον είναι αναγνωρίσιμα. Με άλλα λόγια βάζει μια σφραγίδα διαχρονικότητας.

Όλα αυτά, Γιώργο, μέσα από ένα λόγο δικό σου -καθόλα αναγνωρίσιμο- μιάς και τα «χρώματα» του λόγου σου προκύπτουν από τις σαφείς αντιθέσεις των νοημάτων, είναι συγκεκριμένα και δεν εγκλωβίζεσαι σε επιτηδευμένες υφάνσεις πολυχρωμίας.

Νομίζω πως η ποίησή σου, ανέκαθεν, αποτυπώνει ένα μεγάλο γιατί. Αυτό το γιατί προκύπτει ξανά, αλλά αυτή τη φορά είναι λίγο ξεθωριασμένο στα δικά μου μάτια. Πιστεύω πως έτσι έπρεπε να γίνει. Ό,τι απαντήθηκε στα τόσα χρόνια ποιητικής ενόρασής σου απαντήθηκε με ειλικρίνεια. Η ευθύνη του λόγου σου στο εξής -αν προκύψει-, νομίζω πως θα δομηθεί σε ένα διαφορετικό επίπεδο. Εξάλλου, θα πρέπει να αιτιολογήσεις εκείνο το… «Α, πόσες τρικλοποδιές σου έβαλε η νύχτα και συνεχίζεις απτόητος να περπατάς…»

Δεν πείστηκα για την αισιοδοξία που εκπέμπει ο τελευταίος στίχος σου… «Κι έρχεται πάντοτε η ώρα που δυο μάτια θα σημάνουν εγερτήριο ξανά». Μοιάζει σαν να ειπώθηκε μόνο και μόνο για να μην πληγώσει… πρόσωπα, ιδεολογίες, υπόβαθρο ακόμα κι εσένα τον ίδιον. Αυτή η αίσθηση που μόλις σου περιέγραψα (και μου άρεσε) θα μπορούσε να είναι το θεμέλιο για να χτίσεις την επόμενη ποιητική σου κραυγή. (Ήδη σε βλέπω να κουνάς το κεφάλι καταφατικά. Συνεννοηθήκαμε.)

Σήμερα -περισσότερο από ποτέ-, συνειδητοποιούμε ότι η συλλογική σοφία, (ή το ιδεολόγημα αν προτιμάς), αυτή που ο κόσμος μπορεί να αισθανθεί σαν θερμοκρασία στο πετσί του, έχει πολεμηθεί βάναυσα, έχει συρρικνωθεί και οι αντιστάσεις έχουν υποχωρήσει. Δεν είναι ανάγκη να το αποδείξουμε. Γενικότερα νομίζω ότι οι ποιητές έχουν να πορευτούν σε καινούργιους ατραπούς που οφείλουν να διανοίξουν για να βγουν στο ξέφωτο μιας συλλογικής συνείδησης και πάλι. Μιας συνείδησης που δεν θα “προσμένει” απαραίτητα, μήτε θα πηγαινοέρχεται άσκοπα στο ασυνείδητο, αλλά θα “πράττει”.

Γιώργο, με το χέρι στην καρδιά, δίχως ίχνος εγωιστικής διάθεσης και προπαντός επειδή θεωρώ τον εαυτό μου παντελώς ακατάλληλο να κρίνει, παραθέτω απλώς σκιαγραφημένη την δόνηση πληρότητας που αισθάνθηκα μελετώντας σε.
Σ’ ευχαριστώ για την κατάθεση ψυχής που μοιράστηκες μαζί μου.

Καλοτάξιδο.

Το Εντευκτήριο για Το κόκκινο κασκόλ

Νικόλας Ευαντινός

Σωκράτης Σκαρτσής

Τίτος Πατρίκιος

Ο ποιητής Γιώργος Δουατζής συζητά με τον Μανόλη Πολέντα στην εκπομπή “Επί Ασπαλάθων” για τη νέα του ποιητική συλλογή, “Το Κόκκινο Κασκόλ”

Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ

Μαρία Λαμπαδαρίδου Πόθου

Κατερίνα Δασκαλάκη

Απόστολος Μπενάτσης

Γιώργος Ίκαρος Μπαμπασάκης

Δήμος Χλωπτσιούδης

Κώστας Γεωργουσόπουλος

Σωτήρης Σαμπάνης

«Για “Το κόκκινο κασκόλ” του Γιώργου Δουατζή» των Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ και Τίτου Πατρίκιου, από το diastixo.gr

The post Το κόκκινο κασκόλ – Είπαν Έγραψαν first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]> https://douatzis.gr/2014/01/14/kaskol-logia/ Tue, 14 Jan 2014 16:03:16 +0000 https://douatzis.gr/site/index.php/2014/01/14/2-7/ Είναι το εικοστό τέταρτο βιβλίο μου αυτή η ποιητική συλλογή, από τις εκδόσεις Μανδραγόρας με τίτλο Το κόκκινο κασκόλ. Έρχεται να σημαδέψει τη συγγραφική μου πορεία, αφού με την έκδοση αυτή συμπληρώνονται σαράντα χρόνια παρουσίας μου στα Ελληνικά γράμματα (1976-2016). Πρώτο μου βιβλίο ήταν τα Γραφτά με ποιήματα που είχα γράψει ακόμα και στην εφηβική ηλικία. Από τα δεκατρία […]

Είναι το εικοστό τέταρτο βιβλίο μου αυτή η ποιητική συλλογή, από τις εκδόσεις Μανδραγόρας με τίτλο Το κόκκινο κασκόλ. Έρχεται να σημαδέψει τη συγγραφική μου πορεία, αφού με την έκδοση αυτή συμπληρώνονται σαράντα χρόνια παρουσίας μου στα Ελληνικά γράμματα (1976-2016). Πρώτο μου βιβλίο ήταν τα Γραφτά με ποιήματα που είχα γράψει ακόμα και στην εφηβική ηλικία. Από τα δεκατρία μου χρόνια είχα συνείδηση ότι θα γράφω συνεχώς έως θανάτου…

Η συλλογή περιλαμβάνει εξήντα επτά ποιήματα, σε ενενήντα έξι σελίδες, γραμμένα στο διάστημα τριών ετών (2013-2016).

Στο Δελτίο Τύπου, ο εκδότης αναφέρει: Ποιήματα που προχωρούν πολύ πέρα από έναν διάλογο με τον φανταστικό ή πραγματικό αναγνώστη. Ποιήματα που εκτείνονται δυναμικά σε όλα τα σύγχρονα κοινωνικά, πολιτισμικά, αισθητικά και ηθικά σημαινόμενα. Ποίηση πολιτική, υπαρξιακή, ερωτική. Μια έκδηλη διαπάλη οργής και καταδίκης όσων συμβαίνουν και όσων ένας δημιουργός οφείλει να επισημάνει. Μια παραγωγή-απολογισμός καθημερινών και ταυτοχρόνως αιώνιων στιγμών στην πορεία του ανθρώπου.

The post Το κόκκινο κασκόλ – Δύο Λόγια για το Βιβλίο first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]>

Κόκκινο κασκόλ

Δεν μπορούσα να αφαιρέσω τον κόσμο. Αλλά, μπορούσα να αφαιρέσω τον εαυτό μου από τον κόσμο, όποτε εγώ αποφάσιζα, πράγμα που με γέμιζε αυτοπεποίθηση

Για τούτη τη μεγάλη έξοδο, φρόντιζα πάντοτε πολύ επιμελημένα την εμφάνισή μου, διότι είχα να κρύψω πάμπολλες πληγές. Εκείνοι θαύμαζαν την κομψότητά μου, και οι πιο ανόητοι την ζήλευαν κιόλας

Πώς να τους πείσω ότι το κόκκινο που έβλεπαν δεν ήταν του κασκόλ…

Η συντροφιά

Και βέβαια, δεν χτύπησε κανείς την πόρτα. Πανάκριβες οι παρουσίες και οι επισκέψεις έχουν κόστος υψηλό. Μόνον το παρελθόν μού χτύπησε ξανά την πόρτα. Είχε ξεχάσει πως συνήθισα τις απουσίες κι οι μνήμες της απώλειας μόνιμη συντροφιά. Δεν υπάρχει ελευθερία, μου είπε, ας ομορφύνουμε τις φυλακές μας, λησμονώντας πως ήταν φυλακισμένο μέσα στις παλαιότερες των αναμνήσεων.

Και ο καθρέφτης σίγησε, σαν μια πόρτα που την χτυπάει ο άνεμος και δεν βγαίνει ήχος κανείς, αλλά, έτσι κι αλλιώς, εγώ ήμουν απασχολημένος, διερωτώμενος πόσο βάρος μπορεί να έχει ένα και μόνο δάκρυ ή πόσες νύχτες δεν έχουν τέλος