Άρχισα να το γράφω το 2006 και τα στοιχεία του δεν είναι βιογραφικά, αλλά βεβαίως βασίζονται σε μνήμες βιωμένων καταστάσεων και όχι περιστατικών. Το έργο αποτελεί κράμα μυθιστορίας, δοκιμιακού λόγου και ποίησης.

Άξονα του βιβλίου αποτελεί ο διάλογος ενός ηλικιωμένου ποιητή (Μιχαήλ Ευχέτης) και ενός νέου δημοσιογράφου (Τέρπανδρος Σακελλάρης).

Στον άξονα αυτό αναπτύσσεται η μυθιστορία με συνεχείς εναλλαγές και πολλαπλές ματιές στα πράγματα που συμβαίνουν, στις ζωές που εξελίσσονται, στα ερωτήματα που απασχολούν τον άνθρωπο.

Η αφήγηση περιλαμβάνει όχι μόνο όσα λέει ο κάθε ήρωας, αλλά και αυτά που σκέπτεται και δεν τα λέει. Επί πλέον υπάρχουν ένθετα ποιητικού λόγου τα οποία συχνά παίζουν ρόλο όπως αυτός του Χορού στην αρχαία ελληνική τραγωδία. Τα ένθετα ποιήματα δεν περιλαμβάνονται σε προγενέστερη συλλογή, γράφτηκαν κατά το διάστημα που έγραφα το βιβλίο.