Μανδραγόρας

Το κόκκινο κασκόλ – Γιώργος Ίκαρος Μπαμπασάκης

douatzis — Fri, 23 Oct 2020 10:13:43 +0000

Η νέα συλλογή του Δουατζή, το Κόκκινο Κασκόλ (εκδ. Μανδραγόρας), δείχνει τη διάθεση του ποιητή να υποστηρίξει την ίδια την ποίηση πάνω απ’ όλα, να την εκθειάσει, να την καθαγιάσει, να δηλώσει διάκονός της στο διηνεκές. Σχεδόν σε όλα τα ποιήματα σκιαγραφείται το πρόγραμμα του ποιητή: πίστη, προσήλωση, πάθος. «Οι άγιες νύχτες μου», γράφει ο Δουατζής, «είναι μια ανοιχτή αγκαλιά γεμάτη σούρουπα, όμορφα βράχια,/ μίσχους αγριολούλουδων, ήχους κυμάτων, μητρικές φωνές που / σιγοτραγουδάνε παραμύθια// Οι άγιες νύχτες μου / είναι το βλέμμα-χάδι της αγαπημένης όταν κουρνιάζει στο στέρνο μου,/ οι ανάσες των φίλων που με ζεσταίνουν τον χειμώνα, η ελπίδα / να δω το αυριανό χάραμα// Οι άγιες νύχτες μου / είναι τα προγονικά ιερά που πάνω τους θυσιάζω λέξεις, οι μνήμες / των κυττάρων που άγγιξαν το κορμί μου, τα πάθη που μου / σπατάλησαν χρόνο και μου χάρισαν ζωή, το βλέμμα μου όταν/ βυθίζεται βαθιά στο μέλλον// Οι άγιες νύχτες μου / είναι η μνήμη χιλιάδων αδελφών, που υπηρέτησαν περήφανα και / μυστηριακά τη μεγάλη Μάνα που ζητάει ζωή και δίνει αξίες για / να πορεύονται οι γενναίοι και να ανασαίνουν οι μικροί».

The post Το κόκκινο κασκόλ – Γιώργος Ίκαρος Μπαμπασάκης first appeared on Γιώργος Δουατζής.

Το κόκκινο κασκόλ – Θεοχάρης Παπαδόπουλος

douatzis — Fri, 23 Oct 2020 10:09:46 +0000

Πριν από λίγο καιρό, είχαμε την ευκαιρία να διαβάσουμε την νέα ποιητική συλλογή του Γιώργου Δουατζή με τον εύστοχο τίτλο: «Το κόκκινο κασκόλ», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Μανδραγόρα».

«Δεν μπορούσα να αφαιρέσω τον κόσμο. Αλλά μπορούσα να/ αφαιρέσω τον εαυτό μου από τον κόσμο», διαβάζουμε στο ποίημα, που έδωσε τον τίτλο του σε όλη τη συλλογή. Σε αυτούς τους δυο στίχους συμπυκνώνεται όλη η πικρία του ανθρώπου, που είδε ότι τα χρόνια πέρασαν και τα όνειρα για έναν καλύτερο κόσμο δεν έγιναν ποτέ αληθινά. Άφησαν, όμως, μια πληγή. Μια πληγή, που ματώνει και το αίμα γίνεται κόκκινο μελάνι και γράφει αιμάτινους στίχους σαν κι αυτούς, που διαβάζουμε από τον Γιώργο Δουατζή.

Όμως, η πικρία, που εκφράζει ο Γιώργος Δουατζής δεν σημαίνει απογοήτευση, ούτε παραίτηση. Ο ποιητής βρίσκει καταφύγιο σε τι άλλο; Στην ποίηση, που «χωράει όλες τις πληγές», ενώ υπάρχουν και οι στιγμές, που ο ποιητής γίνεται μπροστάρης του αγώνα κατά της κοινωνικής αδικίας, όπως στο ποίημα «Δέρας», που αναφερόμενος στη βία κατά των γυναικών, γράφει: «Το σπαρακτικό που είδα κι ένιωσα, δεν θα επιτρέψω / να υπάρξει, να το ξαναδώ.» Άρα, θα συμφωνήσουμε με τον Κώστα Γεωργουσόπουλο, που σε κριτική του για το εν λόγω έργο, γράφει ότι η ποίηση του Γιώργου Δουατζή είναι «βαθιά πολιτική και όχι πολιτικάντικη», ενώ ο κριτικός λογοτεχνίας Δήμος Χλωπτσιούδης γράφει: «η ποίηση του Δουατζή παραμένει αντιεξουσιαστική». Τι σημαίνει, όμως, αντιεξουσιαστική; Σημαίνει ότι στρέφεται ενάντια σε κάθε εξουσία, όχι μόνο, πολιτική, αλλά και οικογενειακή, όπως στο ποίημα «Μανούλες». Ο ποιητής δεν διστάζει να στραφεί ακόμα και εναντίον του εαυτού του, έτσι ώστε να μην αλλοτριωθεί και γίνει σαν όλα εκείνα, που ο ίδιος κατηγορεί: «Κουράστηκα / να βρίσκω ως και τον ίδιο μου τον εαυτό μέσα σε όσα με / κουράζουν.»

Διαβάζοντας τα παραπάνω, θα ‘λεγε κανείς ότι «Το κόκκινο κασκόλ» είναι σαν πολιτικό μανιφέστο, όμως, η ποιητική συλλογή του Γιώργου Δουατζή είναι πάνω από όλα ποίηση. Μια ποίηση, που κινείται στα όρια μιας νέας ρεαλιστικής τάσης, που συναντάμε όλο και περισσότερο σε ποιητές, που γράφουν επηρεασμένοι από την οικονομική κρίση. Το ύφος είναι αριστοτεχνικά δουλεμένο, έτσι ώστε να μπορούμε να το χαρακτηρίσουμε επιτηδευμένα πεζολογικό ή αλλιώς επιμελώς ατημέλητο.

Σε αρκετά ποιήματα ο Γιώργος Δουατζής αναφέρεται στην ποίηση, που την θεωρεί αποκούμπι για τις δύσκολες στιγμές, καταφύγιο, αλλά και ελπίδα, που του δίνει κουράγιο να συνεχίσει να αγωνίζεται ακόμα και κάτω από αντίξοες συνθήκες. Όμως, η ποίηση δεν είναι εύκολη υπόθεση. Άλλα ποιήματα μένουν ημιτελή και άλλα ξηλώνονται. Ο στίχος μπορεί να είναι μόνο μια λέξη, αρκεί να έχει το ειδικό βάρος, που απαιτείται για να στηριχτεί ο στίχος, αλλιώς θα βουλιάξει: «Ήταν, βλέπεις, τόσο μικρός ο στίχος, που βούλιαξε σε μια λέξη».

Συμπερασματικά, η ποιητική συλλογή του Γιώργου Δουατζή «Το κόκκινο κασκόλ», προσθέτει ένα ακόμα λιθαράκι στο πλούσιο ποιητικό έργο του. Ένα έργο, που ο Δουατζής συνεχίζει να το υπηρετεί εδώ και 40 χρόνια με συνέπια και θρησκευτική ευλάβεια, όπως, αναφέρει χαρακτηριστικά και ο ίδιος στο ποίημα «Τρίπτυχο»: «Τη θρησκεία μου την ονόμασαν Ποίηση. / Εκεί δεν έχει θεούς παρά μόνο πίστη».

The post Το κόκκινο κασκόλ – Θεοχάρης Παπαδόπουλος first appeared on Γιώργος Δουατζής.

40 χρόνια λογοτεχνικής παρουσίας (1976-2016)

douatzis — Thu, 16 Jan 2014 01:32:17 +0000

Οι εκδόσεις Μανδραγόρας σας προσκαλούν στο Polis Art Cafe, Πεσμαζόγλου 5, αίθριο Στοάς του Βιβλίου, Αθήνα την Τετάρτη, 20 Απριλίου 2016, ώρα 20.00′ να γιορτάσουμε τα 40 χρόνια της λογοτεχνικής παρουσίας του Γιώργου Δουατζή με την παρουσίαση της νέας του ποιητικής συλλογής Το Κόκκινο Κασκόλ.

Για τον ποιητή και το έργο του θα μιλήσουν οι:

Κώστας Γεωργουσόπουλος, λογοτέχνης, μεταφραστής, κριτικός

Κατερίνα Δασκαλάκη, συγγραφέας, μεταφράστρια

Απόστολος Μπενάτσης, καθηγητής Πανεπιστημίου

Εσμεράλδα Γκέκα, ποιήτρια

Απαγγελία: Νίκος Γκεσούλης, ηθοποιός, σκηνοθέτης

Πιάνο: Φωτεινή Τσακνάκη

Τραγούδι: Ιωάννα Παπακωνσταντίνου

The post 40 χρόνια λογοτεχνικής παρουσίας (1976-2016) first appeared on Γιώργος Δουατζής.

Το κόκκινο κασκόλ – Είπαν Έγραψαν – Γιώργος Ίκαρος Μπαμπασάκης

douatzis — Tue, 14 Jan 2014 16:03:16 +0000

Άγιες Νύχτες. Σαράντα χρόνια επιμονής, σαράντα χρόνια προσήλωσης. Η ποίηση να δεσπόζει, αλλά πάντα παρούσα και η πεζογραφία. Πέρασμα, αψεγάδιαστο, και από τη δημοσιογραφία. Ο Γιώργος Δουατζής (Αθήνα, 1948) δεν έπαψε να δίνει το παρών. Στην ποίησή του είναι αδρός και αβρός, με μνήμες από το λυρικό σύμπαν του Γιώργος Δουατζής, Το Κόκκινο Κασκόλ , Εκδόσεις Μανδραγόρας, Σελίδες: 82 Τάσου Λειβαδίτη, με τον οποίο τον συνέδεε μια βαθιά φιλία. Στην ποίησή του πρωτεύοντα ρόλο διαδραματίζει η απεύθυνση, γράφει ο Δουατζής σαν να μιλάει, βραχνά και λυγμικά, σε μια παρέα εκλεκτών φίλων αλλά και σε αγνώστους που διψάνε για έναν λόγο στιβαρό που διόλου δεν φοβάται να είναι ευάλωτος και ευαίσθητος. «Τη θρησκεία μου ονόμασαν Ποίηση» μας λέει απερίφραστα. «Εκεί δεν έχει θεούς παρά μόνο πίστη». Η νέα συλλογή του Δουατζή, το Κόκκινο Κασκόλ (εκδ. Μανδραγόρας), δείχνει τη διάθεση του ποιητή να υποστηρίξει την ίδια την ποίηση πάνω απ' όλα, να την εκθειάσει, να την καθαγιάσει, να δηλώσει διάκονός της στο διηνεκές. Σχεδόν σε όλα τα ποιήματα σκιαγραφείται το πρόγραμμα του ποιητή: πίστη, προσήλωση, πάθος. «Οι άγιες νύχτες μου», γράφει ο Δουατζής, «είναι μια ανοιχτή αγκαλιά γεμάτη σούρουπα, όμορφα βράχια,/ μίσχους αγριολούλουδων, ήχους κυμάτων, μητρικές φωνές που / σιγοτραγουδάνε παραμύθια// Οι άγιες νύχτες μου / είναι το βλέμμα-χάδι της αγαπημένης όταν κουρνιάζει στο στέρνο μου,/ οι ανάσες των φίλων που με ζεσταίνουν τον χειμώνα, η ελπίδα / να δω το αυριανό χάραμα// Οι άγιες νύχτες μου / είναι τα προγονικά ιερά που πάνω τους θυσιάζω λέξεις, οι μνήμες / των κυττάρων που άγγιξαν το κορμί μου, τα πάθη που μου / σπατάλησαν χρόνο και μου χάρισαν ζωή, το βλέμμα μου όταν/ βυθίζεται βαθιά στο μέλλον// Οι άγιες νύχτες μου / είναι η μνήμη χιλιάδων αδελφών, που υπηρέτησαν περήφανα και / μυστηριακά τη μεγάλη Μάνα που ζητάει ζωή και δίνει αξίες για / να πορεύονται οι γενναίοι και να ανασαίνουν οι μικροί».

Πηγή: www.lifo.gr

The post Το κόκκινο κασκόλ – Είπαν Έγραψαν – Γιώργος Ίκαρος Μπαμπασάκης first appeared on Γιώργος Δουατζής.

Το κόκκινο κασκόλ – Είπαν Έγραψαν – Δήμος Χλωπτσιούδης

douatzis — Tue, 14 Jan 2014 16:03:16 +0000

Η ποιητική εξωστρέφεια του Δουατζή με ένα “κόκκινο κασκόλ”

Ο Γιώργος Δουατζής είναι ένας ακάματος εργάτης λόγου και ύφους αδαπάνητος και πολυμορφικός. Ξεχωρίζει στα ελληνικά γράμματα με την ιδιαίτερη ποιητική φωνή του μέσα από την εκφραστική του ποικιλία και το στοχαστικό του ύφος πλουταίνοντας το συναισθηματικό μας κόσμο.

Με την εμπειρία της ζωής και την ποιητική πείρα, η νέα του ποιητική συλλογή, «το κόκκινο κασκόλ» (Μανδραγόρας, 2016) έρχεται να ταράξει τα ελληνικά γράμματα. Με ποιητικούς ακροβατισμούς ανάμεσα στην εσωστρέφεια και την εξωστρέφεια και με μία γλωσσική ευγένεια και στιχουργική ολοκλήρωση, ο Δουατζής γράφει για την ποίηση, μιλά για την πολιτική και τις κοινωνικές σχέσεις, το συλλογικό αδιέξοδο και τις ανθρώπινες αγωνίες.

Η ποίηση του Δουατζή διατηρεί μία ιδιαίτερη θεατρικότητα· μονολογική ή διαλογική, μοιάζει να είναι γραμμένη για σκηνική απαγγελία. Τα πεζολογικά στοιχεία, άλλωστε, των συνθέσεών του υποστηρίζουν τη δραματική διάστασή τους. Το πρωτοενικό ποιητικό υποκείμενο και η συχνή παρουσία ενός β΄ γραμματικού προσώπου θεμελιώνουν τη θεατρικότητα· άλλωστε, σε αυτό το “βουβό” δευτεροενικό υποκριτή απευθύνεται ο ποιητής (το χρέος, απούσες ευχές, η κουρτίνα), ενώ δεν είναι λίγοι οι διάλογοι (δικαιολογία, μη λυπηθείς, το υπόγειο, σούρουπο, είπε) ή μονόλογοι με δεύτερη φωνή (μυστήριο).

Τούτη όμως η υποκριτική δυναμική του Δουατζή προσδίδει μία ιδιαίτερη αναπαραστατική ισχύ στην ποιητική του ώστε να υποκαθιστά την απουσία της επιτηδευμένης εικονοπλασίας. Στην πραγματικότητα η ποίησή του είναι αντι-εικαστική. Έτσι δημιουργός και αναγνώστης επικεντρώνονται απερίσπαστοι στο σχολιασμό και το στιχουργικό ρυθμό.

Ωστόσο, από τους στίχους του αναδύονται με έναν συνειρμικό αυθορμητισμό εικόνες “θολές” με χρώματα (τα χέρια, αντίτιμο), ήχους/μουσική (μουσική) και κίνηση (τα χέρια, αντίτιμο, απόσταση) σαν σε θεατρική παράσταση. Αν και σκηνοθετικά η σκηνή του δεν είναι πάντα νυχτερινή, ένα τέτοιο αίσθημα απλώνεται άμεσα (φόβος, αιώρηση, η στέγη, γενναίων απώλεια, θάμβος, οι άγιες νύχτες μου, το χρέος, περίπατος, φανοστάτης) ή ενίοτε συμπεραίνεται συνειρμικά από την απουσία φωτός (στάση, παιδί).

Οι κλειστοί χώροι διαμορφώνουν μία αποπνικτικά μοναχική σκηνή ποιητικής δράσης κάτι στο οποίο συναισθηματικά συνηγορούν και οι πρωτοπρόσωποι μονόλογοι (στολίδια, απούσες ευχές, σπατάλη, η κουρτίνα, υπερηφάνεια, η στέγη). Και η σκηνογραφία τούτη αισθητοποιεί τις υπαρξιακές αναζητήσεις του ποιητή για την κοινωνία (δόλιοι, παιδί, αιώρηση), το χρόνο (είδωλο, νεύματα, υψοβαρής προστασία, φανοστάτης) και τη μνήμη (απούσες ευχές) ή τη μοναξιά και το χωρισμό (η συντροφιά, απόσταση) με τον έρωτα (τα χέρια).

Η ποίηση του Δουατζή όμως διαθέτει μία ιδιότυπη εξωστρέφεια. Αν και κυριαρχεί η ποιητική αυτοαναφορικότητα (τρίπτυχο, το πουκάμισο, περίπατος, δικαιολογία, το χρέος, μη λυπηθείς, στολίδια, ο ακροατής, γύμνια, δρομέας, το υπόγειο, υπερηφάνεια, είπε, αντίτιμο, η στέγη, μυστήριο, οι άγιες νύχτες μου) και η πρωτοενική εκμυστήρευση, η ποιητική του είναι εξωστρεφής. Πολύ συχνά το μήνυμα εμφανίζεται στο τέλος μετά από έναν εσωτερικό περίπατο στις προσωπικές εμπειρίες και τις μνήμες ή μία στοχαστική διαδρομή του ποιητή μ’ αφορμή όσα παρατηρεί (διαφάνεια, μελωδίες, η κουρτίνα, το ήμισυ, γενναίων απώλεια, αιώρηση).

Το ποιητικό υποκείμενο του Δουατζή σταθερά είναι μέλος μιας κοινότητας που δεινοπαθεί. Εκφράζει με έναν εσωτερικό τόνο και προσωπικό ύφος ένα συναίσθημα αγανάκτησης (κουράστηκα, δόλιοι, λόγια) και μία γενικότερη πολιτική απογοήτευση και απελπισία (ευλογία, η αντάρα, διαφάνεια, το ήμισυ, λέξεις, ελπίδες, αγορά). Ο ποιητής γράφει με ευαισθησία για τα παιδιά και τη νέα γενιά (παιδί, μανούλες, μελωδίες) χωρίς να προσπερνά άλλα κοινωνικά ζητήματα που τον ενοχλούν (σπατάλη, η ασπίδα, γενναίων απώλεια, νωρίς, μουσική, στάση, ευεργετημένοι) ή για τα όνειρα και τα σχέδια που κατέπεσαν (ασκήσεις, η κουρτίνα).

Και η απλότητα της γραφής του Δουατζή υπηρετεί την εξωστρέφεια τούτη. Τα πεζολογικά χαρακτηριστικά και η προφορικότητα της γλώσσας του, σε συνδυασμό με τη δραματικότητα και την αρτιότητα του στιχουργικού ρυθμού, ενισχύουν την κοινωνικότητα και καθιστούν εύκολη την πρόσληψή της από τον αναγνώστη/ακροατή. Άλλωστε, τούτη η δυναμική του ετερόχρονου διαλόγου με τον αναγνώστη, αποδεικνύει τούτη την εξωστρέφεια του Δουατζή μαζί με η διαχρονικότητα της ποιητικής του.

Ο ποιητικός του λόγος ισορροπεί την εμπλουτισμένη οικεία γλώσσα με το στοχαστικό περιεχόμενο μέσα σε ένα μεγάλο στίχο με έντονα στοιχεία πεζού λόγου· ελευθερόστιχα πεζοποιήματα συνδέονται σε μία ερμαφρόδιτη φόρμα (το πουκάμισο, κενό, αιώρηση) ή υβριδική όπου πεζοποιήματα διακρίνονται σε στροφές (κόκκινο κασκόλ, κουράστηκα, χέρια φτερούγες).

Σημαντικός είναι και ο ρόλος του τίτλου σε κάθε σύνθεση που διατηρεί έναν λειτουργικό ρόλο, καθώς άλλοτε συμπληρώνει νοηματικά τη σύνθεση κι άλλες φορές λειτουργεί ως ένα κλειδί προσέγγισης του ποιητικού περιεχομένου. Χαρακτηριστικό είναι ότι από το σύνολο των συνθέσεων της συλλογή τα 44 έργα έχουν μονολεκτικό τίτλο (ουσιαστικό συνήθως), 12 ποιήματα έναρθρο ουσιαστικό και μόνο 9 έχουν τίτλο με περισσότερες λέξεις.

Η γλώσσα του είναι η οικεία καθημερινή με τη συνήθη αφηγηματική σύνταξη του προφορικού λόγου. Διακρίνονται πολλές δευτερεύουσες ή ελλειπτικές προτάσεις, ασύνδετο σχήμα που ενισχύει την ένταση ή υποτακτική σύνταξη ως στοχαστικό υποστύλωμα· προθετικά σύνολα κι άκλιτα μέρη του λόγου, που τόσο χρησιμοποιούνται στον προφορικό λόγο, επαυξάνουν τις προτάσεις του με την καθημερινή οικειότητα.

Η ποίηση του Δουατζή παραμένει αντιεξουσιαστική. Στέκεται κριτικά απέναντι στην εξουσία και την κοινωνία. Άλλωστε, δε βλέπει την ποίηση ως μία ψυχογραφική διαδρομή του δημιουργού, αλλά μία τέχνη που αφουγκράζεται τις αγωνίες του διπλανού και προσφέρει βάλσαμο στην ψυχή του. Παλεύει να δει την ποίηση να δραπετεύσει από το ατομικό όραμα και τον εκούσιο περιτειχισμό της. Εξάλλου, από τη φύση της σκύβει με αγάπη στον άνθρωπο, στον αδύναμο, στον διεκδικούντα και αντιστρατεύεται κάθε μορφή εξουσίας.

Απευθύνεται στο συλλογικό κοινωνικό υποκείμενο. Ο ποιητής ως μέλος μίας δομημένης κοινότητας εκφράζει την κοινωνία και τις αρχές της, τα προβλήματα, τους φόβους και τις αγωνίες της. Θα λέγαμε ότι μεταφράζει την ποιητική εσωστρέφεια ως ατομισμό και αντιανθρωπιστική στάση, αντιτείνοντας μία στροφή στον Άνθρωπο και τους προβληματισμούς του, μακριά από διακρίσεις και χωρισμούς.

Δήμος Χλωπτσιούδης

κριτικός ποίησης – φιλόλογος

Πηγή: tovivlio.net

The post Το κόκκινο κασκόλ – Είπαν Έγραψαν – Δήμος Χλωπτσιούδης first appeared on Γιώργος Δουατζής.

Το κόκκινο κασκόλ – Δείγμα γραφής

douatzis — Tue, 14 Jan 2014 16:03:16 +0000

Κόκκινο κασκόλ

Δεν μπορούσα να αφαιρέσω τον κόσμο. Αλλά, μπορούσα να αφαιρέσω τον εαυτό μου από τον κόσμο, όποτε εγώ αποφάσιζα, πράγμα που με γέμιζε αυτοπεποίθηση

Για τούτη τη μεγάλη έξοδο, φρόντιζα πάντοτε πολύ επιμελημένα την εμφάνισή μου, διότι είχα να κρύψω πάμπολλες πληγές. Εκείνοι θαύμαζαν την κομψότητά μου, και οι πιο ανόητοι την ζήλευαν κιόλας

Πώς να τους πείσω ότι το κόκκινο που έβλεπαν δεν ήταν του κασκόλ…

Η συντροφιά

Και βέβαια, δεν χτύπησε κανείς την πόρτα. Πανάκριβες οι παρουσίες και οι επισκέψεις έχουν κόστος υψηλό. Μόνον το παρελθόν μού χτύπησε ξανά την πόρτα. Είχε ξεχάσει πως συνήθισα τις απουσίες κι οι μνήμες της απώλειας μόνιμη συντροφιά. Δεν υπάρχει ελευθερία, μου είπε, ας ομορφύνουμε τις φυλακές μας, λησμονώντας πως ήταν φυλακισμένο μέσα στις παλαιότερες των αναμνήσεων.

Και ο καθρέφτης σίγησε, σαν μια πόρτα που την χτυπάει ο άνεμος και δεν βγαίνει ήχος κανείς, αλλά, έτσι κι αλλιώς, εγώ ήμουν απασχολημένος, διερωτώμενος πόσο βάρος μπορεί να έχει ένα και μόνο δάκρυ ή πόσες νύχτες δεν έχουν τέλος

The post Το κόκκινο κασκόλ – Δείγμα γραφής first appeared on Γιώργος Δουατζής.

Το κόκκινο κασκόλ – Δύο Λόγια για το Βιβλίο

douatzis — Tue, 14 Jan 2014 16:03:16 +0000

Είναι το εικοστό τέταρτο βιβλίο μου αυτή η ποιητική συλλογή, από τις εκδόσεις Μανδραγόρας με τίτλο Το κόκκινο κασκόλ. Έρχεται να σημαδέψει τη συγγραφική μου πορεία, αφού με την έκδοση αυτή συμπληρώνονται σαράντα χρόνια παρουσίας μου στα Ελληνικά γράμματα (1976-2016). Πρώτο μου βιβλίο ήταν τα Γραφτά με ποιήματα που είχα γράψει ακόμα και στην εφηβική ηλικία. Από τα δεκατρία μου χρόνια είχα συνείδηση ότι θα γράφω συνεχώς έως θανάτου…

Η συλλογή περιλαμβάνει εξήντα επτά ποιήματα, σε ενενήντα έξι σελίδες, γραμμένα στο διάστημα τριών ετών (2013-2016).

Στο Δελτίο Τύπου, ο εκδότης αναφέρει: Ποιήματα που προχωρούν πολύ πέρα από έναν διάλογο με τον φανταστικό ή πραγματικό αναγνώστη. Ποιήματα που εκτείνονται δυναμικά σε όλα τα σύγχρονα κοινωνικά, πολιτισμικά, αισθητικά και ηθικά σημαινόμενα. Ποίηση πολιτική, υπαρξιακή, ερωτική. Μια έκδηλη διαπάλη οργής και καταδίκης όσων συμβαίνουν και όσων ένας δημιουργός οφείλει να επισημάνει. Μια παραγωγή-απολογισμός καθημερινών και ταυτοχρόνως αιώνιων στιγμών στην πορεία του ανθρώπου.

The post Το κόκκινο κασκόλ – Δύο Λόγια για το Βιβλίο first appeared on Γιώργος Δουατζής.