Είπαν, έγραψαν

Ένας διάλογος Τέχνης. Πορτρέτα που γεννούν ποιητικές επιστολές. Ο Γ. Δουατζής μιλά με ένα πάθος μεταδοτικό και συγκινητικό για να κηρύξει ότι η πόρτα της καρδιάς και του μυαλού χρειάζεται να μένουν πάση θυσία ανοιχτές.
ΤΑ ΝΕΑ

Επιστολές στον καινούργιο κόσμο. Ο Γ. Δουατζής με εξομολογητική διάθεση, μας συστήνει τη συνομιλία του με τη ζωγραφική του Μ. Αμάραντου. Δέσιμο αρμονικό εικαστικής και λογοτεχνικής δημιουργίας.
Ελευθεροτυπία

Ένας κύκλος ανεπίδοτων γραμμάτων, που μπορεί να έχουν αποδέκτη οποιονδήποτε από μας.
Ριζοσπάστης

Ποιητικές επιστολές με δοκιμιακό χαρακτήρα, που στην ουσία ανακαλούν όλα τα προβλήματα του σήμερα, σε ένα δύσκολο κόσμο.
Εξπρές της Κυριακής

Όσο μας γοητεύει ο χρωματιστός κόσμος του Αμάραντου, άλλο τόσο μας σαγηνεύει, μας καθηλώνει ο λεκτικός κόσμος του Δουατζή.
7 Μέρες TV

Έργο πρωτότυπο. Ολοκληρωμένο
Ναυτεμπορική

Επιστολή με θησαυρούς. Εκπλήσσει ευχάριστα.
Τηλέραμα

Υπέροχος συνταιριασμός λόγου και εικόνας, που κάνει την ψυχή να νιώθει αέναη σε τούτον τον μικρόκοσμο.
Ραδιοτηλεόραση

Έργο συλλεκτικό. Απευθύνεται σε όλους
Η Χώρα

Ο Αμάραντος, πετυχαίνει να ανατρέψει την παγίδα της αναπαραστατικής ζωγραφικής και να ζωγραφίσει μνήμες.… Αυτό είναι και το στοίχημα του Δουατζή. Παλεύει, με μια ιδιαίτερη γραφή, να νικήσει τη ματαιότητα, επανακαθορίζοντας τη σχέση του με το Χρόνο.
Βασ. Μαζωμένος , σκηνοθέτης

Το συστήνω ανεπιφύλακτα. Κρύβει μέσα του μαγεία…
Δημ. Κωνσταντάρας δημοσιογράφος, συγγραφέας

Η σχέση του Δουατζή με την ανθρώπινη εικόνα ακολουθεί, έστω και άθελα της, την πατερική ρήση: «πρώτα αγαπάς το πρόσωπο και μετά το γνωρίζεις». Αυτή η απόδοση αγάπης εξελίσσεται σε ένα παίγνιο μνήμης, αφού τα πρόσωπα ανασύρονται από το συλλογικό ασυνείδητο και ενσαρκώνονται κάθε φορά διαφορετικά. Βαπτίζονται με ονόματα – σύμβολα, χωρίς επίθετα. Άλλωστε το επίθετο είναι ένα από τα στοιχεία της ασημαντότητας μας.

Οι «έρωτες» του Δουατζή προσφέρουν στο ζωγράφο Αμάραντο την αφορμή να ακολουθήσει την παράδοση των πορτραίτων. Πρόσωπα – μνήμες που προσποιούνται ότι υπάρχουν και που και που, όσο τα παρατηρείς, νοιώθεις να σου ψιθυρίζουν δυο – τρεις ακατανόητες λέξεις μιας χαμένης γλώσσας. Τα πρόσωπα αυτά ανασταίνονται μέσα από τις επιστολές, δημιουργώντας μια διαλεκτική λόγου – εικόνας που συνορεύει αρχετυπικά με τον κινηματογράφο. Όμως αυτές οι μορφές δεν έχουν τίποτα το ιστορικό. Παρουσιάζονται στο θέατρο της καθημερινής ζωής ως ρόλοι και ξεπερνούν τη σχηματοποίηση τους αναζητώντας το Αιώνιο. Αυτό είναι και το στοίχημα του Δουατζή. Παλεύει, με μια ιδιαίτερη γραφή, να νικήσει τη ματαιότητα επανακαθορίζοντας τη σχέση του με το Χρόνο.

Ανάμεσα στη δημιουργία και στην έκδοση των επιστολών περικλείεται η ιδέα ενός δράματος που δεν επαναλαμβάνεται και εκτυλίσσεται μια φορά μόνο για τους δημιουργούς του. Ο Δουατζής βγαίνοντας μέσα από ιδέες και έννοιες που η μεταμοντέρνα κυριαρχούσα ιδεολογία ονομάζει παρωχημένες, εξακολουθεί να υποστηρίζει, δυναμικά, τους εκπεπτωκότες του κόσμου. Δημήτρης, Κατερίνα, Φοίβος, γίνονται σύμβολα της πτώσης, μιλούν την ίδια γλώσσα, χωρίς μέχρι να «εμφανιστούν» να έχουν συνείδηση των δεσμών που τους ενώνουν.

Ο Δουατζής, με τη συνδρομή του Αμάραντου, γίνεται οργανωτής αυτής της συνύπαρξης με στόχο αυτό που επαγγέλλεται αλλά ταυτόχρονα είναι μέρος της ύπαρξης του: την επικοινωνία. Σαν να λεει ο Δουατζής :

• Ο λόγος μας βοηθά να συντρίψουμε το φόβο.
• Πριν το τέλος κάθε σχέσης εμφανίζεται η κορύφωσή της.
• Πεποίθηση μου ότι τα πρόσωπα ανασταίνονται και άρα τίποτα δεν χάνεται.
• Ελπίζω ότι μετά το λόγο, πάλι ο λόγος θα είναι κυρίαρχος.

Ταυτόχρονα οι επιστολές υπενθυμίζουν την πίστη του Δουατζή στη ζωή. Υπάρχουν υμνητικές αναφορές, ως μια παρακαταθήκη στις γενιές που ακολουθούν και με τις οποίες ο συγγραφέας είναι ήδη φίλος. Δεν συμβουλεύει, προτρέπει. Τον Δουατζή δεν τον τσάκισε όπως πολλούς άλλους, φίλους και μη, η ήττα της Αριστεράς. Στην περίπτωσή του λειτούργησε αντίστροφα. Όσο έβλεπε το Σύστημα να μεταλλάσσει ζωές, ανθρώπους, αξίες, τόσο πάλευε με τον εαυτό του να ρίχνει τις μάσκες, πρώτα απ’ όλα τη δική του, να ξεγυμνώνει και να ξεγυμνώνεται δημόσια, να σέβεται και ταυτόχρονα να ασεβεί. Να στρέφει το ενδιαφέρον του στις πραγματικές ανάγκες κι όχι σε αυτές που το Σύστημα εμφανίζει ως πραγματικές, επεκτείνοντας την αλλοτρίωση. Ταυτόχρονα, η δική του θρησκεία είναι ο Έρωτας, σαν ένας διαρκής ύμνος που φτάνει στην αγιοσύνη. Μικρές χαρές της ζωής γίνεται το υλικό μάχης του απέναντι στους «δικτάτορες του πολιτισμού» μας, στους κατέχοντες τη γνώση, την υψηλή τεχνολογία, το χρήμα…Και η φύση πάντα παρούσα ως το καταφύγιο του.

Οι επιστολές του Δουατζή δεν φλερτάρουν με την ηρεμία. Διαπνέονται από το ανήσυχο τρέμουλο κάθε συνείδησης που κατανοεί ότι η κρίση του κόσμου δεν αναγνωρίζεται μόνο στον μακρόκοσμο της Ιστορίας, αλλά και στον μικρόκοσμο της ψυχής. Χρησιμοποιεί έτσι τις λέξεις μικροσκοπικά, τολμώντας μέσω αυτού να εκτεθεί. Γιατί κάθε δημόσια εξομολόγηση είναι μια έκθεση του βαθύτερου και παλλόμενου στοιχείου της ύπαρξης μας. Ίσως γιατί το παιχνίδι για την εύρεση της Αλήθειας, που για πολλούς είναι μεταφυσική πολυτέλεια, για το Δουατζή γίνεται τρόπος ζωής.  «Να αποτινάξεις μάσκες και ψεύτικες ενοχές», λέει ο ίδιος, οξύνοντας τη σύγκρουση του με τη μικροαστική ηθική, που έχει επικαθίσει πάνω στον πολιτισμό μας. Ξέρει καλά ο συγγραφέας ότι πρέπει να γυρίσει … πίσω για να βρει το Ήθος, που είναι εσωτερική ανάγκη κι όχι σύνολο κανόνων που επιβάλλονται.

Όλοι όσοι αναζητούν τον Άλλο, γράφουν στους απόντες, αδιάφοροι αν λάβουν απάντηση. Άλλωστε το πρόσωπο ενσαρκώνεται και γίνεται ομορφότερο όταν δεν απαιτείς από αυτό. Τότε σε αναζητεί και αποφασίζει να υπάρξει μέσα από σένα. Η λατρεία του εικονοποιείται μόνο όταν αγαπηθεί αληθινά και δεχτεί την προσφορά σαν μύχιο πόθο του φορέα της αγάπης. Ο Δουατζής υιοθετεί την απόσταση, την απουσία, την έλλειψη για να τις ακυρώσει. Μεθάει με τα πρόσωπα και έτσι ξεπερνάει τη φαντασιακή τους υπόσταση. Ταυτόχρονα, τα αμφισβητεί, γνωρίζοντας ότι η γλυπτική, τέχνη οικογενειακά συγγενής του, είναι μια τέχνη ανολοκλήρωτη. Ακόμα κι όταν σμιλεύεις λέξεις. «Ο πατέρας» γράφει «έφυγε οριστικά». Και άλλωστε πώς να τον σχηματίσεις, αφού «σαν τον άγγελο γυρίζει πάνω από το γκρεμό», θα συμπληρώσει ο νομπελίστας ποιητής.

Ο Αμάραντος, με τη σειρά του, πετυχαίνει να ανατρέψει την παγίδα της αναπαραστατικής ζωγραφικής και να ζωγραφίσει μνήμες. Αποτυπώνει στα πρόσωπα την ανάσυρσή τους από  το μη Είναι στο μη Είναι Ακόμη, στον ου- Τόπο που είναι εν δυνάμει νέος Τόπος. Πρόσωπα – τοπία, γοητευτικά και σκληρά μαζί, συνθέτουν ένα «μυστικό δείπνο». Ο Αμάραντος ζωγραφίζει με λογική του γενέθλιου χώρου της Μεσογείου και αξιοποιεί γραμμές, χρώματα, καταφέρνοντας έτσι να υπενθυμίσει ότι τα υλικά του παρελθόντος είναι εξίσου μοντέρνα, όταν τα αξιοποιείς με γνώση και αγάπη κι όχι ως στοιχεία τεχνικής επίδειξης.

Τα ανθρώπινα τοπία των Δουατζή και Αμάραντου μοιάζουν με τα φυσικά τοπία της Μάνης. Για όσους έχουν επισκεφτεί αυτήν την πλευρά της γης, καταλαβαίνουν ότι το Απόλυτο δεν είναι ανθρώπινη εφεύρεση. Είναι φυσική συνέχεια. Ο συγγραφέας και ο ζωγράφος κάθισαν στην άκρη των βράχων. Πίσω τους, ξερό και άνυδρο, το βουνό. Μπροστά τους το γαλάζιο της Μεσογείου. Και στο βλέμμα τους «περισυλλογή και θλίψη». Τα βλέπουμε τα πρόσωπα σας Μιχάλη, Γιώργο. Οδηγούν το ένα το άλλο σε αυτήν τη μυστική πομπή πάνω στο λόφο. Γυμνά τη νύχτα «θα φτάσουν στη μητρώα στέγη». Το σκοτάδι της θα το φωτίσει η ύπαρξή σας.

Αρχίζεις νωρίς το βράδυ να διαβάζεις ένα βιβλίο που σου τράβηξε την προσοχή με το δωρικό του εξώφυλλο (σε εικαστική επιμέλεια του ζωγράφου Μιχάλη Αμάραντου) και το πολύ βολικό του  σχήμα.

Εικοσιτέσσερα κείμενα, τόσο ποιητικά που δύσκολα τα λες πεζά. Θα μπορούσαν να σταθούν άνετα ως πεζόμορφα ποιήματα. Σαφώς είναι φιλοσοφικές αναζητήσεις με πλούσια αποστάγματα (αγαπημένη λέξη του ποιητή-συγγραφέα) από το κρασί της ζωής, που αναπόφευκτα εμπεριέχουν και  δοκιμιακά στοιχεία. Πρωτοτυπούν, όμως, και σε κάτι άλλο. Είναι πασιφανέστατα ταξιδιωτικές μαρτυρίες στις αχανείς χώρες του «εγώ», άρα μαρτυρίες ψυχολογικές. «Ποιητικές φιλοσοφικές μαρτυρίες ψυχολογίας». Με μια λέξη; «Ποιητικά».

Διαπραγματεύονται μια σειρά από θέματα που απασχολούν τον άνθρωπο από την ώρα που ένιωσε τον εαυτό του. Θέτουν ερωτήματα αλλά δεν διστάζουν να δώσουν πεντακάθαρη και τη στάση του συγγραφέα. Όπου έχει απάντηση αποκρυσταλλωμένη, τη μοιράζεται.

Ξεκινώντας, μετά τη σιωπή της νύχτας, διαβάζεις για την αξία της σιωπής στη ζωή: Σιωπή προστάζουν οι σοφοί, οι απώλειες, οι απουσίες. Αλαλία, για να μάθεις, να νιώσεις, να αφουγκραστείς… Σιωπή, για να μπει στα κύτταρά σου η σοφία των αιώνων που έρχεται ήρεμα κι απλά, αλλά και στον θάνατο, με εκείνη, την άλλη σιωπή: Για να ’σαι έτοιμος από καιρό να αποδεχθείς γαλήνια την πάγκοινη για όλους αναπόφευκτη αιώνια σιωπή, καθώς και τον αδήριτο κύκλο της μίας και μοναδικής ζωής μας.

Η καταλυτική αξία του έρωτα ως συστατικό ζωής, ως κίνητρο δημιουργίας, ως ίδιον ανθρωπιάς αλλά και η ίδια η  αίσθησή του, με επίγνωση του εφήμερου, κατοπτρίζεται έντεχνα ξεσηκώνοντας τις διαθέσεις: αφήνομαι χωρίς περίσκεψη, χωρίς αιδώ, στον δαφνοσκεπή παραλογισμό του έρωτα, κι όσο κρατήσει, έτοιμος για το τίμημα μιας απώλειας που πάντοτε καραδοκεί.

Η ευελιξία ως τρόπος αντίστασης και εν τέλει επιβίωσης, υμνείται μέσω της εναλλαγής: Μεγάλη διδαχή η αντιστροφή των ρόλων μέσα στο χρόνο.

Η ελπίδα και η τεράστια σημασία του ελάχιστου, ως καθοριστικού παράγοντα στη ζωή, το ανοιχτό μυαλό, το βλέμμα δίχως παρωπίδες, η αισιοδοξία, η θέληση, όλα συμπυκνωμένα σε μια πρόταση: Διότι όλο και μια χαραμάδα θα δείξει την οδό της διαφυγής, όλο και ένα χέρι θα βρεθεί απλωμένο να αναζητά τη μοιρασιά στην καρποφόρα σοφή σιωπή. Τόσα χρόνια μετά, σε βεβαιώ: Αρκεί να θέλεις για να δεις.

Η ταπεινότητα, η αυτογνωσία, ο σεβασμός στον εαυτό και στον άλλο, ως υπέρτατη αξία, ως πρόταση τρόπου «πορεύεσθαι», μέσα από ένα μάθημα στάσης ζωής: μου έμαθε να μη βάζω το πιστεύω μπρος από κάθε πρόταση, αλλά το ίσως, το νομίζω, κι έτσι στερημένος από κάθε βεβαιότητα έμαθα να ζω ήρεμος.

Ο ποιητής; Ο ποιητής δεν θα σε προδώσει. Θα είναι πάντα εδώ, με το τραγούδι του να σου θυμίζει διεκδικήσεις κι ενοχές, αγαπημένες και όνειρα, ταπεινότητα κι ανταμοιβές, αγώνες και απολαβές, στερήσεις και δοσίματα, μεγαθυμίες κι έρωτες, θυσίες και απαντοχές, μοιρασιές και ιδανικά.

Μην ξεχνάς όμως: Ο ποιητής δεν γνώρισε ήττες ή νίκες. Δεν θέλησε ποτέ να αποδείξει το δίκιο του, πόσο περισσότερο να το επιβάλει, μιας και η κάθε λογής επιβολή φέρει τη βία.

Όσο για την ποίηση, μην ανησυχείς, γιατί τα σκαλοπάτια της Ποίησης δεν χορταριάζουνε ποτέ

Ομολογείται ευθαρσώς σε προσωπικό επίπεδο (αφού ο καθρέφτης δεν λέει ψέματα, ούτε στα παραμύθια –βλ. και το γνωστό παραμύθι της Χιονάτης: «καθρέφτη, καθρεφτάκι μου») ότι η μελαγχολία είναι το σπίτι, το ψωμί και το νερό μου.

Πώς αντιστέκεται ο Γιώργος Δουατζής; Και βάζω τις ψηφίδες μου στίχο το στίχο, οικοδομώντας την ύψιστη πολιτική μου πράξη, που δεν είναι άλλη από την ευαισθητοποίηση των ψυχών και το κέντρισμα κάθε κριτικής σκέψης. Μήπως και μέσα από όλα αυτά ορθωθεί η δύσμοιρη και ες αεί αιτούμενη αξιοπρέπεια του πολίτη.

Μέγα ζήτημα η αξιοπρέπεια του ανθρώπου και η καταρράκωσή της από το εκάστοτε πολιτικό σύστημα. Γι αυτό και η λέξη «πολίτης». Τον απασχολεί διαρκώς, όπως και ο χρόνος.

Ο χρόνος; Προσεγγίζεται μέσα από τρεις υποστάσεις ή μη υποστάσεις ( βλ. το «ον» και το «μη ον» του Παρμενίδη). Μη βιωμένος, απών: Όταν δεν τον ζεις, ασυνείδητα γίνεται απών ο χρόνος. Είναι χρόνος αβίωτος, υποτιμημένος, ίσως γιατί σου χαρίστηκε, δεν μόχθησες να τον κερδίσεις.

Απαιτούμενος: Ποιος θα μου πει αν έχω τον χρόνο που χρειάζομαι, όταν συνεχώς απαιτείται κι άλλος, κι άλλος χρόνος;

Ακατανόητος: Θέλω να δω τον μη χρόνο στην πλήρη διάσταση της ανυπαρξίας του. Να δω το ακατόρθωτο θέλω.

Ο θάνατος οράται μέσα από ένα άλλο προειδοποιητικό πρίσμα: ο θάνατος ολοκληρώνεται μόνον όταν ξεχνάς ολοκληρωτικά εκείνους που έφυγαν και κυρίως το έργο τους.

Η σχέση με το χρήμα; το μόνο που απόμεινε είναι η μεγάλη τους περιουσία σε χρήμα. Και η ζωή τους κενή από αναμνήσεις, τόσο που ούτε να νοσταλγήσουν δεν μπορούν.

Οι άνθρωποι; Η αλήθειά τους; Τα προσωπεία; πάντοτε θα υπάρχει μία απορημένη μορφή στο υπερώο που δεν ξέρεις αν είναι μάσκα, προσωπείο ή πρόσωπο.

Στάση ζωής; Η αγάπη για τον πλησίον: Βάλε την άκρη της γλώσσας στην αγάπη για τον διπλανό να δεις με πόσο λίγο δόσιμο μπορεί να γλυκαθεί η ψυχή σου. Αλλά και το κράτημα του κεφαλιού ψηλά: στάχυα που αρνήθηκαν τις υποκλίσεις.

Ερωτήματα δύσκολα: Γιατί εντείνεται η ύπαρξη του άλλου μέσα από την απουσία; Πώς σημαδεύει η απώλεια το νου και την ψυχή; Ποια είναι η κινητήρια δύναμη της ζωής; Της γραφής; Φταίει η αυταπάτη της ευτυχίας που με γεμίζει ερωτήματα;

Η τραγικότητα της ύπαρξης και η σχέση της με τη ζωή και τον θάνατο:

Τραγικότητα της ανθρώπινης ζωής είναι αυτό που νιώθεις στη διάρκειά της. Όχι στην ανυπαρξία του θανάτου.

 Δημοσιότητα, αναγνώριση, κάστες, κυκλώματα; Τα πράγματα με το όνομά τους: η αναγνώριση δεν έρχεται από φτηνές επιβραβεύσεις αυτοχρισμένων ειδικών που ζουν κρίνοντες, ξεχνώντας ότι υπάρχουν μόνο μέσα από το έργο των κρινομένων.

Ποιος φταίει; Αυτόματη απάντηση; Οι άλλοι φυσικά. Μετά από λίγο; Όχι. Όλα ξεκινάνε από εμάς, αν συνειδητοποιήσουμε ή συμφιλιωθούμε με κάτι τόσο απλό: δεν είχες την πρόνοια να σκεφτείς ότι δεν έφταιξαν αυτοί, αλλά εσύ που τους ζητάς πράγματα που δεν έχουν να σου δώσουν.

Η τέχνη; Η ομορφιά; Η αντοχή της στο χρόνο; Η εικόνα σου, φανταστικό ηχείο. Όμως οι ήχοι σου πραγματικοί. Αλλά και, τι να το κάνεις να είσαι επιζών χωρίς τη ζωογόνο ομορφιά.

Υστεροφημία και ματαιοδοξία [θέμα που αναπτύσσεται διεξοδικά στο αμέσως προηγούμενο βιβλίο του ιδίου, στον «Μουσουργό» (Εκδόσεις: Στίξις, 2017)]: Υστεροφημία. Αδελφή της η ματαιοδοξία και χωρίς αυτήν δεν θα υπήρχε έργο τέχνης στον πλανήτη.

Το μαύρο, οι σκιές και πώς μπορεί ο άνθρωπος να βρεθεί πίσω ή έξω από αυτές, προσεγγίζονται με ένα τρόπο αισιόδοξο και ελπιδοφόρο, κόντρα στη μόδα της εποχής μας: Η ελπίδα μπορεί να μας οδηγήσει πίσω από τις σκιές, όπου βρίσκεται σίγουρα το φως, αλλιώς δεν θα υπήρχαν. Είναι σκιές παρόντος, παρελθόντος, μέλλοντος. Σκιές διαδρομής, αγώνα, ζωής. Δεν γνωρίζω σκιά που να μη μου έδωσε υπέροχα μαθήματα.

Η σύγκρουση κατά μέτωπο με τους έξωθεν επιβαλλόμενους κανόνες, τις κάθε είδους χειραγωγήσεις και τα ολέθρια «πρέπει»: Αναρωτιέμαι, θα είχαν λόγο ύπαρξης οι ατελέσφοροι κανόνες ηθικής, οι θρησκευτικές χειραγωγήσεις, τα καταδυναστευτικά πρέπει –που έχτισαν τις πραγματικές μας φυλακές– αν φέραμε, στα  ανθρώπινα κύτταρά μας, την αγάπη στον εαυτό, τους άλλους και τον κόσμο;

Το φως; Λυτρωτική η πορεία προς το φως. Πώς θα ήταν η ζωή χωρίς αυτό;

Ο σύγχρονος πολιτισμός; Μπήκαν, βλέπεις, σε καλούπια σύνθλιψης αρχέγονες επιθυμίες, αντικαταστάθηκαν από τεχνητές καινούργιες, πάντοτε για το καλό μας, και κυρίως για να νιώθουμε ευτυχείς.

Αντίσταση και πώς; Επανάσταση είναι να υψώνεις τη σημαία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, να προελαύνεις με πίνακες γλυπτά και μουσικές, με λάβαρα ειρήνης, να σπέρνεις τον πολιτισμό κι οι κάτοικοι της χώρας, με συνείδηση πολίτη, να μην ακολουθούν σαν υποτελείς, αλλά να συμπορεύονται ισότιμα προς το μέλλον…

Η αλήθεια, μία και μοναδική, ή πολλές; Συχνά η πραγματικότητα δεν σημαίνει αλήθεια. Πάρε για παράδειγμα το πώς θα περιγράψουν δεκάδες άνθρωποι ένα γεγονός ή έστω μια στατική εικόνα. Ο καθένας θα περιγράψει τη δική του πραγματικότητα, την πρόσληψή της που συνιστά τη δική του αλήθεια.

Τι άλλο είναι Τα Κάτοπτρα του Γιώργου Δουατζή; Πώς τα βλέπεις; Πώς εκείνα βλέπουν τη ζωή, μιας και το όνομά τους ετυμολογικά προέρχεται από το «ορώ»; Καταλήγεις στο (βάζοντας και τη λέξη «νομίζω» πλέον στο λεξιλόγιό σου) ότι είναι λεκτικοί ομιλούντες καθρέφτες που έχουν καταγράψει εμπειρίες μιας ζωής -της ζωής του- και έρχονται να μας τις μεταδώσουν, μαζί με τις σκέψεις και τους προβληματισμούς του πρωταγωνιστή τους.

Γιατί Τα Κάτοπτρα εικοσιτέσσερα; Τόσα είναι και τα γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου. Επειδή τα γράμματα είναι τα συστατικά των λέξεων και αυτές με τη σειρά τους τα συστατικά των ολοκληρωμένων προτάσεων και νοημάτων, έτσι και εδώ. Είναι τα συστατικά-βασικές αξίες της ζωής του ποιητή, με τα οποία συνθέτει την κοσμοθεωρία του, απαρτίζοντας το νόημα της δικής του ζωής. Αυτό το μοιράζεται δημόσια μέσω του βιβλίου.

Είναι οι συζητήσεις του παππού με τον εγγονό, της γιαγιάς με την εγγόνα. Είναι οι εξομολογήσεις ενός ανθρώπου προς τον άνθρωπο της ζωής του, τον «άνθρωπό» του, τον «ένα», τον κύρη ή την κυρά του. Είναι αγκαλιές ζεστασιάς που ανοίγουν σαν μυγδαλιές στο κρύο του τεχνολογικού μας πολιτισμού. Είναι προκηρύξεις αντίστασης στους κατοχικούς μας καιρούς, τοιχοκολλημένες στους ταλαιπωρημένους τοίχους της ψυχής των αναγνωστών. Είναι το τράβηγμα της κουρτίνας για να εισρεύσει άπλετο φως στο δωμάτιο με τις αναμμένες οθόνες. Είναι σπορές ελπίδας, αισιοδοξίας, ηπιότητας, ανθρωπιάς, ταπεινότητας, ολιγάρκειας. Είναι σταλακτίτες που σχηματίστηκαν με εμπειρίες ετών ζωής.

Νομίζω. Δεν ξέρω. Ένα ξέρω. Όπως το λέει ο ίδιος ο Γιώργος Δουατζής: Ζεις. Και τραγουδάς σιωπηλά τη χαρά. Τη χαρά της ζωής. Την ωδή της τραγουδάς.

“Χρώμα στην Πατρίδα των καιρών” στο ίδρυμα Κακογιάννη

Χρώμα στην πατρίδα των καιρών ΕΚΘΕΣΗ ΙΜΚ από Χρήστο Γιαννακό

Χρώμα στην πατρίδα στο Ιντερνετ

The post Χρώμα απο την πατρίδα των καιρών first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]> https://douatzis.gr/2014/01/16/ekdiloseis/ Thu, 16 Jan 2014 01:32:17 +0000 https://douatzis.gr/site/index.php/2014/01/16/%ce%b5%ce%ba%ce%b4%ce%b7%ce%bb%cf%8e%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82/ Γιώργος Δουατζής και Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ διαβάζουν τους Αντικατοπτρισμούς στο θέατρο Αλεξάνδρεια 1 Φεβρουαρίου 2019 Α’ Μέρος, Β’ Μέρος  _____________________________________________________________ Βιέννη 22 Φεβρουαρίου 2019. Θεατρομουσική παράσταση σε ποίηση Γιώργου Δουατζή υπό τον γενικό τίτλο «Το κόκκινο κασκόλ» σε δύο γλώσσες (ελληνικά, γερμανικά). Ευχαριστίες για την αγάπη που αγκάλιασαν το έργο μου στην ψυχή της εκδήλωσης Γιούλη Περβολαράκη (πιάνο, […]

Τα Κάτοπτρα είναι το 26ο βιβλίο μου. Το έγραψα στο διάστημα ενός χρόνου με συνεχείς επισκέψεις μου στα κείμενα με προσθαφαιρέσεις.
Αρχικά η ιδέα ήταν να βγει ένα βιβλίο με τον τίτλο Αλφαβητάρι με σχέδια του φίλου ζωγράφου Μιχάλη Αμάραντου στις αριστερές σελίδες και το κείμενο στις δεξιές. Τα 24 κείμενα θα άρχιζαν από ένα γράμμα της αλφαβήτου κάθε φορά αποό το Α ως το Ω.
Ναυάγησε το σχέδιο για λόγους ανεξάρτητους της θέλησής μας και έτσι έγιναν Τα Κάτοπτρα με την ευγενή παρουσία του Μ. Αμάραντου μόνον στον σχεδιασμό του λιτού εξωφύλλου.
Είναι ένα εγχείρημα καταγραφής των απόψεών μου για πολλά θέματα που απασχολούν -πιστεύω- κάθε άνθρωπο. Μια εργασία κοπιαστική, στοχαστική, που κατοπτρίζει τις προσωπικές μου προσεγγίσεις σε θεμελιώδη ζητήματα της ζωής.

Από το οπισθόφυλλο:

Τα είκοσι τέσσερα Κάτοπτρα αυτού του βιβλίου αντανακλούν τη στοχαστική ματιά του συγγραφέα
σε πολλές εκφάνσεις της ζωής. Μας ταξιδεύουν από το σκοτάδι στο φως, ανάμεσα σε μάσκες,
πρόσωπα, προσωπεία, σκιές, προκαταλήψεις και στερεότυπα, για να συνθέσουν τελικά έναν ύμνο
στη ζωή.

Τα Κάτοπτρα μας μιλούν, μεταξύ άλλων, για την απώλεια, την προσφορά, την τέχνη, την ποίηση,
τον έρωτα, τη φθορά, το θάνατο, το χρόνο, τη ματαιοδοξία, την ευτυχία. Για όλα όσα συνθέτουν
τον παράλογο κόσμο μας και τροφοδοτούν τον πολυκύμαντο ψυχισμό του σύγχρονου ανθρώπου.

Γιώργος Δουατζής, Τα Κάτοπτρα, εκδόσεις στίξις, 2017-11-18

γράφει ο Γιώργος Ρούσκας

Μετά από μια εξαντλητική ημέρα, αρχίζεις νωρίς το βράδυ να διαβάζεις ένα βιβλίο που σου τράβηξε την προσοχή με το δωρικό του εξώφυλλο (σε εικαστική επιμέλεια του ζωγράφου Μιχάλη Αμάραντου) και το πολύ βολικό του  σχήμα. Σε παίρνει νύχτα βαθιά και δε λες να σταματήσεις. Τα μάτια σου σε προδίδουν. Ξαφνικά, βρίσκεσαι κάπου στην Αμερική, στο τέλος του προπερασμένου αιώνα, χρυσοθήρας, να έχεις πιάσει το δικό σου πόστο σε ένα μεγάλο ποτάμι που αντί για νερό, κατεβάζει τυπογραφικό μελάνι. Οι όχθες του; Βιβλία, γράμματα, λέξεις, κείμενα, ιδέες, νοήματα. Παίρνεις το κόσκινό σου, αδράχνεις με τις χούφτες σου από την όχθη του όσο μπορείς να χωρέσεις και κοσκινίζεις. Πέφτουν μικρά βότσαλα, διαλύεται το χώμα, φεύγει η άμμος και στο τελικό ξέπλυμα, βλέπεις κάποιες κουκκίδες να γυαλίζουν. Κάθεσαι παραπέρα με το κόσκινο αγκαλιά. Αγγίζεις, πιάνεις για να βεβαιωθείς. Ναι, είναι πολύεδρα κομμάτια ατόφιου χρυσού. Μετράς. 24. Εικοσιτέσσερα πολύεδρα χρυσά κάτοπτρα. Εικοσιτεσσάρων καρατίων. Έκανες την τύχη σου. Τα μαλάζεις ένα ένα. Αυτά σου ξετυλίγουν τη σοφία μιας ζωής καλά κρυμμένης μέσα τους. Τους πήρε χρόνια να τη συλλέξουν. Γυαλίζουν τόσο που βλέποντας τον εαυτό σου να αντικατοπτρίζεται επάνω τους, παρατηρείς πως πρόκειται για μια άλλη εκδοχή του εγώ σου. Δυνητική; Υπαρκτή; Φαντασιωθείσα; Αγωνιάς. Ποιος είσαι; Πού τελικά είσαι; Πότε στ’ αλήθεια είσαι; Πόσο τελικά είσαι εσύ; Απροειδοποίητα λυτρώνεσαι. Βρίσκεσαι στην αρχαία Αθήνα να ακούς μαγεμένος τον Σωκράτη να μιλάει. Χαλαρώνεις. Είσαι στο στοιχείο σου. Παραμιλάς ή συνομιλείς με τον Μορφέα;

Το πρώτο πρωινό φως σε βρίσκει στην πολυθρόνα νηστικό με «τα Κάτοπτρα» του Γιώργου Δουατζή επάνω σου. Ναι, τώρα αρχίζεις να καταλαβαίνεις τι κρατάς στα χέρια σου.

24 κείμενα, τόσο ποιητικά που δύσκολα τα λες πεζά. Θα μπορούσαν να σταθούν άνετα ως πεζόμορφα ποιήματα. Σαφώς είναι φιλοσοφικές αναζητήσεις με πλούσια αποστάγματα (αγαπημένη λέξη του ποιητή-συγγραφέα) από το κρασί της ζωής, που αναπόφευκτα εμπεριέχουν και  δοκιμιακά στοιχεία. Πρωτοτυπούν όμως και σε κάτι άλλο. Είναι πασιφανέστατα ταξιδιωτικές μαρτυρίες στις αχανείς χώρες του «εγώ», άρα μαρτυρίες ψυχολογικές. «Ποιητικές φιλοσοφικές μαρτυρίες ψυχολογίας». Με μια λέξη; «Ποιητικά».

Διαπραγματεύονται μια σειρά από θέματα που απασχολούν τον άνθρωπο από την ώρα που ένιωσε τον εαυτό του. Θέτουν ερωτήματα αλλά δεν διστάζουν να δώσουν πεντακάθαρη και τη στάση του συγγραφέα. Όπου έχει απάντηση αποκρυσταλλωμένη, τη μοιράζεται.

Σηκώνεσαι να βάλεις καφέ να γίνεται. Εν τω μεταξύ, αποφασίζεις να σταθείς για λίγο στα Κάτοπτρα, έτσι, όπου πέσει η ματιά σου, έτσι, για να πάει καλά η μέρα.

Ξεκινώντας, μετά τη σιωπή της νύχτας, διαβάζεις για την αξία της σιωπής στη ζωή:

Σιωπή προστάζουν οι σοφοί, οι απώλειες, οι απουσίες. Αλαλία, για να μάθεις, να νιώσεις, να αφουγκραστείς… Σιωπή, για να μπει στα κύτταρά σου η σοφία των αιώνων που έρχεται ήρεμα κι απλά

αλλά και στον θάνατο, με εκείνη, την άλλη σιωπή:

Για να ’σαι έτοιμος από καιρό να αποδεχθείς γαλήνια την πάγκοινη για όλους αναπόφευκτη αιώνια σιωπή, καθώς και τον αδήριτο κύκλο της μίας και μοναδικής ζωής μας.

Η καταλυτική αξία του έρωτα ως συστατικό ζωής, ως κίνητρο δημιουργίας, ως ίδιον ανθρωπιάς αλλά και η ίδια η  αίσθησή του, με επίγνωση του εφήμερου, κατοπτρίζεται έντεχνα ξεσηκώνοντας τις διαθέσεις:

αφήνομαι χωρίς περίσκεψη, χωρίς αιδώ, στον δαφνοσκεπή παραλογισμό του έρωτα, κι όσο κρατήσει, έτοιμος για το τίμημα μιας απώλειας που πάντοτε καραδοκεί.

Η ευελιξία ως τρόπος αντίστασης και εν τέλει επιβίωσης, υμνείται μέσω της εναλλαγής:

Μεγάλη διδαχή η αντιστροφή των ρόλων μέσα στο χρόνο.

Η ελπίδα και η τεράστια σημασία του ελάχιστου, ως καθοριστικού παράγοντα στη ζωή, το ανοιχτό μυαλό, το βλέμμα δίχως παρωπίδες, η αισιοδοξία, η θέληση, όλα συμπυκνωμένα σε μια πρόταση:

Διότι όλο και μια χαραμάδα θα δείξει την οδό της διαφυγής, όλο και ένα χέρι θα βρεθεί απλωμένο να αναζητά τη μοιρασιά στην καρποφόρα σοφή σιωπή. Τόσα χρόνια μετά, σε βεβαιώ: Αρκεί να θέλεις για να δεις.

Η ταπεινότητα, η αυτογνωσία, ο σεβασμός στον εαυτό και στον άλλο, ως υπέρτατη αξία, ως πρόταση τρόπου «πορεύεσθαι», μέσα από ένα μάθημα στάσης ζωής :

μου έμαθε να μη βάζω το πιστεύω μπρος από κάθε πρόταση, αλλά το ίσως, το νομίζω, κι έτσι στερημένος από κάθε βεβαιότητα έμαθα να ζω ήρεμος.

Ο ποιητής;

Ο ποιητής δεν θα σε προδώσει. Θα είναι πάντα εδώ, με το τραγούδι του να σου θυμίζει διεκδικήσεις κι ενοχές, αγαπημένες και όνειρα, ταπεινότητα κι ανταμοιβές, αγώνες και απολαβές, στερήσεις και δοσίματα, μεγαθυμίες κι έρωτες, θυσίες και απαντοχές, μοιρασιές και ιδανικά.

Μην ξεχνάς όμως:

Ο ποιητής δεν γνώρισε ήττες ή νίκες. Δεν θέλησε ποτέ να αποδείξει το δίκιο του, πόσο περισσότερο να το επιβάλει, μιας και η κάθε λογής επιβολή φέρει τη βία.

Όσο για την ποίηση, μην ανησυχείς, γιατί

τα σκαλοπάτια της Ποίησης δεν χορταριάζουνε ποτέ

Ομολογείται ευθαρσώς σε προσωπικό επίπεδο (αφού ο καθρέφτης δεν λέει ψέματα, ούτε στα παραμύθια –βλ. και το γνωστό παραμύθι της Χιονάτης: «καθρέφτη, καθρεφτάκι μου») ότι

η μελαγχολία είναι το σπίτι, το ψωμί και το νερό μου.

Πώς αντιστέκεται ο Γιώργος Δουατζής;

Και βάζω τις ψηφίδες μου στίχο το στίχο, οικοδομώντας την ύψιστη πολιτική μου πράξη, που δεν είναι άλλη από την ευαισθητοποίηση των ψυχών και το κέντρισμα κάθε κριτικής σκέψης. Μήπως και μέσα από όλα αυτά ορθωθεί η δύσμοιρη και ες αεί αιτούμενη αξιοπρέπεια του πολίτη.

Μέγα ζήτημα η αξιοπρέπεια του ανθρώπου και η καταρράκωσή της από το εκάστοτε πολιτικό σύστημα. Γι αυτό και η λέξη «πολίτης». Τον απασχολεί διαρκώς, όπως και ο χρόνος.

Ο χρόνος; Προσεγγίζεται μέσα από τρεις υποστάσεις ή μη υποστάσεις ( βλ. το «ον» και το «μη ον» του Παρμενίδη).

Μη βιωμένος, απών:

Όταν δεν τον ζεις, ασυνείδητα γίνεται απών ο χρόνος. Είναι χρόνος αβίωτος, υποτιμημένος, ίσως γιατί σου χαρίστηκε, δεν μόχθησες να τον κερδίσεις

απαιτούμενος

Ποιος θα μου πει αν έχω το χρόνο που χρειάζομαι, όταν συνεχώς απαιτείται κι άλλος, κι άλλος χρόνος;

ακατανόητος:

θέλω να δω τον μη χρόνο στην πλήρη διάσταση της ανυπαρξίας του. Να δω το ακατόρθωτο θέλω.

Ο θάνατος οράται μέσα από ένα άλλο προειδοποιητικό πρίσμα:

ο θάνατος ολοκληρώνεται μόνον όταν ξεχνάς ολοκληρωτικά εκείνους που έφυγαν και κυρίως το έργο τους.

Η σχέση με το χρήμα;

το μόνο που απόμεινε είναι η μεγάλη τους περιουσία σε χρήμα. Και η ζωή τους κενή από αναμνήσεις, τόσο που ούτε να νοσταλγήσουν δεν μπορούν.

Οι άνθρωποι; Η αλήθειά τους; Τα προσωπεία;

πάντοτε θα υπάρχει μία απορημένη μορφή στο υπερώο που δεν ξέρεις αν είναι μάσκα, προσωπείο ή πρόσωπο.

Στάση ζωής; Η αγάπη για τον πλησίον:

Βάλε την άκρη της γλώσσας στην αγάπη για τον διπλανό να δεις με πόσο λίγο δόσιμο μπορεί να γλυκαθεί η ψυχή σου

αλλά και το κράτημα του κεφαλιού ψηλά:

στάχυα που αρνήθηκαν τις υποκλίσεις.

Ερωτήματα δύσκολα:

Γιατί εντείνεται η ύπαρξη του άλλου μέσα από την απουσία;

Πώς σημαδεύει η απώλεια το νου και την ψυχή;

Ποια είναι η κινητήρια δύναμη της ζωής; Της γραφής;

Φταίει η αυταπάτη της ευτυχίας που με γεμίζει ερωτήματα;

Η τραγικότητα της ύπαρξης και η σχέση της με τη ζωή και τον θάνατο:

Τραγικότητα της ανθρώπινης ζωής είναι αυτό που νιώθεις στη διάρκειά της. Όχι στην ανυπαρξία του θανάτου.

Δημοσιότητα, αναγνώριση, κάστες, κυκλώματα; Τα πράγματα με το όνομά τους:

η αναγνώριση δεν έρχεται από φτηνές επιβραβεύσεις αυτοχρισμένων ειδικών που ζουν κρίνοντες, ξεχνώντας ότι υπάρχουν μόνο μέσα από το έργο των κρινομένων.

Ποιος φταίει; Αυτόματη απάντηση; Οι άλλοι φυσικά. Μετά από λίγο; Όχι. Όλα ξεκινάνε από εμάς, αν συνειδητοποιήσουμε ή συμφιλιωθούμε με κάτι τόσο απλό:

δεν είχες την πρόνοια να σκεφτείς ότι δεν έφταιξαν αυτοί, αλλά εσύ που τους ζητάς πράγματα που δεν έχουν να σου δώσουν.

Η τέχνη; Η ομορφιά; Η αντοχή της στο χρόνο;

Η εικόνα σου, φανταστικό ηχείο. Όμως οι ήχοι σου πραγματικοί.

αλλά και

τι να το κάνεις να είσαι επιζών χωρίς τη ζωογόνο ομορφιά.

Υστεροφημία και ματαιοδοξία [θέμα που αναπτύσσεται διεξοδικά στο αμέσως προηγούμενο βιβλίο του ιδίου, στον «Μουσουργό» (Εκδόσεις: Στίξις, 2017)]:

Υστεροφημία. Αδελφή της η ματαιοδοξία και χωρίς αυτήν δεν θα υπήρχε έργο τέχνης στον πλανήτη.

Το μαύρο, οι σκιές και πώς μπορεί ο άνθρωπος να βρεθεί πίσω ή έξω από αυτές, προσεγγίζονται με ένα τρόπο αισιόδοξο και ελπιδοφόρο, κόντρα στη μόδα της εποχής μας:

Η ελπίδα μπορεί να μας οδηγήσει πίσω από τις σκιές, όπου βρίσκεται σίγουρα το φως, αλλιώς δεν θα υπήρχαν. Είναι σκιές παρόντος, παρελθόντος, μέλλοντος. Σκιές διαδρομής, αγώνα, ζωής. Δεν γνωρίζω σκιά που να μη μου έδωσε υπέροχα μαθήματα.

Η σύγκρουση κατά μέτωπο με τους έξωθεν επιβαλλόμενους κανόνες, τις κάθε είδους χειραγωγήσεις και τα ολέθρια «πρέπει»:

Αναρωτιέμαι, θα είχαν λόγο ύπαρξης οι ατελέσφοροι κανόνες ηθικής, οι θρησκευτικές χειραγωγήσεις, τα καταδυναστευτικά πρέπει –που έχτισαν τις πραγματικές μας φυλακές– αν φέραμε, στα  ανθρώπινα κύτταρά μας, την αγάπη στον εαυτό, τους άλλους και τον κόσμο;

Το φως;

Λυτρωτική η πορεία προς το φως. Πώς θα ήταν η ζωή χωρίς αυτό;

Ο σύγχρονος πολιτισμός;

Μπήκαν, βλέπεις, σε καλούπια σύνθλιψης αρχέγονες επιθυμίες, αντικαταστάθηκαν από τεχνητές καινούργιες, πάντοτε για το καλό μας, και κυρίως για να νιώθουμε ευτυχείς.

Αντίσταση και πώς;

Επανάσταση είναι να υψώνεις τη σημαία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, να προελαύνεις με πίνακες γλυπτά και μουσικές, με λάβαρα ειρήνης, να σπέρνεις τον πολιτισμό κι οι κάτοικοι της χώρας, με συνείδηση πολίτη, να μην ακολουθούν σαν υποτελείς, αλλά να συμπορεύονται ισότιμα προς το μέλλον…

Η αλήθεια, μία και μοναδική, ή πολλές;

Συχνά η πραγματικότητα δεν σημαίνει αλήθεια. Πάρε για παράδειγμα το πώς θα περιγράψουν δεκάδες άνθρωποι ένα γεγονός ή έστω μια στατική εικόνα. Ο καθένας θα περιγράψει τη δική του πραγματικότητα, την πρόσληψή της που συνιστά τη δική του αλήθεια.

Σταματάς. Βάζεις καφέ και αναρωτιέσαι:

Τι άλλο είναι τα Κάτοπτρα του Γιώργου Δουατζή; Πώς τα βλέπεις; Πώς εκείνα βλέπουν τη ζωή, μιας και το όνομά τους ετυμολογικά προέρχεται από το «ορώ»;

Καταλήγεις στο (βάζοντας και τη λέξη «νομίζω» πλέον στο λεξιλόγιό σου) ότι είναι λεκτικοί ομιλώντες καθρέφτες που έχουν καταγράψει εμπειρίες μιας ζωής –της ζωής του- και έρχονται να μας τις μεταδώσουν, μαζί με τις σκέψεις και τους προβληματισμούς του πρωταγωνιστή τους.

Γιατί 24;

Τόσα είναι και τα γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου. Επειδή τα γράμματα είναι τα συστατικά των λέξεων και αυτές με τη σειρά τους τα συστατικά των ολοκληρωμένων προτάσεων και νοημάτων, έτσι και εδώ. Είναι τα συστατικά-βασικές αξίες της ζωής του ποιητή, με τα οποία συνθέτει την κοσμοθεωρία του, απαρτίζοντας το νόημα της δικής του ζωής. Αυτό το μοιράζεται δημόσια μέσω του βιβλίου.

Είναι οι συζητήσεις του παππού με τον εγγονό, της γιαγιάς με την εγγόνα. Είναι οι εξομολογήσεις ενός ανθρώπου προς τον άνθρωπο της ζωής του, τον «άνθρωπό» του, τον «ένα», τον κύρη ή την κυρά του. Είναι αγκαλιές ζεστασιάς που ανοίγουν σαν μυγδαλιές στο κρύο του τεχνολογικού μας πολιτισμού. Είναι προκηρύξεις αντίστασης στους κατοχικούς μας καιρούς, τοιχοκολλημένες στους ταλαιπωρημένους τοίχους της ψυχής των αναγνωστών. Είναι το τράβηγμα της κουρτίνας για να εισρεύσει άπλετο φως στο δωμάτιο με τις αναμμένες οθόνες. Είναι σπορές ελπίδας, αισιοδοξίας, ηπιότητας, ανθρωπιάς, ταπεινότητας, ολιγάρκειας. Είναι σταλακτίτες που σχηματίστηκαν με εμπειρίες ετών ζωής.

Νομίζω. Δεν ξέρω.

Ένα ξέρω. Όπως και εσύ. Όπως το λέει ο ίδιος ο Γιώργος Δουατζής:      

Ζεις. Και τραγουδάς σιωπηλά τη χαρά. Τη χαρά της ζωής. Την ωδή της τραγουδάς.

The post Κάτοπτρα – Είπαν Έγραψαν – Γιώργος Ρούσκας first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]> https://douatzis.gr/2013/11/18/video/ Mon, 18 Nov 2013 00:28:17 +0000 https://douatzis.gr/site/index.php/2013/11/18/video/ Αφιέρωμα στον Γιώργο Δουατζή. Παγκόσμια ημέρα ποίησης 21 Μαρτίου 2017. Δεκαεπτά βίντεο της εκδήλωσης.  “Διάλογος” – Ο Γιώργος Ψυχογιός αυτοσχεδιάζει στην ποίηση του Γιώργου Δουατζή.  Απαγγέλλει ο ηθοποιός Βαγγέλης Λιοδάκης. Οργάνωση: Οι φίλοι των γραμμάτων και των τεχνών και το Βενιζέλειο Ωδείο Χανίων Ποίημα του Γ. Δουατζή για τον Μ. Θεοδωράκη. Μοντάζ και δημοσίευση του video: Ναπολέων Ροντογιάννης υπεύθυνος […]

Γιάννης Κουβαράς

Χριστίνα Τσαρδίκου

Κώστας Γεωργουσόπουλος

Ευαντινός Νικόλας

Μπαμπασάκης Ίκαρος

Μπέκας Βαγγέλης

Έργα του ζωγράφου Μιχάλη Αμάραντου για το ποίημα-βιβλίο “Πατρίδα των καιρών”

Το έγραψα σε δυο νύχτες, το δούλευα επί δυο εβδομάδες. Πικρό, οργίλο, πηγαίο, όσο ποτέ ίσως άλλο ποίημα. Το αγαπημένο μου ποίημα – βιβλίο. Με ψήγματα αισιοδοξίας, αφού αυτά ποτέ δεν με αφήνουν, σωστικά μέσα στην απόγνωση της επίγνωσης.

Το αγκάλιασαν οι αναγνώστες με πρωτόγνωρη αγάπη, αναγνωρίζοντας στις ρίμες την πίκρα τους – μας. Το νιώθω διαχρονικό δυστυχώς. Εύχομαι να γίνει άκρως ανεπίκαιρο το συντομότερο…

Τον Μάρτιο του 2012 έγινε στο ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης μια μεγάλη έκθεση εικαστικών έργων με αφορμή το βιβλίο-ποίημα Πατρίδα των καιρών. Η ιδέα ανήκε στον φίλο ζωγράφο Μιχάλη Αμάραντο. Ήταν κάτι νεοφανές στη χώρα μας (κινητοποίηση δεκάδων εικαστικών με αφορμή ένα ποίημα) και άκρως συγκινητικό για μένα, αφού μετείχαν 24 σημαντικοί ζωγράφοι και 40 σπουδαστές της ΑΣΚΤ με πρωτοβουλία του καθηγητή ζωγράφου, φίλου Γιάννη Ψυχοπαίδη.

Οι ζωγράφοι που μετείχαν (με αλφαβητική σειρά): Αγγελίδης Νίκος, Αμάραντος Μιχάλης, Βατανίδης Στάθης, Γιαννακάκη Μαρία, Δρούγκας Αχιλλέας, Κανά Ρένα, Καράς Χρίστος, Κατσαδιώτης Χριστόφορος, Κατσουλίδη Μαριάννα, Κοντέλλης Ανδρέας, Λαζόγκας Γιώργος, Μαρτίνου Ελεάννα, Μαστερόπουλος Γιάννης, Μετζικώφ Γιαννης, Μπότσογλου Χρόνης, Νικολάου Ανδρέας, Ρήνας Βαγγέλης, Σάμιος Παύλος, Σαρακατσιάνος Χρήστος, Σκουλά Μαρία, Σκουλάκης Δήμος, Ψυχάκη Μυρτώ, Ψυχοπαίδης Γιάννης.

Οι σπουδαστές του Ζ’ εργαστηρίου ζωγραφικής της ΑΣΚΤ με καθηγητή τον Γιάννη Ψυχοπαίδη, έδωσαν ένα δυναμικό νεανικό στίγμα στην έκθεση και ζωγράφισαν πραγματικές σημαίες και λάβαρα με θέματα της κοινωνικής πραγματικότητας που ζούμε. Συμμετέχουν οι: Κλεοπάτρα Τεχλικίδη, Κλεοπάτρα Δροσοπούλου, Λητώ Κάττου, Βάσω Τζούνη, Καμέλια Σαματά, Γιάννης Χειμωνάκης, Νατάσσα Γεωργακάκη, Πένυ Μονογυιού, Μπέσσυ Ράλλη, Εμμανουέλα Αγγελοπούλου, Σοφία Κυριακοπούλου, Λίζα Καρατζά, Βίβιαν Χαλκίδη, Άντα Αναστασέα, Αλέξανδρος Βέργης, Ανδριάννα Δαούτη, Χριστίνα Κουσουλίδου, Κρίστι Γρηγορίου, Βασίλης Κουτουζής, Τζένη Καζαντζίδη, Μαρία Ορφανουδάκη, Παυλίνα Βαγιωνή, Λιάνα Σαλαμψά, Θοδωρής Τράμπας, Κυριακή Γονή, Ανδρέας Χριστοδούλου, Δήμητρα — Ελένη Γεωργίου, Ευαγγελία Παπαθανασίου, Αγγελική Λόη, Αποστόλης Φιλίππου, Νότα Πατεριμού, Τάσος Παντής, Sophie Fardella, Φωτεινή Παλπάνα, Παύλος Ιωαννίδης, Ελένη Κοκολάκη.

Ναπολέων Ροντογιάννης υπεύθυνος για την ιστοσελίδα http://www.giannena-e.gr

Σχετικά: https://www.vakxikon.gr/%cf%80%ce%b1%cf%84%cf%81%ce%af%ce%b4%ce%b1-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%ba%ce%b1%ce%b9%cf%81%cf%8e%ce%bd-%ce%ad%ce%ba%ce%b8%ce%b5%cf%83%ce%b7-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf-%ce%b2%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%af/

Η Πατρίδα των καιρών ενέπνευσε και δέκα έργα στον ζωγράφο Μιχάλη Αμάραντο, που ζωγράφισε πάνω σε μεγεθυμένες σελίδες του βιβλίου:

https://www.vakxikon.gr/%cf%80%ce%b1%cf%84%cf%81%ce%af%ce%b4%ce%b1-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%ba%ce%b1%ce%b9%cf%81%cf%8e%ce%bd-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%bc%ce%b9%cf%87%ce%ac%ce%bb%ce%b7-%ce%b1%ce%bc%ce%ac%cf%81%ce%b1%ce%bd%cf%84/

The post Πατρίδα των καιρών – Δύο Λόγια για το Βιβλίο first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]>