Αυτό το κορφολόγημα από τα άνθη που έσπειρε στο διάβα του ο μεγάλος μας ποιητής Tάσος Λειβαδίτης*, του το είχα υποσχεθεί, χρόνια πολλά πριν. Δεν κατάφερα να το κάνω όσο ζούσε ο ποιητής, έτσι που να έχει μιαν άλλη εγκυρότητα με την έγκρισή του. Ήταν ένα χρέος για μένα, τον μικρό του φίλο και μαθητή, όχι απλά μια υπόσχεση.

H εργασία αυτή, της επιλογής στίχων του Tάσου Λειβαδίτη, είναι σαφέστατα μία απόλυτα προσωπική επιλογή και δεν έχει καμία απολύτως σχέση με φιλολογική προσέγγιση. Eκατό άνθρωποι να έκαναν αυτή τη δουλειά, είναι βέβαιο ότι οι επιλογές δεν θα ήταν σε καμία περίπτωση ίδιες.

Το προσωπικό στοιχείο, τα βιώματα, η σχέση με τον ίδιο τον ποιητή – που με τίμησε με τη φιλία του – έφτιαξαν, ασυνείδητά μου, τον άξονα που κινήθηκα και ξεχώρισα τους στίχους εκείνους, που μου “μίλησαν” περισσότερο και που κατά τη γνώμη μου, αναδεικνύουν ένα σπάνιο φιλοσοφικό βάθος, το οποίο δεν συναντάς εύκολα στους ιερουργούς της ποίησης.

Κράτησα τη ροή των στίχων του πρωτοτύπου και προσάρμοσα στη σημερινή γραμματική ελάχιστες λέξεις, κυρίως από τα πρώτα του ποιήματα. Απομόνωσα στίχους που αναφέρονταν στον ποιητή και στην ποίηση και τους παραθέτω στην αρχή του βιβλίου, για να καταδειχθεί η οπτική του Tάσου Λειβαδίτη, για την τέχνη που υπηρέτησε πιστά επί δεκαετίες.

Είναι το ελάχιστο ευχαριστώ, στον μεγάλο ποιητή, δάσκαλο και φίλο, που μου χάρισε – όπως και σε χιλιάδες άλλους – στιγμές δυνατές, ευαίσθητες, βαθιά ανθρώπινες. Γράφει κάπου: «Iσως αργότερα μάθουν πως έζησα…».

Κι είναι αλήθεια πώς τώρα, οχτώ χρόνια μετά το θάνατο του και αύριο, θα ανακαλύπτουν συνεχώς όλοι, πώς έζησε και τι δημιούργησε ο Tάσος Λειβαδίτης.

Kι αλλού γράφει: «κι αφού ποτέ δεν είχα ζήσει φανερά, θ’ ακούτε το τραγούδι κι όταν λείπω…»

Ακούμε το τραγούδι σου Tάσο, τώρα με γκρίζα μαλλιά, όπως τότε έφηβοι, όπως τώρα οι έφηβοι. Και θα μας συντροφεύει πάντα και περισσότερο, όσο μας βυθίζουν στον χυδαίο κι εφήμερο καταναλωτισμό των πάντων. Γιατί τώρα σε έχουμε περισσότερο ανάγκη…

Αθήνα 5 Νοεμβρίου 1996

Ο Τάσος Λειβαδίτης υπήρξε ο πλέον αγαπημένος μου ποιητής, φίλος επί δεκαετίες και σοφός δάσκαλος.

Για την (προσωπική μου) ιστορία, αναφέρω πως ο Τάσος Λειβαδίτης νοσηλευόταν στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Αθηνών, όπου και έχασε τη ζωή του στις 30 Οκτωβρίου 1988 και σε διπλανό κτίριο νοσηλεύοταν ο πατέρας μου Γιάννης Δουατζής, ο οποίος έχασε τη ζωή του ένα μήνα αργότερα στις 24 Νοεμβρίου 1988. Διπλή απώλεια αγαπημένων ανθρώπων, στο ίδιο νοσοκομείο, σε ένα μήνα…