ωδή https://douatzis.gr Tue, 17 Nov 2020 10:33:31 +0000 en-US hourly 1 https://wordpress.org/?v=5.6.9 Από το Κάτοπτρο 24ο του Γ. Δουατζή https://douatzis.gr/2016/09/04/katoptro-24/ Sun, 04 Sep 2016 18:45:21 +0000 https://douatzis.gr/site/index.php/2016/09/04/24/ Αγναντεύεις την εικόνα της παυσίλυπης νύχτας, με το φεγγάρι να αχνογεννιέται στην υπόσχεση μιας πανσελήνου; Νιώθεις τη δακρυσμένη του χαρά; Φαντάζεσαι τα στάχυα που θα φανούν με την αυγή; Βλέπεις το άσπρο των σπιτιών να ροδίζει το χάραμα; Ακούς το τραγούδι του μοναχικού μέσα στη νύχτα; Απλώνεις το χέρι της επίκλησης, χωρίς ντροπή, στην αγαπημένη; […]

The post Από το Κάτοπτρο 24ο του Γ. Δουατζή first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]> Αγναντεύεις την εικόνα της παυσίλυπης νύχτας, με το φεγγάρι να αχνογεννιέται στην υπόσχεση μιας πανσελήνου; Νιώθεις τη δακρυσμένη του χαρά; Φαντάζεσαι τα στάχυα που θα φανούν με την αυγή; Βλέπεις το άσπρο των σπιτιών να ροδίζει το χάραμα; Ακούς το τραγούδι του μοναχικού μέσα στη νύχτα; Απλώνεις το χέρι της επίκλησης, χωρίς ντροπή, στην αγαπημένη; Ζεις. Και τραγουδάς σιωπηλά τη ζωή, τη χαρά. Tη χαρά της ζωής. Την ωδή της τραγουδάς.

Τόση παρουσία πια, αυτές οι απουσίες…

    

   

The post Από το Κάτοπτρο 24ο του Γ. Δουατζή first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]> Τα κόκκινα παπούτσια – Το έκθαμβο πείσμα https://douatzis.gr/2014/01/21/ekthamvo-peisma/ Tue, 21 Jan 2014 02:43:27 +0000 https://douatzis.gr/site/index.php/2014/01/21/to/ To έκθαμβο πείσμα του Γιώργου – Ίκαρου Μπαμπασάκη Ο Γιώργος Δουατζής πάντα με εκπλήσσει με την στιβαρή λυρική αδρότητα και αβρότητα του λόγου του, με την επιμονή του να εκλαμβάνει την ποίηση ως δώρο που του δόθηκε και ο ίδιος επιθυμεί, με τη σειρά του, να το προσφέρει σαν να είναι ένα ευώδες άνθος. Η […]

The post Τα κόκκινα παπούτσια – Το έκθαμβο πείσμα first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]> To έκθαμβο πείσμα
του Γιώργου – Ίκαρου Μπαμπασάκη

Ο Γιώργος Δουατζής πάντα με εκπλήσσει με την στιβαρή λυρική αδρότητα και αβρότητα του λόγου του, με την επιμονή του να εκλαμβάνει την ποίηση ως δώρο που του δόθηκε και ο ίδιος επιθυμεί, με τη σειρά του, να το προσφέρει σαν να είναι ένα ευώδες άνθος.

Η ποίηση του Δουατζή συντίθεται από υλικά φτωχά που ξέρουν, μολοντούτο, να λάμπουν όταν προσφέρονται στο μάτι και στο αυτί. Οι λέξεις που επιλέγει να χρησιμοποιήσει είναι απλές, καθημερινές, λες και δεν έχουν καμία ανάγκη να κομπάζουν, καμία μανία επίδειξης, καμία διάθεση εντυπωσιασμού. Ο Δουατζής ερωτεύεται, σκέφτεται, εκφράζεται. Σαν να λέει, «Κυρίες, κύριοι, ιδού το ποίημα, το έγραψα, σας το χαρίζω, αυτό είναι όλο!»

Τον Απρίλιο του 2004, ο Γιώργος Δουατζής ταξιδεύει στη χώρα του Θερβάντες και του Μπαλτάσαρ Γκραθιάν. Κυνηγός της περιπέτειας που πάντα προσφέρει η ποίηση της νύχτας, τριγυρνάει σε καπηλειά, σε υπόγειους ναούς του φλαμέγκο. Μια γυναίκα φοράει κόκκινα παπούτσια και ιερουργεί στην ξύλινη πίστα, εκφράζει με τον ιλιγγιώδη ερωτικό χορό της την πίστη σ’ ένα αρχέγονο παρελθόν, στην λύτρωση που έρχεται μέσα από προαιώνιους σαρκικούς κραδασμούς.

Ο Δουατζής αδράχνει την ευκαιρία. Φωτογραφίζει ξανά και ξανά τη χορεύτρια, εστιάζοντας με έκθαμβο πείσμα στα πόδια της, στα αφηνιασμένα κόκκινα παπούτσια της. «Mε μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι», σημειώνει στον μικρό πρόλογό του, «πατούσα συνέχεια το κουμπί, ακινητοποιώντας το χρόνο». Το παμπάλαιο κι ωστόσο πάντα παλλόμενο αίτημα της Ποίησης: η άρση του χρόνου, η άρση της λήθης, η άρση, εντέλει, του θανάτου!

Ο Δουατζής επιστρέφει στην Αθήνα και ακινητοποιεί εκ νέου το χρόνο συνθέτοντας το ποίημα, τα «Κόκκινα Παπούτσια». Μια ωδή στην ομορφιά της κίνησης, στο θάλπος των υπόγειων ναών, των αχαρτογράφητων τόπων όπου συχνάζουν εκείνοι που ξέρουν να γλεντούν στις κατακόμβες της ιστορίας. Και, συνάμα, μια γενναιόψυχη χειρονομία, μία σθεναρή πρόταση για το πώς ίσως οφείλουμε να ξαναγράψουμε ποιήματα: με καρδιά φλεγόμενη αλλά με νου εστιασμένο στην απεύθυνση, στη δωρεά, στη χαριστικότητα.

Ποίημα και συνάμα κλείσιμο του ματιού στον διπλανό, χειραψία ένθερμη, αγκαλιά άδολη. Οι λέξεις ξαναγίνονται σάρκα, το ποίημα γίνεται γεγονός αναστάσιμο, ο ρυθμός απογειώνει το τραγούδι, ο αναγνώστης θέλει κι αυτός να σηκωθεί και να χορέψει ένα άγριο, βίαιο, παθιασμένο, αισθησιακό φλαμέγκο!

 

 

 

 

The post Τα κόκκινα παπούτσια – Το έκθαμβο πείσμα first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]> Ωδή στα κόκκινα παπούτσια – Δείγμα γραφής https://douatzis.gr/2014/01/14/papoutsia-deigma/ Tue, 14 Jan 2014 16:03:16 +0000 https://douatzis.gr/site/index.php/2014/01/14/2-4/ Εικόνα κόκκινη, θολή του έρωτα Παπούτσια κόκκινα σε κίνηση Αέρας, φωτιά και θάνατος   Imagen roja, turbia del amor Zapatos rojos en movimiento Aire, fuego y muerte    

The post Ωδή στα κόκκινα παπούτσια – Δείγμα γραφής first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]> Εικόνα κόκκινη, θολή

του έρωτα

Παπούτσια κόκκινα

σε κίνηση

Αέρας, φωτιά και θάνατος

 

Imagen roja, turbia

del amor

Zapatos rojos

en movimiento

Aire, fuego y muerte

 

 

The post Ωδή στα κόκκινα παπούτσια – Δείγμα γραφής first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]> Ωδή στα κόκκινα παπούτσια – Είπαν Έγραψαν https://douatzis.gr/2014/01/14/papoutsia-eipan/ Tue, 14 Jan 2014 16:03:16 +0000 https://douatzis.gr/site/index.php/2014/01/14/2-3/ Γιώργος Ίκαρος Μπαμπασάκης      

The post Ωδή στα κόκκινα παπούτσια – Είπαν Έγραψαν first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]> Γιώργος Ίκαρος Μπαμπασάκης

 

 

 

The post Ωδή στα κόκκινα παπούτσια – Είπαν Έγραψαν first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]> Ωδή στα κόκκινα παπούτσια – Δύο Λόγια για το Βιβλίο https://douatzis.gr/2014/01/14/papoutsia-logia/ Tue, 14 Jan 2014 16:03:16 +0000 https://douatzis.gr/site/index.php/2014/01/14/2-2-2/ 2004. Υπόγειος ναός του φλαμένγκο στη Μαδρίτη. Εκείνη χορεύει για να τιμήσει τους δασκάλους της, που είναι παρόντες στην ιεροτελεστία. Τραγούδι, φωνές, κιθάρες, κίνηση, αφανισμός τόπου και χρόνου. Κι εγώ εκεί. Μαγνητισμένος από τα κόκκινα παπούτσια της. Με μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι, πατούσα συνέχεια το κουμπί, χωρίς φλας, ακινητοποιώντας τον χρόνο. Ένα μήνα μετά […]

The post Ωδή στα κόκκινα παπούτσια – Δύο Λόγια για το Βιβλίο first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]> 2004. Υπόγειος ναός του φλαμένγκο στη Μαδρίτη. Εκείνη χορεύει για να τιμήσει τους

δασκάλους της, που είναι παρόντες στην ιεροτελεστία. Τραγούδι, φωνές, κιθάρες, κίνηση,

αφανισμός τόπου και χρόνου. Κι εγώ εκεί. Μαγνητισμένος από τα κόκκινα παπούτσια

της. Με μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι, πατούσα συνέχεια το κουμπί, χωρίς φλας,

ακινητοποιώντας τον χρόνο. Ένα μήνα μετά ήρθαν οι στίχοι. Τώρα, εικόνες και στίχοι

μόνιμη παρέα.

 

2014. Πέρασαν δέκα χρόνια. “Τα κόκκινα παπούτσια” αγαπήθηκαν από χιλιάδες

αναγνώστες στην έντυπη και ηλεκτρονική μορφή τους. Πολλοί προέτρεψαν για μια

αναθεωρημένη δίγλωσση έκδοση, ελληνικά και ισπανικά. Για αυτό, και ήδη κρατάτε στα

χέρια σας την “Ωδή στα κόκκινα παπούτσια” – όπως ήταν ο αρχικός τίτλος – στην ελληνική

και ισπανική γλώσσα.

 

2004. Templo flamenco en un subsuelo de Madrid. Ella baila para honrar a sus maestros, que están presenciando el ritual. Canto, voces, guitarras, movimiento, desaparición del tiempo y del espacio. Y yo, allí. Hechizado por sus zapatos rojos. Con una máquina fotográfica en la mano y disparando continuamente, sin flash, inmovilizando al tiempo. Un mes más tarde, llegaron los versos. Ahora, imágenes y versos son compañeros fieles.

2014. Diez años después de su publicación, “Los zapatos rojos” han enamorado a miles de lectores, tanto en formato impreso como digital. Muchos me animaron a realizar una edición revisada del texto y proceder, a la vez, a componer una versión bilingüe en griego y en español. Ahora, pues, pueden disfrutar de la “Oda a los zapatos rojos” – reproducción fidedigna del título original – en ambos idiomas.

 

 

The post Ωδή στα κόκκινα παπούτσια – Δύο Λόγια για το Βιβλίο first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]> Ωδή στα κόκκινα παπούτσια – 2014 https://douatzis.gr/2013/12/27/papoutsia-odi/ Fri, 27 Dec 2013 21:18:28 +0000 https://douatzis.gr/site/index.php/2013/12/27/%cf%89%ce%b4%ce%ae-%cf%83%cf%84%ce%b1-%ce%ba%cf%8c%ce%ba%ce%ba%ce%b9%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%8d%cf%84%cf%83%ce%b9%ce%b1-2014/  Δύο Λόγια για το Βιβλίο Δείγμα γραφής Είπαν Έγραψαν    

The post Ωδή στα κόκκινα παπούτσια – 2014 first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]>  Δύο Λόγια για το Βιβλίο

Δείγμα γραφής

Είπαν Έγραψαν

 

 

The post Ωδή στα κόκκινα παπούτσια – 2014 first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]> Ωδή στα κόκκινα παπούτσια – Είπαν Έγραψαν – Γιώργος Ίκαρος Μπαμπασάκης https://douatzis.gr/2013/11/17/odi-papoutsia/ Sun, 17 Nov 2013 20:53:18 +0000 https://douatzis.gr/site/index.php/2013/11/17/iallileksieipanegrapsan-6/ “Ο Γιώργος Δουατζής ταξιδεύει στη χώρα του Θερβάντες και του Μπαλτάσαρ Γκραθιάν. Κυνηγός της περιπέτειας που πάντα προσφέρει η ποίηση της νύχτας, τριγυρνάει σε καπηλειά, σε υπόγειους ναούς του φλαμένγκο. Μια γυναίκα φοράει κόκκινα παπούτσια και ιερουργεί στην ξύλινη πίστα, εκφράζει με τον ιλιγγιώδη ερωτικό χορό της την πίστη σ’ ένα αρχέγονο παρελθόν, στην λύτρωση […]

The post Ωδή στα κόκκινα παπούτσια – Είπαν Έγραψαν – Γιώργος Ίκαρος Μπαμπασάκης first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]> “Ο Γιώργος Δουατζής ταξιδεύει στη χώρα του Θερβάντες και του Μπαλτάσαρ Γκραθιάν. Κυνηγός της περιπέτειας που πάντα προσφέρει η ποίηση της νύχτας, τριγυρνάει σε καπηλειά, σε υπόγειους ναούς του φλαμένγκο. Μια γυναίκα φοράει κόκκινα παπούτσια και ιερουργεί στην ξύλινη πίστα, εκφράζει με τον ιλιγγιώδη ερωτικό χορό της την πίστη σ’ ένα αρχέγονο παρελθόν, στην λύτρωση που έρχεται μέσα από προαιώνιους σαρκικούς κραδασμούς.

Ο Δουατζής αδράχνει την ευκαιρία. Φωτογραφίζει ξανά και ξανά τη χορεύτρια, εστιάζοντας με έκθαμβο πείσμα στα πόδια της, στα αφηνιασμένα κόκκινα παπούτσια της. «Mε μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι», σημειώνει στον μικρό πρόλογό του, «πατούσα συνέχεια το κουμπί, ακινητοποιώντας το χρόνο». Το παμπάλαιο κι ωστόσο πάντα παλλόμενο αίτημα της Ποίησης: η άρση του χρόνου, η άρση της λήθης, η άρση, εντέλει, του θανάτου!  Ο Δουατζής επιστρέφει στην Αθήνα και ακινητοποιεί εκ νέου το χρόνο συνθέτοντας το ποίημα, τα «Κόκκινα Παπούτσια». Μια ωδή στην ομορφιά της κίνησης, στο θάλπος των υπόγειων ναών, των αχαρτογράφητων τόπων όπου συχνάζουν εκείνοι που ξέρουν να γλεντούν στις κατακόμβες της ιστορίας. Και, συνάμα, μια γενναιόψυχη χειρονομία, μία σθεναρή πρόταση για το πώς ίσως οφείλουμε να ξαναγράψουμε ποιήματα: με καρδιά φλεγόμενη αλλά με νου εστιασμένο στην απεύθυνση, στη δωρεά, στη χαριστικότητα.

Ποίημα και συνάμα κλείσιμο του ματιού στον διπλανό, χειραψία ένθερμη, αγκαλιά άδολη. Οι λέξεις ξαναγίνονται σάρκα, το ποίημα γίνεται γεγονός αναστάσιμο, ο ρυθμός απογειώνει το τραγούδι, ο αναγνώστης θέλει κι αυτός να σηκωθεί και να χορέψει ένα άγριο, βίαιο, παθιασμένο, αισθησιακό φλαμένγκο”.

The post Ωδή στα κόκκινα παπούτσια – Είπαν Έγραψαν – Γιώργος Ίκαρος Μπαμπασάκης first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]>