Μια δοξαριά στον άνεμο η γραφή
και πέρασαν κιόλας ή μόλις
πενήντα χρόνια μοιρασιάς
με διψασμένες τις λευκές σελίδες στο τραπέζι
που ζήταγαν, ζητούν όπως κι εσύ
δικαιολογία να υπάρχουν

Βγήκαν ολόγιομες στην Αγορά
βορά σε αδηφάγους αναγνώστες
καρποί νυχτερινής μοναχικότητας
για κείνους που ξεδίψασαν με στίχους-στάλες
λύπης, χαράς, καμάτου και ελπίδας
στάλες που πήραν σάρκα και οστά
στο χώρο μιας μοιραίας αλφαβήτου

Μια δοξαριά στον άνεμο η γραφή
μα, μην ανησυχείς
φτάνει σε κείνους που ζητούν
προσκέφαλα ποιητικά κι έναν αθώο ύπνο

Στον άνεμο μια δοξαριά
ο χρόνος της μακρύς, βραχύβιος (;)
ανάλογα με τις ψυχές που θ’ ακουμπήσει
ή θα τη στείλει ζωντανή μακριά
ή θα την αφανίσει

Πενήντα χρόνια
μισός αιώνας
για μια δοξαριά

Ο Γιώργος Δουατζής γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε οικονομία στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή της Θεσσαλονίκης και κοινωνιολογία στο 8ο Πανεπιστήμιο στο Παρίσι. Δημοσιογραφεί από το 1974. Εργάστηκε σε εφημερίδες, περιοδικά, ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς, ως ρεπόρτερ, αρθρογράφος, πολιτικός αναλυτής, διευθυντής. Πρώτη του λογοτεχνική εμφάνιση το 1971, στην «Ποιητική Ανθολογία της Νέας Ελληνικής Γενιάς» των εκδόσεων Άγκυρα. Έργα του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, ρωσικά, γαλλικά, γερμανικά, ισπανικά, τσεχικά.

Εικόνα: Μοναχικότητα. Ζωγραφικό έργο του Γιώργου Δουατζή.

Το ποίημα δημοσιεύτηκε στο booksitting.wordpress.com