-Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και η θέση του στην κοινωνία, προσδιορίζονται από τη γραφή και -γιατί όχι;- τη στάση ζωής του. 
Νομίζω -μιας και έμαθα να μην ζω με βεβαιότητες- ότι:
Ο ποιητής
-υπενθυμίζει την ανθρωπιά, την αξιοπρέπεια, τη φθαρτότητα και τη θνητότητα. Τα κλειδιά που μας κάνουν χρήσιμους, σώφρονες, ταπεινούς, προσφέροντες. 
-οραματίζεται, διαπερνά το αόρατο, διαλύει στερεότυπα, αμφισβητεί την καθεστηκυία λογική, προτρέπει να υπερβούμε το ανέφικτο, να εξουδετερώσουμε κάθε όριο που στενεύει τους ορίζοντες της σκέψης και της ευαισθησίας μας. 
-ανεβαίνει, ριψοκινδυνεύοντας, σε μια αόρατη πανύψηλη σκάλα για να μπορεί να αγναντεύει τον κόσμο, να παρατηρεί και να ανακαλύπτει, ως πανευτυχής ή, κατά περίπτωση, δυστυχής φορέας των ονείρων, των ελπίδων, της χαράς και της πικρίας των ανθρώπων, ως ευαίσθητος δέκτης της ανθρώπινης αγωνίας, την οποία πασχίζει να μορφοποιήσει σε τραγούδι. 
-ανιχνεύει με τις ευαίσθητες κεραίες του τα αιτούμενα ζωής για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, συνοψίζοντάς τα σε έργο αισθητικής και διεισδυτικής, εγερτήριας σκέψης. Με τα ερεθίσματα ενός σεισμογράφου της ανθρώπινης ψυχής και της κοινωνίας, καλείται να συγκεράσει πάμπολλους κραδασμούς. 
-εξοργίζεται με τη συναλλαγή, τον αγγίζει η μιζέρια, τον καταθλίβει η μικρόνοια, οσμίζεται τον εμπαιγμό του λαού, ισόβια ερωτευμένος με τη ζωή.
-αγαπάει με ανιδιοτέλεια και κατανοεί τους ανθρώπους. Η λέξη κατανόηση (του άλλου) είναι το ίδιο ισχυρή με την ενσυναίσθηση. Και τα δυο απαιτούν σε βάθος προσέγγιση και νοητική διερεύνηση. 
-σκύβει με αγάπη στον άνθρωπο, τον αδύναμο, τον διεκδικούντα, και αντιστρατεύεται κάθε μορφή εξουσίας που ασκεί αφανή ή μη βία. 
-προσλαμβάνει, αναλύει, καταγράφει όσα γίνονται γύρω του και συχνά διαβλέπει τα επερχόμενα.
-έχει πλήρη επίγνωση της τραγικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης. Τραγικότητας, όχι για την τελευταία πράξη ζωής, το θάνατο, αλλά για την ποιότητα της ίδιας της ζωής. Μιας ζωής η οποία δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς αξίες και ιδανικά, και με πάγια αιτούμενα την ελευθερία, το δικαίωμα στην εργασία, την Υγεία, την Παιδεία, τη γνώση και σε ό,τι αποτελεί συστατικό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της αξιοπρέπειας του πολίτη.

-Σε περιόδους κρίσης, όπως αυτή του κορωνοϊού, έχει ιδιαίτερο ρόλο η ποίηση;

-Σε περιόδους κρίσης, οι άνθρωποι ακουμπούν στην Ποίηση, λόγω ευαισθητοποίησης και ανάγκης όξυνσης της κριτικής τους σκέψης. Στις γκρίζες αυτές μέρες της πανδημίας, τις γεμάτες ανασφάλεια, ανησυχία και στερήσεις, μέρες που θα επιφέρουν άγνωστα ακόμα δεινά για τους πολλούς, νομίζω ότι οι περισσότεροι άνθρωποι αποζητούν ένα εγερτήριο ψυχής. 
Οι ποιητές δηλώνουν παρόντες, παράγουν λόγο παρηγορητικό, θυμίζουν ότι υπάρχουν, δρουν, παράγουν. Δεν βρίσκονται απομονωμένοι στο περιθώριο, αλλά μέσα στην κοινωνία, δίπλα και μαζί με τους δοκιμαζόμενους πολίτες. Τραγουδούν τις αγωνίες τους. Μοιράζονται το κοινό άχθος της απομόνωσης. Γίνονται χρήσιμοι ακόμα και σε όσους ήθελαν πριν να τους αγνοούν. Δείτε την πληθώρα αναρτήσεων στο διαδίκτυο και την αποδοχή των χιλιάδων χρηστών του.
Όσοι από τύχη, επιδίωξη, ικανότητα, έχουν τη δυνατότητα να ακουστεί η φωνή τους, οφείλουν να μιλούν για όσους σιωπούν, για τους αδύναμους να αρθρώσουν δημόσιο λόγο. Κι ο ποιητής, όσο κι αν βυθίζεται στην άκρα μοναχικότητά του, οφείλει να γίνει σκάλα όπου θα ανέβει η ουσία της φωνής των σιωπούντων. Γιατί ο ποιητής μπορεί να αφουγκραστεί το φουρτούνιασμα, τα μεγέθη και την ένταση ως και της πιο φλύαρης σιωπής. 
Πώς θα μπορούσε, άλλωστε, ένας ποιητής να μην βλέπει δίπλα του τους άρρωστους, τους αγωνιζόμενους γιατρούς και νοσηλευτές, τους άστεγους, τους πεινασμένους, τους άνεργους, τους ανασφαλείς, την απόγνωση, την μεγάλη αβεβαιότητα για το μέλλον, την τρωθείσα αξιοπρέπεια του πολίτη;
Ναι. Η Ποίηση μας κάνει όλους καλύτερους ανθρώπους. 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο culturebook.gr.

Τι να σας μάθω
από τα διδακτικά μου λάθη
και πώς να ματώσω τα εφηβικά σας όνειρα
που θολώνουν την όραση
κι εμποδίζουν σαν από θαύμα
να δείτε τον άθλιο κόσμο που σας παραδίδουμε

Όμως, πρέπει να ξέρετε
ότι η ευθύνη δεν ήταν στους χειρισμούς
αλλά στο θηριώδες κτήνος
που κατοικούσε πάντα στις ψυχές των ανθρώπων

Πάρτε την τσακισμένη σκυτάλη
από τα κουρασμένα χέρια μας
και να ‘χετε καλό δρόμο
μιας κι οι συγνώμες δεν ωφέλησαν ποτέ

Μπορείτε. Είστε το μέλλον και καλείστε να τα καταφέρετε. Είμαστε ήδη παρελθόν. Εφησυχάσαμε και ζούμε ανοχύρωτοι -στο φυσικά αναμενόμενο- έναντι μιας πανδημίας, που ανατρέπει τα πάντα στον πλανήτη. Βλέπετε, δεν περίσσεψαν κονδύλια προνοητικότητας, διάσωσης, λόγω της άλλης πανδημίας εξοπλισμών, πολέμων, πλεονεξίας, κερδοσκοπίας, πλουτισμού των λίγων. 

Φτάσαμε στην κατάρρευση συστημάτων υγείας, ανακαλύψαμε αξίες σε δημόσια συστήματα, αποστρεφόμενοι -πλέον αργά- τα ιδιωτικά. Ζούμε μια ιδιότυπη ευγονική Χιτλερικών προτύπων, να αποφασίζουν οι γιατροί ποιοι ζουν και ποιοι πεθαίνουν με ηλικιακά κριτήρια πέραν ποιοτήτων και προσφοράς: Ας πεθάνουν γέροι σοφοί. Ας ζήσουν νέοι κι ας είναι πιθανόν εγκληματίες.

Κάντε τον κόσμο δικαιότερο. Έχετε. Τη γνώση που δεν είχαμε. Τα νιάτα που δεν έχουμε. Τα μέσα που δεν είχαμε. Το μέλλον που δεν έχουμε. Μπορείτε. Πασιφανώς, αποτύχαμε. Σας παραδίδουμε έναν κόσμο ανάπηρο, απάνθρωπο κυρίως. Τέλος, πραγματικά άρρωστο. Έναν κόσμο που ήρθε να μας εκδικηθεί για την αδιαφορία μας, αυτήν που εκτελούσε, δήθεν ερήμην μας, κλίμα, αέρα, γη, νερό, πεινώντες, διψασμένους, το δίκιο των ανθρώπων. 

Στο όνομα της πραγματικής ζωής, μπορείτε. Εμείς λυγίσαμε ενδίδοντας σε πλασματικές ανάγκες. Μετατραπήκαμε δίχως αντίσταση σε ζώα κατανάλωσης προς κάλυψη ανύπαρκτων αναγκών. Δεν βλέπαμε τον διπλανό, παρά μόνον το υπερφίαλο εγώ μας. Μας οδήγησαν περίκλειστους σε μια ιδιωτική εσωστρέφεια δηλητηριώδη, κι ως πανηλίθιοι νιώθαμε Μιθριδάτες. Βλέπετε, κωφεύαμε στους ποιητές, σε όσους γκρέμιζαν τις αυταπάτες μας. Τους στείλαμε -το λιγότερο, ως γραφικούς- στο περιθώριο. Τώρα, πλέον αργά, διψάμε για τα λόγια, τη σοφία τους, και παίρνουμε μαθήματα από έναν τόσο δα μικρό αόρατο ιό. 

Αυτάρεσκα μιλούσαμε για πολιτισμό. Δεν βλέπαμε τα εύθραυστα πόδια του. Μαζεύουν τώρα τα αργύρια για να τα δώσουν στην επιστήμη και την έρευνα μήπως και διασωθούμε. Κράτη ικετεύουν κατέχοντες για μια ευεργεσία, από αυτούς που κόμπαζαν για τον πλούτο και τη δύναμή τους και τώρα τρέμουν το θάνατο μονωμένοι σε σαθρά παλάτια. Κατάλαβαν, έστω αργά, ότι η ζωή δεν πουλιέται, δεν αγοράζεται. Ότι η ζωή τους δεν ήταν ποτέ πραγματική. Ζούμε με βάρος επαχθές τις ενοχές που μας φόρτωσε η ανοχή μας. Ξέχασαν την απόλυτη ισότητα που δίνει απλόχερα στο τέλος της ζωής η μοίρα των ανθρώπων.

Είστε το μέλλον, κατέχετε τη γνώση. Πείρα πικρή στάζει η σκυτάλη που σας παραδίδουμε. 

Σκύψαμε το κεφάλι, σε φρούδες ελπίδες, σε υποσχέσεις, σε ενσυνείδητες εξαπατήσεις πολιτικάντηδων, υποκλινόμενοι σε σάπια είδωλα, γιατί πάντα οι άνθρωποι κάποιον ήθελαν να προσκυνούν, σε κάποιον να παραδίδουν τη διαχείριση της ίδιας της ζωής τους, άνθρωπο ή Θεό. Πανηγυρίζαμε τη νίκη εναλλασσόμενων δυναστών-ειδώλων κι επιστρέφαμε μαζοχιστικά και άσκεφτα στη μίζερη ζωή μας, την τάχα ευτυχή. 

Ναι, εσείς μπορείτε. Αφού δείτε τι θα αφήσει στο πέρασμα του αυτός ο τόσο δα μικρός ιός, μπορείτε. Το απεύχομαι, αλλά, θα δείτε: Το ξύπνημα του καταστροφικού ενστίκτου του πεινασμένου ζώου στους ανθρώπους. Ανθρωπόμορφους να λεηλατούν τον πλούτο που απέμεινε. Τη φτώχεια να ορθώνει απειλητικά ανάστημα. Τις διαλυτικές αναταράξεις του κοινωνικού ιστού. Την παγκόσμια κατάρρευση πλασματικών αξιών ζωής, οικονομίας, πολιτικών, ιδεολογιών. Ανθρώπους τυφλωμένους να δέχονται άκριτα ακραίες επιβολές. Αχυρανθρώπους να οδεύουν προς την εξουσία. Να απλώνεται σ’ ολόκληρο τον πλανήτη η απειλή κι εξουθενωτικός φόβος, για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία με τέτοια ταχύτητα και τόσο δραματικές επιδράσεις. Θα δείτε την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, του -έγκλειστου και πανικόβλητου- πολίτη την αξιοπρέπεια, να καταρρακώνεται. 

Μπορείτε. Κάνω έκκληση σε σας τους επερχόμενους, να σκεφτείτε από τώρα, πώς θα συσπειρωθείτε και θα δράσετε ως νέοι υγιείς, πώς θα αξιοποιήσετε τη γνώση σας ως επιστήμονες, ως τεχνολόγοι, για να χτίσετε το αύριο που δεν περιμένει. Δεν θα χρειαστεί να γκρεμίσετε, παρά να οικοδομήσετε. Οι πολιτικές ηγεσίες, που έσκυψαν στην εταιρική κατοχή του πλανήτη, νομοτελειακά θα εξαφανιστούν. Ήρθε ήδη η ώρα σας. Είστε προ των πυλών. Πάρτε τη ζωή στα χέρια σας και οικοδομήστε τον νέο ανθρωπισμό που θα ορθώσει την καταπονημένη αξιοπρέπεια του πολίτη. Εμείς, αποτύχαμε. Εσείς μπορείτε. 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο culturebook.gr.

Εγώ, ένας αόρατος ιός, κατάργησα τα σύνορα χαρίζοντας κοινό πόνο και φόβο. Εξαιτίας μου εκλαμβάνετε την ελευθερία ως δεύτερη επιλογή. Αρκεί να συνεχίσετε να ζείτε, ανεξαρτήτως όρων ζωής. Καλοδεχτήκατε τις εντολές των εξουσιών που σας διαφεντεύουν, αφού αυτές τώρα ξέρουν… 

Μετέτρεψα ολόκληρο τον πλανήτη σε μια φυλακή με κελιά τα σπίτια σας. Σας έκανα να νιώθετε ευτυχείς που σας απάλλαξα της ευθύνης, της επιλογής, των αποφάσεων, μιας και εκτελείτε μόνον αυτό που υπαγορεύουν οι ειδικοί.

Η απειλή μου έχει την ίδια δύναμη για πλούσιους και φτωχούς, σας έκανε να νιώσετε όλοι ίσοι. Δυνάμωσα στο έπακρο την τυχαιότητα, το άγνωστο, την αβεβαιότητα, την ανάγκη σας για επικοινωνία. Είμαι αιτία αναίρεσης αποφάσεων, ιεραρχιών, προγραμματισμών, επαφών, ταξιδιών, στόχων ζωής, ως και της πρόσληψης της έννοιας του χρόνου. Σας εξουσιάζω.

Τώρα καταλαβαίνετε την αξία της ανθρώπινης ζωής. Σας ανάγκασα να την βάλετε πάνω από μικροσυμφέροντα, φτηνές συναλλαγές. Γκρεμίζω σταδιακά το οικοδόμημα που φτιάξατε με οικονομίες της αγοράς, αθέμιτους ανταγωνισμούς, χρηματιστήρια, ολιγοπώλια. 

Τώρα αντιλαμβάνεστε ότι η γνώση, η ανθρώπινη δίψα για έρευνα, ανακαλύψεις, έχει μοναδική αξία. Οι κάτοχοι της γνώσης πάντα είχαν τη δύναμη. Η ανησυχία τους να βρουν το νέο αξιοποιούσε την ευφυία και τις ικανότητές τους. Όλοι προστρέχετε στους φορείς της γνώσης. Αυτοί έχουν τη δύναμη να βρουν φάρμακα, εμβόλια, να σας απαλλάξουν από την απειλή, την αρρώστια, το θάνατο, από μένα. 

Τώρα, όσο ποτέ, εισπράττετε τη δύναμη της ελπίδας, του ισχυρού αντίδοτου στον φόβο που σας έχει κατακλύσει. Ελπίζετε στην ανακάλυψη ενός θεραπευτικού φαρμάκου, ενός εσαεί προστατευτικού από μένα εμβολίου. Ελπίζετε το οδυνηρό πέρασμά μου από τον πλανήτη να είναι όσο γίνεται βραχύ. Ελπίζετε να μη σας λείψουν χρήματα, τρόφιμα, καύσιμα, νερό. Ελπίζετε να σωθείτε. Αλλά δεν καταλάβατε τη μεγάλη αλλαγή που ήδη έφερα στην υπόλοιπη ζωή σας.

Τώρα αναδείχτηκε το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής και η μικρότητά της. 

Μεγαλείο, μέσα από την αλληλεγγύη, τη συμπαράσταση, τον πάγκοινο αγώνα, την πολύτιμη μοιρασιά, τις σωτήριες πληροφορίες. Μέσα από τη μεταστροφή γνώμης και αναγνώριση ανθρώπων που αλόγιστα υποτιμούσατε -ως και λοιδορούσατε- ως χθες, όπως γιατρών, νοσηλευτών, δημοσιογράφων, τεχνικών, αστυνομικών, στρατιωτικών και πολλών άλλων.

Μικρότητα, με τον βάρβαρο διαγκωνισμό να αδειάζετε τα ράφια των υπεραγορών, αγνοώντας τις ανάγκες των άλλων. Με την αλόγιστη αγορά αντισηπτικών, μασκών και άλλων πολύτιμων αγαθών. Διόγκωση του υπερφίαλου εγώ σας με εγκληματική την αδιαφορία, αν η πλεονεξία σας είναι αιτία δραματικών ελλείψεων για τους άλλους..

Στο περίκλειστο των σπιτιών-κελιών σας δοκιμάζονται σχέσεις, αλήθειες, αντοχές. Έγκλειστοι αναμετρούνται με όσα έκρυβαν, αναγκάζονται να σκεφτούν όσα αγνοούσαν, όσα θεωρούσαν αυτονόητα. Αναρωτιέμαι: Πόσοι από σας θα αγαπηθείτε ξανά; Πόσοι θα πλησιάσετε πραγματικά ο ένας τον άλλον; Πόσοι θα σφαγιαστείτε μεταξύ σας; Πόσοι θα ανακαλύψετε πόσο ξένοι είστε; Πόσοι θα νιώσετε την πλασματική σας συνύπαρξη, υποδουλωμένοι σε συμβάσεις και στερεότυπα; Πόσοι σκεφτήκατε συνανθρώπους σας που ζουν μόνοι, που έχουν ψυχολογικά προβλήματα, είναι άρρωστοι, ηλικιωμένοι;

Στον φόβο της εξάπλωσής μου ζείτε για πρώτη φορά το απίστευτο: Είστε όλοι ύποπτοι για όλους τους άλλους και όλοι οι άλλοι είναι ύποπτοι για σας. Σε λίγο θα φοβάστε ως και τον εαυτό σας. Ήδη δεν αγγίζετε το πρόσωπό σας, το ίδιο το κορμί σας. Από φόβο. Από καχυποψία.

Το πλέον πιθανό είναι, ότι τελικά θα με εξοντώσετε. Όμως σας βεβαιώ ότι μετά το πέρασμά μου, ο κόσμος σας δεν θα είναι ο ίδιος. Απλώς μένω με τη διερώτηση: Θα έχετε γίνει άγρια θηρία ή καλύτεροι άνθρωποι; Να παραμείνετε αυτό που είστε, το αποκλείω.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο culturebook.gr.