Δεν γνώρισα παρά μόνον δύο ιερουργούς της Ποίησης τόσο ταπεινούς, τόσο μεγάθυμους, όσο ο Τάσος Λειβαδίτης και η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ. Ο χαμός της, οδυνηρή απώλεια για τα Ελληνικά Γράμματα. Πολλοί τη χαρακτήρισαν ως τη μεγαλύτερη γυναικεία ποιητική φωνή του καιρού μας, και ίσως όχι αδίκως.

Όπως σημειώνει ο Δουατζής στο σημείωμά του, το βιβλίο αυτό το αισθάνεται ως χρέος στον μεγάλο ποιητή που, όμως, επί μια δεκαετία, ήταν και προσωπικός του φίλος. Μάλιστα στο δικό του κείμενο οι μαρτυρίες είναι προσωπικές και αναφέρονται και στον Λειβαδίτη ως άνθρωπο και φίλο. Είχε ξανά το 2008 εκδώσει βιβλίο σχετικό με τον Λειβαδίτη (Τάσος Λειβαδίτης, Συνομιλία με τον Νυχτερινό Επισκέπτη) που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος.

Σε τούτη την έκδοση συναντάμε απομαγνητοφωνημένα κείμενα των Νικηφόρου Βρεττάκου, Κώστα Κουλουφάκου, Γιώργου Παπαλεονάρδου από τηλεοπτικές εκπομπές-αφιερώματα που έγιναν στον ποιητή από τους Σπύρο Κατσίμη και Γιώργο Δουατζή. Συναντάμε και ουσιαστικά κείμενα των Xρίστου Αλεξίου, Κώστα Γεωργουσόπουλου, Σόνιας Ιλίνσκαγια, Μίκη Θεοδωράκη, Σπύρου Κατσίμη, Κώστα Κρεμμύδα, Γιώργου Μαρκόπουλου, Απόστολου Μπενάτση, Τίτου Πατρίκιου, Γιώργου Δουατζή, Μανόλη Πρατικάκη, Σταύρου Στρατηγάκου, Έλλης Φιλοκύπρου.    Όλα τονίζουν και φωτίζουν τον άνθρωπο και τον ποιητή Λειβαδίτη που τόσο έχει μιλήσει και μιλάει ακόμα στις καρδιές και το μυαλό των ανθρώπων. Επειδή η ποίησή του ακτινοβολεί αλήθεια και διαθέτει πνευματικότητα σπάνιας ποιότητας. Μέσα από τον «εξανθρωπισμό των λέξεων» (όπως έχω γράψει σε παλαιότερο σχετικό μου δοκίμιο), μέσα από τα λιτά μέσα που χρησιμοποιεί, διδάσκει και διακηρύσσει περίτρανα πως Απλή είναι η Μεγάλη Ποίηση. Πως Απλή είναι κάθε Ποίηση που θέλει να είναι Αυθεντική. Και τούτη η Μεγάλη Ποίηση έχει μια σεμνότητα και μια σοφία που συμπορεύεται με κάθε στίχο και συμπληρώνει και ερμηνεύει κάθε άλλον στίχο μέσα στην εκάστοτε σύνθεση της οποίας αποτελεί μέρος.

Στην έκδοση περιλαμβάνονται και δύο ποιήματα, ένα του Γιάννη Ρίτσου και ένα του Γιώργου Δουατζή, αφιερωμένα στον τιμώμενο ποιητή. Ακόμα: σημείωμα του εκδότη, σημείωμα του ανθολόγου των κειμένων για τον ποιητή, πλήρες βιογραφικό-εργογραφία του ποιητή (φροντίδα Α. Μπενάτση), βιογραφικά σημειώματα των εν ζωή κειμενογράφων και σημαντικό φωτογραφικό υλικό. Αυτά τα αναφέρω επειδή πιστεύω ότι η οργάνωση, η πληρότητα και η ωραία επιμέλεια της έκδοσης μπορούν να συγκινήσουν, αλλά και να συνεπάρουν, κάθε απαιτητικό αναγνώστη. 

Ο Λειβαδίτης, συνδιαλεγόμενος με την ταραγμένη εποχή του, την πραγματικότητα, αλλά και το όνειρο, περιδιαβαίνει ανυπεράσπιστος και ωραίος μέσα στην Ποίηση, κάνοντας λέξεις το ανείπωτο και ας είναι αυτό που φοβάται. 

O Xρίστος Αλεξίου όμορφα αναλύει τον τρόπο που λειτουργεί η βιωματική ποίηση του Λειβαδίτη, ο οποίος πέτυχε με μοναδικό τρόπο να εκφράσει την τραγωδία του ανθρώπου στον αιώνα του. Έζησε τη φρίκη του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, το έπος της Αλβανίας, τη βαρβαρότητα της Κατοχής και το μεγαλείο της Εθνικής Αντίστασης. Έχοντας πλούσιες εμπειρίες, είναι πάντα ενδιαφέρον να παρακολουθούμε πώς αναστοχάζεται πάνω σε αυτές και πώς τις φιλτράρει ώστε να μετατρέπει το ατομικό σε καθολικό και πανανθρώπινο. Η ποίησή του ίσως είναι ένα χρονικό στην υπαρξιακή και ιστορική πορεία του ανθρώπου. Μετά τον Α’ τόμο της αγωνιστικής του ποίησης, κατέθεσε στίχους διαφορετικούς από αυτή την πρώτη δημιουργική περίοδο. Είχαν μεσολαβήσει και δέκα χρόνια σιωπής και περισυλλογής που συνετέλεσαν σε αυτή τη μεταστροφή. Ο ποιητής στρέφεται τώρα «στον περίπλοκο έσω κόσμο της ανθρώπινης ύπαρξης, της συναισθηματικής κα ψυχικής ζωής, της υπαρξιακής αγωνίας, της αμφιβολίας για την πραγματοποίηση του ονείρου, και της εκ βάθρων αναθεώρησης των ιδεών για τον κόσμο, για τον άνθρωπο και τη ζωή».

Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος τον αποκαλεί ποιητή-πολίτη, έτσι θεωρεί ότι του ταιριάζει να καλείται, να τον αποκαλεί ο κόσμος παρά «πολιτικό ποιητή». Συνοδοιπορώντας με τον Μιχάλη Κατσαρό και τον Άρη Αλεξάνδρου, έγραψε στίχους απελπισίας αλλά και αντίστασης συνάμα, με έντονη κοινωνική απεύθυνση.

Μιλώντας για τον δικό του «άγιο της ελληνικής ποίησης», ο Γιώργος Δουατζής τονίζει την απλότητα αλλά και το βάθος της γραφής του, που είναι σε συνάρτηση πάντα με έναν ουσιαστικό ανθρωποκεντρισμό, όπως αναδεικνύεται από το σύνολο του έργου του Λειβαδίτη, που τιμήθηκε το 1977 με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης για το Βιολί για μονόχειρα και το 1979 για το Εγχειρίδιο  ευθανασίας. Το ενδιαφέρον σε αυτή την κατάθεση είναι ότι ο Δουατζής καταθέτει και περιστατικά από τον προσωπικό βίο του ποιητή, ακριβώς λόγω των φιλικών σχέσεων που διατηρούσαν. Έτσι βλέπουμε και τη στόφα του σαν ανθρώπου, τις σκέψεις, τις αντιδράσεις, τις ανησυχίες του. Οι παρακάτω στίχοι του αποδεικνύουν ότι ίσως είχε διαισθανθεί ότι θα πεθάνει φθινόπωρο:

Όμως εδώ τελείωσα. Ώρα να φύγω.
Όπως θα φύγετε κάποτε και σεις.
Και τα φαντάσματα της ζωής μου
θα με αναζητούν τώρα τρέχοντας μες στη νύχτα
και τα φύλλα θα ριγούν και θα πέφτουν.
Έτσι συνήθως έρχεται το φθινόπωρο.

Γι’ αυτό σας λέω ας κοιτάξουμε τη ζωή μας
με λίγη περισσότερη συμπόνια
μιας και δεν ήτανε ποτέ πραγματική.

Η Σόνια Ιλίνσκαγια-Αλεξανδροπούλου επισημαίνει πως ο Λειβαδίτης είναι γήινος και συγκεκριμένος. Αλλά έχει τον τρόπο του να προβάλλει το αιώνιο μέσα από απτές ρεαλιστικές λεπτομέρειες. Εδώ να πούμε πως είναι χάρισμα η αποφυγή των βερμπαλισμών και η προσπέραση κάθε τι προσποιητού. Λόγος εύστοχος και απροσδόκητος.

Ο Μίκης Θεοδωράκης αναφέρεται στα Λυρικά, στον φίλο και τον στιχουργό Λειβαδίτη, καθώς και στην ιστορία της μελοποίησης των ποιημάτων, ενώ στο ιδιαίτερα ενδιαφέρον κείμενό του ο Κρεμμύδας προσπαθεί να ξεκλειδώσει την ποιητική του Λειβαδίτη, ο οποίος, όπως τονίζει με μια αίσθηση μεταφυσικής, κινείται επιδέξια μεταξύ μοναξιάς και θανάτου.

O ποιητής Γιώργος Μαρκόπουλος, με τη σειρά του, στέκεται στην πληθωρική γοητεία του λόγου του, εντοπίζει και σχολιάζει κάποιους βασικούς θεματικούς άξονες στην ποίηση του Λειβαδίτη. Η βαθιά πίστη του, η λειτουργία και ο ρόλος του έρωτα, η σχέση του με τον θάνατο, οι διαρκείς αναφορές στο πρόσωπο της μητέρας, τα έκπτωτα από το κοινωνικό σύνολο άτομα: oι «φτωχοί», οι «ζητιάνοι», οι «τυφλοί», οι «τρελοί», οι «εξωτερικοί χώροι» και η λειτουργία τους, οι «γέροι», η «ταπείνωση», οι «τύψεις», οι «ενοχές» κ.ά.

Ο Απόστολος Μπενάτσης περιδιαβαίνει σε έργα και περιόδους της ποίησης του Λειβαδίτη, αλλά καταθέτει και μια μικρή προσωπική μαρτυρία. Ο Τίτος Πατρίκιος επίσης είναι γενικά προσωπικός, αληθινός, ανθρώπινος. Γράφει για όλα εκείνα τα στοιχεία, από τους έρωτες ως τις ενοχές του, που τροφοδότησαν την ποίησή του.

Δεν μπορεί όμως κανείς να μείνει ασυγκίνητος από όσα εκ βαθέων εξομολογείται ο Μανόλης Πρατικάκης. Περιγράφει με άμεσο τρόπο πώς έφυγε από τη ζωή ο μεγάλος ποιητής και πόση θλίψη άφησε γύρω του. 

Τούτη η έκδοση είναι πολύτιμη για κάθε λάτρη της ποίησης, αλλά κυρίως για το νέο αίμα που έχει ανάγκη να μυηθεί στους κλασικούς ποιητές και στην πνευματική τους προσφορά.

Ο Σταύρος Στρατηγάκος περιγράφει τον Λειβαδίτη από την εντύπωση που του προσκάλεσε η συμπεριφορά του κατά τη διάρκεια ενός τηλεοπτικού γυρίσματος στο πλαίσιο αφιερώματος.

Η Έλλη Φιλοκύπρου, ιδιαίτερα αναλυτική, αναφέρεται στη σχέση της ποίησης του με το κοινωνικό γίγνεσθαι, υπογραμμίζοντας ότι από αυτή την ποίηση μπορεί ο καθένας να αντλήσει τη δική του σχετική αλήθεια.

Ο Λειβαδίτης, συνδιαλεγόμενος με την ταραγμένη εποχή του, την πραγματικότητα, αλλά και το όνειρο, περιδιαβαίνει ανυπεράσπιστος και ωραίος μέσα στην Ποίηση, κάνοντας λέξεις το ανείπωτο και ας είναι αυτό που φοβάται. Η ουμανιστική διάθεση που διακρίνεται μέσα στους στίχους του αποτελεί αρετή: «Το βράδυ έχω βρει έναν τρόπο να κοιμάμαι / τους συγχωρώ όλους έναν έναν». Το μεγάλο σε έκταση έργο του δίνει την αίσθηση ότι είναι ενιαίο, δίνει την αίσθηση της ολότητας και διακατέχεται από συνέπεια και συνοχή δίνοντας μαθήματα ποιητικής οικονομίας. Γράφω λοιπόν κι εγώ παραφράζοντας τον ίδιο: «Aν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος / αλλά κι αν ευελπιστείς να γίνεις ποιητής / και να γράψεις κάποτε έναν στίχο αληθινό / πρέπει να διαβάζεις Τάσο Λειβαδίτη».

Είναι ελπιδοφόρο να μην ξεχνάμε τους μεγάλους μας ποιητές και να δίνουμε ουσιαστικά ερεθίσματα στους νέους να μαθαίνουν, να ενημερώνονται σχετικά, να διδάσκονται, να λαμβάνουν τροφή για σκέψη σε μια εποχή που τους βομβαρδίζει ανελέητα με χιλιάδες (άχρηστες οι περισσότερες) πληροφορίες και συχνά τους αποπροσανατολίζει κιόλας. Νομίζω πως τούτη η έκδοση είναι πολύτιμη για κάθε λάτρη της ποίησης, αλλά κυρίως για το νέο αίμα που έχει ανάγκη να μυηθεί στους κλασικούς ποιητές και στην πνευματική τους προσφορά.

Ως ποιητής, είχα μια μικρή δυσκολία προσαρμογής, με την έννοια ότι έπρεπε να αποβάλω τη λακωνικότητα που επιβάλλει η ποιητική γραφή. Βλέπετε, θεωρώ την πεζογραφία καλό κρασί και την ποίηση ακριβό απόσταγμα. Η πεζογραφία με διασκεδάζει, με ξεκουράζει και δεν με παιδεύει όσο η μεγάλη μου αγάπη, η ποίηση.

Η Ανάσα από πηλό είναι ένα έργο που το επεξεργαζόμουν επί δύο χρόνια. Ομολογώ ότι αυτό που με παίδεψε –και είναι και το κύριο χαρακτηριστικό αυτού του μυθιστορήματος– ήταν το ψυχογράφημα των ηρώων. Προσπάθησα να δουλέψω με άξονα το τρίπτυχο αιτία-γεγονός-αποτέλεσμα, καταγράφοντας την ψυχολογία και τον χαρακτήρα τους. Θέλησα να μάθω, προϊόν τίνος περιβάλλοντος είναι οι ήρωές μου. Ποια είναι η αιτία που φέρουν αυτόν τον χαρακτήρα. Πόσο επηρέασε ο χαρακτήρας τους τα γεγονότα. Τι επιπτώσεις μπορεί να έχουν τα γεγονότα αυτά στη ροή της ζωής τους, αλλά και του μυθιστορήματος.

Από τη στιγμή που παίρνουν σάρκα και οστά στο μυαλό μου, οι ήρωες του μυθιστορήματος αρχίζουν πλέον να παίρνουν αυτοί πρωτοβουλίες, οι οποίες συνάδουν με την ψυχολογία τους και με τον χαρακτήρα που τους έχω δώσει. Κι εγώ δεν κάνω πάρα μία πολύ ενδελεχή καταγραφή των κινήσεων και των αντιδράσεών τους.

Η έννοια του πηλού, δηλαδή του υλικού που είναι ό,τι πιο απλό και πρωτογενές υπάρχει, το χώμα και το νερό, διατρέχει όλο το έργο. Διότι είναι το υλικό το οποίο επιτρέπει στον ήρωα να ζει βιοποριστικά, αλλά και να υπάρχει ως καλλιτέχνης, ως δημιουργός, μετατρέποντας αυτό το απλό υλικό σε πανέμορφα γλυπτά. Έτσι, η βάση αυτή της δημιουργίας υπάρχει σε διάφορες παραλλαγές σε όλο το έργο, είτε με τη μορφή του πηλού, είτε ως σκόνη, ως σκέτο χώμα, που μπορεί να οδηγήσει ως και στον θάνατο την ηρωίδα του έργου.

Αυτό που με γοητεύει όταν γράφω ένα διήγημα ή μυθιστόρημα είναι ότι, από τη στιγμή που δημιουργούνται μέσα μου οι ήρωες, έχω πλήρη την εικόνα τους και τους αντιμετωπίζω ως ζώντες ανθρώπους σε πλήρη δράση. Από τη στιγμή που παίρνουν σάρκα και οστά στο μυαλό μου, οι ήρωες του μυθιστορήματος αρχίζουν πλέον να παίρνουν αυτοί πρωτοβουλίες, οι οποίες συνάδουν με την ψυχολογία τους και με τον χαρακτήρα που τους έχω δώσει. Κι εγώ δεν κάνω πάρα μία πολύ ενδελεχή καταγραφή των κινήσεων και των αντιδράσεών τους. Πολλές φορές κατά τη διάρκεια της μυθιστορίας, εκπλησσόμουν κι εγώ ο ίδιος από τις αποφάσεις, από τις επιλογές των προσώπων του έργου. Με ξάφνιασαν πολλές φορές με τις πρωτοβουλίες τους και με την αναπάντεχη ροή των γεγονότων που προκαλούσαν. Όσο με ξάφνιασε η αλληλεπίδρασή τους και η αλλαγή της συμπεριφοράς τους. Όπως συμβαίνει και στην πραγματική μας ζωή.

Ένα άλλο στοιχείο που με απασχολούσε πολύ σ’ αυτό το έργο ήταν το παιχνίδι με τον χρόνο. Δεν επιθυμούσα να παίξω απλώς με μία σειρά από επιστροφές (flash back), αλλά ήθελα να υπάρχει σε όλο το έργο μια απόλυτη χρονική κατανομή της δράσης των ηρώων. Έτσι, που να μπορεί ο αναγνώστης να παρακολουθεί τη συνεχή ροή των γεγονότων χωρίς δυσκολία. Και γι’ αυτό φρόντισα να υπάρχουν μικρά εύληπτα κεφάλαια που δίνουν ανάσα στον αναγνώστη.

Βεβαίως, όταν γράφεις ένα μυθιστόρημα δεν μπορείς να αποφύγεις την καταγραφή βιωμάτων που σε έχουν σημαδέψει. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι περνάς απαραιτήτως και βιογραφικά στοιχεία. Ως αναγνώστης-συγγραφέας, διαβάζοντας αυτό το μυθιστόρημα ξαφνιάστηκα από τις λεπτομέρειες που έδινα, σε περιγραφές κυρίως των ψυχικών αντιδράσεων των ηρώων, αλλά και σε λεπτομέρειες γεγονότων, όπως για παράδειγμα το πώς αντιμετώπισε τον θάνατο του πατέρα του ο ήρωας σε μικρή ηλικία, πράγματα τα οποία δεν έχω ζήσει. Η απορία μου ήταν διάχυτη, πώς είναι δυνατόν να περιγράφω λεπτομέρειες τις οποίες δεν έζησα ποτέ… Ίσως είναι αυτή η περίεργη διάσταση που υπάρχει στον συγγραφέα, ο οποίος όχι μόνο διαβλέπει πράγματα, αλλά και προφητεύει καμιά φορά, έτσι που να μεταφέρεται τόσο ο ίδιος σε τελείως άλλες διαστάσεις χρόνου και χώρου, όσο και ο αναγνώστης. Αυτό το παιχνίδι του χρόνου που παίζεται μέσα από την αφήγηση, μέσα από τη μυθιστορία, είναι ένα πολύ γοητευτικό ταξίδι και για τον συγγραφέα και για τον αναγνώστη.

Νομίζω πως η ελπίδα κάθε συγγραφέα και το κριτήριο λόγου ύπαρξης ενός μυθιστορήματος είναι να βρει ο αναγνώστης τον εαυτό του έστω και σε δύο αράδες μέσα στο κείμενο. Συνηθίζω να μην προσχεδιάζω το βιβλίο, να μη φτιάχνω αυτό που λένε έναν στοιχειώδη σκελετό, να μην προδιαγράφω τα κεφάλαια και το τέλος του βιβλίου. Διότι, αν το έκανα αυτό, η συγγραφή θα έχανε τη γοητεία της, θα ένιωθα σαν να μου έλεγε κάποιος το τέλος ενός αστυνομικού μυθιστορήματος την ώρα που εγώ βρίσκομαι στην αρχή της ανάγνωσής του.

Πηγή: diastixo.gr

Ως ποιητής, είχα μια μικρή δυσκολία προσαρμογής, με την έννοια ότι έπρεπε να αποβάλω τη λακωνικότητα που επιβάλλει η ποιητική γραφή. Βλέπετε, θεωρώ την πεζογραφία καλό κρασί και την ποίηση ακριβό απόσταγμα. Η πεζογραφία με διασκεδάζει, με ξεκουράζει και δεν με παιδεύει όσο η μεγάλη μου αγάπη, η ποίηση.

Η Ανάσα από πηλό είναι ένα έργο που το επεξεργαζόμουν επί δύο χρόνια. Ομολογώ ότι αυτό που με παίδεψε –και είναι και το κύριο χαρακτηριστικό αυτού του μυθιστορήματος– ήταν το ψυχογράφημα των ηρώων. Προσπάθησα να δουλέψω με άξονα το τρίπτυχο αιτία-γεγονός-αποτέλεσμα, καταγράφοντας την ψυχολογία και τον χαρακτήρα τους. Θέλησα να μάθω, προϊόν τίνος περιβάλλοντος είναι οι ήρωές μου. Ποια είναι η αιτία που φέρουν αυτόν τον χαρακτήρα. Πόσο επηρέασε ο χαρακτήρας τους τα γεγονότα. Τι επιπτώσεις μπορεί να έχουν τα γεγονότα αυτά στη ροή της ζωής τους, αλλά και του μυθιστορήματος.

Η έννοια του πηλού, δηλαδή του υλικού που είναι ό,τι πιο απλό και πρωτογενές υπάρχει, το χώμα και το νερό, διατρέχει όλο το έργο. Διότι είναι το υλικό το οποίο επιτρέπει στον ήρωα να ζει βιοποριστικά, αλλά και να υπάρχει ως καλλιτέχνης, ως δημιουργός, μετατρέποντας αυτό το απλό υλικό σε πανέμορφα γλυπτά. Έτσι, η βάση αυτή της δημιουργίας υπάρχει σε διάφορες παραλλαγές σε όλο το έργο, είτε με τη μορφή του πηλού, είτε ως σκόνη, ως σκέτο χώμα, που μπορεί να οδηγήσει ως και στον θάνατο την ηρωίδα του έργου.

Αυτό που με γοητεύει όταν γράφω ένα διήγημα ή μυθιστόρημα είναι ότι, από τη στιγμή που δημιουργούνται μέσα μου οι ήρωες, έχω πλήρη την εικόνα τους και τους αντιμετωπίζω ως ζώντες ανθρώπους σε πλήρη δράση. Από τη στιγμή που παίρνουν σάρκα και οστά στο μυαλό μου, οι ήρωες του μυθιστορήματος αρχίζουν πλέον να παίρνουν αυτοί πρωτοβουλίες, οι οποίες συνάδουν με την ψυχολογία τους και με τον χαρακτήρα που τους έχω δώσει. Κι εγώ δεν κάνω πάρα μία πολύ ενδελεχή καταγραφή των κινήσεων και των αντιδράσεών τους. Πολλές φορές κατά τη διάρκεια της μυθιστορίας, εκπλησσόμουν κι εγώ ο ίδιος από τις αποφάσεις, από τις επιλογές των προσώπων του έργου. Με ξάφνιασαν πολλές φορές με τις πρωτοβουλίες τους και με την αναπάντεχη ροή των γεγονότων που προκαλούσαν. Όσο με ξάφνιασε η αλληλεπίδρασή τους και η αλλαγή της συμπεριφοράς τους. Όπως συμβαίνει και στην πραγματική μας ζωή.

Ένα άλλο στοιχείο που με απασχολούσε πολύ σ’ αυτό το έργο ήταν το παιχνίδι με τον χρόνο. Δεν επιθυμούσα να παίξω απλώς με μία σειρά από επιστροφές (flash back), αλλά ήθελα να υπάρχει σε όλο το έργο μια απόλυτη χρονική κατανομή της δράσης των ηρώων. Έτσι, που να μπορεί ο αναγνώστης να παρακολουθεί τη συνεχή ροή των γεγονότων χωρίς δυσκολία. Και γι’ αυτό φρόντισα να υπάρχουν μικρά εύληπτα κεφάλαια που δίνουν ανάσα στον αναγνώστη. 

Βεβαίως, όταν γράφεις ένα μυθιστόρημα δεν μπορείς να αποφύγεις την καταγραφή βιωμάτων που σε έχουν σημαδέψει. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι περνάς απαραιτήτως και βιογραφικά στοιχεία. Ως αναγνώστης-συγγραφέας, διαβάζοντας αυτό το μυθιστόρημα ξαφνιάστηκα από τις λεπτομέρειες που έδινα, σε περιγραφές κυρίως των ψυχικών αντιδράσεων των ηρώων, αλλά και σε λεπτομέρειες γεγονότων, όπως για παράδειγμα το πώς αντιμετώπισε τον θάνατο του πατέρα του ο ήρωας σε μικρή ηλικία, πράγματα τα οποία δεν έχω ζήσει. Η απορία μου ήταν διάχυτη, πώς είναι δυνατόν να περιγράφω λεπτομέρειες τις οποίες δεν έζησα ποτέ… Ίσως είναι αυτή η περίεργη διάσταση που υπάρχει στον συγγραφέα, ο οποίος όχι μόνο διαβλέπει πράγματα, αλλά και προφητεύει καμιά φορά, έτσι που να μεταφέρεται τόσο ο ίδιος σε τελείως άλλες διαστάσεις χρόνου και χώρου, όσο και ο αναγνώστης. Αυτό το παιχνίδι του χρόνου που παίζεται μέσα από την αφήγηση, μέσα από τη μυθιστορία, είναι ένα πολύ γοητευτικό ταξίδι και για τον συγγραφέα και για τον αναγνώστη.

Νομίζω πως η ελπίδα κάθε συγγραφέα και το κριτήριο λόγου ύπαρξης ενός μυθιστορήματος είναι να βρει ο αναγνώστης τον εαυτό του έστω και σε δύο αράδες μέσα στο κείμενο. Συνηθίζω να μην προσχεδιάζω το βιβλίο, να μη φτιάχνω αυτό που λένε έναν στοιχειώδη σκελετό, να μην προδιαγράφω τα κεφάλαια και το τέλος του βιβλίου. Διότι, αν το έκανα αυτό, η συγγραφή θα έχανε τη γοητεία της, θα ένιωθα σαν να μου έλεγε κάποιος το τέλος ενός αστυνομικού μυθιστορήματος την ώρα που εγώ βρίσκομαι στην αρχή της ανάγνωσής του.

Διώνη Δημητριάδου για το Τάσος Λειβαδίτης στο fractalart.gr

Ασημίνα Ξηρογιάννη για το Τάσος Λειβαδίτης στο diastixo.gr

Θεοδόσης Πυλαρινός για το Τάσος Λειβαδίτης στο bookpress.gr

Μάρθα Παπαδοπούλου για το Τάσος Λειβαδίτης στο tovivlio.net

The post Λειβαδίτης – Είπαν Έγραψαν first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]>