Αγαπημένε μου ποιητή και φίλε,

ο τίτλος του βιβλίου σου Ο Πειρασμός της Νοσταλγίας με προκαλεί. Ο πειρασμός δείχνει

το κέντρισμα μιας επιθυμίας. Η νοσταλγία προϋποθέτει το παρελθόν, και για να υπάρχει

ως αντικείμενο νοσταλγίας αυτό το παρελθόν πρέπει να κρύβει, αν όχι ευτυχισμένες,

πλούσιες στιγμές. Και πλούτος ζωής είναι ως και οι μεγαλύτερες λύπες, για να μπορούν να

υπάρχουν δυνατές χαρές. Το ότι σε κεντρίζει η επιθυμία να γυρίσεις στο παρελθόν υπονοεί

τον πλούτο της ζωής σου.

Η μέχρι τώρα ποιητική σου και η ζωή σου έδειξαν πόσο απέχεις από τη μιζέρια και

τον αναχρονισμό που εκπέμπουν, δυστυχώς, πολλοί φερόμενοι, ή πραγματικοί, ποιητές

μας. Και αυτόν τον αέρα κοσμο-πολιτισμού τον φέρεις πάντοτε με μια χροιά ταπεινότητας,

που διδακτικά μας δροσίζει. Αυτά τα στοιχεία σε έκαναν πάντοτε να ξεχωρίζεις. Αυτά είναι

και τα κυρίαρχα στοιχεία του νέου σου βιβλίου με τους όμορφους, παιγνιώδεις,

στοχαστικούς αφορισμούς.

Μας λες εν είδει προλόγου: “Δεν θέλω να αναλογίζομαι συνεχώς τα περασμένα.

Προσπαθώ να στρέφω την προσοχή μου στα όσα συμβαίνουν τώρα. Όμως ύστερα από

λίγο αρχίζουν να βυθίζονται κι αυτά στο παρελθόν.  Οπότε αισθάνομαι πως καλύτερα να

μην τ’ αφήσω να χαθούν. Έτσι, προσπαθώ να κρατήσω στην επιφάνεια τα όσα ζήσαμε, τα

όσα έζησα, ακόμα ως προχτές. Κι ασήμαντα αν είναι, ρίχνουν κάποιο φως στα σημερινά.

Πάντως, όταν τα αφηγούμαι, τα πιο μύχια τα λέω κάπως παραλλαγμένα. Τα πιο επικίνδυνα

τα κρατάω για μένα.” Έτσι, μου θυμίζεις τα λόγια σου, όταν σε ρώτησα γιατί τα κρατούσες

τόσα χρόνια στα συρτάρια σου και δεν τα δημοσιοποιούσες. Μου είπες: “Μα, δεν τα

θεωρούσα άξια να εκδοθούν. Σημειώσεις απλές ήταν, που με την παρότρυνση φίλων,

αλλά και της εκδότριάς μου −που τις διάβασαν− αποφάσισα να γίνουν βιβλίο”.

Οι αφορισμοί σου, μικρό μάθημα ζωής. Μας δίνεις ουσιώδη μαθήματα, χωρίς να

φαντάζεις δάσκαλος. Αποπνέεις μια ηρεμία που την έχουμε ανάγκη. Βαθυστόχαστα

παίζεις, αλαφροΐσκιωτα κλείνεις πονηρά το μάτι, σαρκάζεις και κυρίως αυτοσαρκάζεσαι, και

αγκαλιάζεις όλο το φάσμα της ζωής με μέτρο ευαισθησίας και διάχυτης ανθρωπιάς. Μας

χαρίζεις αποστάγματα μιας πολύχρονης εμπειρίας και μιλάς για την Ποίηση, την ύπαρξη,

τη δημοκρατία, την Αριστερά, τον έρωτα, τον θάνατο, την ιστορία, τη μοναξιά, την αγωνία

σου για την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Μιλάς για τη ζωή.

Μην ξεχάσεις να συγχαρείς την εκδότριά σου Γιώτα Κριτσέλη, της σχετικώς

νεότευκτης Κίχλης, η οποία σε αγκάλιασε με τον σεβασμό που σου αξίζει και μας δίνει

μικρούς θησαυρούς.

Χαίρομαι πολλαπλά: Για την απόλαυση της ανάγνωσης που μου χάρισες. Για την

αισθητική του απλού καθημερινού λόγου σου. Για την πρόκληση του νου που μου

πρόσφερες. Για την ανάγκη ενδοσκόπησης που μου δημιούργησες.

 Χαίρομαι που με έκανες να χαίρομαι.

 Καλή συνέχεια, Τίτο μας.

Αθήνα, 27 Μαρτίου 2015

Γιώργος Δουατζής

Δείγμα γραφής

– Το ένδυμα της λογοτεχνίας προσπαθούν πάντα να το φορέσουν η ρητορική, η

δημοσιογραφία, η ανθρωπολογία. Σ’ αυτές έχει προστεθεί τελευταία η θεωρία

της λογοτεχνίας.

–  Από το πολιτικά ορθό εύκολα φτάνουμε στο ηθικά ορθό. Αλλά σ’ αυτό το

τελευταίο ποιο είναι το αντίθετο; Το ηθικά πεσμένο ή το ανήθικα όρθιο;

– Το ταξίδι που έχεις να κάνεις για να διασχίσεις μια θάλασσα από ανοησίες

είναι τόσο πιο δύσκολο όσο πιο ευλογοφανείς είναι οι ανοησίες. Γίνεται όμως

επικίνδυνο όταν οι ανοησίες αυτές αποκτούν πολιτική υπόσταση.

– Η ζωή είναι ισχυρότερη από τα δράματά της. Η λογοτεχνία είναι ισχυρότερη από

τις αποτυχίες της.