Του άρεσε του κυρίου Ευχέτη να αφήνει το μυαλό του να τρέχει παίζοντας με συνειρμούς, που τελικώς διαμόρφωναν έναν ολόκληρο συλλογισμό. Θα έλεγε κάποιος ότι ήταν η ιδιαίτερη αδυναμία του η γραφή και το παιχνίδι με τις λέξεις. Ίσως, διότι δεν ήξερε να κάνει κάτι άλλο πιο γοητευτικό, το οποίο παρεμπιπτόντως, τον γλύτωνε και από επισκέψεις σε ψυχίατρο, μιας και ο διάλογος με τον εαυτό ήταν γι’ αυτόν σημαντικός και κυρίως ιαματικός. Και κάπου στην άκρη του μυαλού του, τον εκλάμβανε ως νοητική άσκηση που θα εμπόδιζε την πιθανώς επερχόμενη άνοια, η οποία συνήθως επισκέπτεται μόνον τους ηλικιωμένους.

Α, η γραφή, θείο δώρο, σκέφτηκε. Μία προσπάθεια να παρεισφρήσει το παρελθόν στο παρόν, προσβλέποντας μονίμως στο μέλλον. Έγραψα, κατέγραψα, μία κατάσταση, ένα γεγονός, μία σκέψη, τώρα. Το τώρα έγινε κιόλας παρελθόν. Όσο απομακρύνομαι από το γεγονός και από την καταγραφή του, τόσο βυθίζονται και τα δυο στο παρελθόν. Όταν κάποια στιγμή διαβάσω την καταγραφή, μετέχω της εισβολής του παρελθόντος στο παρόν μέσω της ανάγνωσης του καταγραμμένου.

Η γραφή απομνημονεύει αφεαυτής, θυμίζει -όσο υπάρχει-, επιστρέφει τον νου στο παρελθόν με κάθε ανάγνωσή της. Γράφω για να απομνημονεύσω, στο χαρτί ή σε άλλο μέσο, όσα θα χαθούν στη μνήμη με τη σταδιακή εξασθένηση της τωρινής εντύπωσης. Γράφω κάτι για να το θυμηθώ αργότερα. Το είπαν σημείωση.

Γράφω για να βλέπω το ξετύλιγμα της σκέψης μου σε άλλο χρόνο από αυτόν της καταγραφής, για να μπορέσω να προχωρήσω αύριο τον συλλογισμό που άφησα ημιτελή χθες, για να καταφέρω να εξωθήσω τη σκέψη μου σε άλλες σφαίρες. Το είπαν στοχασμό.

Γράφω αριθμούς, στοιχεία χημείας, αστρονομίας, ιατρικής, για να μπορέσω να απεικονίσω μέσα από σύμβολα ολόκληρους συλλογισμούς, που δίχως τη γραφή θα χάνονταν στα βάθη του χρόνου. Συσσώρευση εμπειριών, γνώσης, αιώνων. Το είπαν επιστήμη.

Γράφω σήμερα υποχρεώσεις καθημερινότητας, λογαριασμούς που πρέπει να πληρωθούν αύριο, υπομνήσεις συναντήσεων, καθηκόντων. Το είπαν οργανωτική συνέπεια.

Γράφω ολόκληρες σειρές συνειρμών που με οδηγούν σε ένα αποτέλεσμα, για να απαντήσω σε μύρια γιατί, επιζητώντας ένα διότι, συνδέω αιτίες με αποτελέσματα και τούμπαλιν. Το είπαν φιλοσοφία.

Γράφω για μικρογεγονότα, συναισθήματα, σκαμπανεβάσματα ψυχής, ως απόηχο γεγονότων που σημαδεύουν τη ζωή μου. Το είπαν ημερολόγιο.

Γράφω φανταστικά και πραγματικά γεγονότα, ως πεζογραφήματα, διηγήματα, μυθιστορήματα, αγγίζω την τέχνη της γραφής, προκαλώ καταστάσεις, σκέψεις, συναισθήματα στον αναγνώστη. Το είπαν λογοτεχνία.

Γράφω στίχους, βάζω τις λέξεις σε σειρά χαμένος από χώρο και χρόνο, με μουσικότητα, ιδιότυπη ροή,  συμπυκνώνω νοήματα, επιδιώκω αισθητικό αποτέλεσμα. Το είπαν ποίηση.

Γράφω για γεγονότα παρελθόντος που έδρασαν καταλυτικά σε κοινωνίες, χώρες, ανθρώπους, ιστορώ. Το είπαν ιστορία.

Απεικονίζω την άυλη σκέψη, με σύμβολα γραφής, υλοποιώ το άυλο, το κάνω προσβάσιμο, το κοινωνώ στους άλλους. Ότι και να γράψω τώρα, σε μια στιγμή γίνεται παρελθόν και κάθε επιστροφή με την ανάγνωση φέρνει το χθες στο σήμερα. Με την κοινοποίηση της γραφής φέρνω στη σκέψη του αναγνώστη σκέψεις, εικόνες, δικές μου ή άλλων, διανέμω αναστοχασμούς και συντελείται μοιρασιά. Το εγώ παίρνει άλλη διάσταση, διαχέεται στη σκέψη των άλλων.

Ο τρόπος επιλογής, τοποθέτησης, προβολής των λέξεων, συνιστά έργο απολύτως προσωπικό στις συγκεκριμένες διαστάσεις που δίνω εγώ ως γραφέας. Οι διαστάσεις όσων νοηματοδοτεί η γραφή μου δεν είναι ποτέ ίδιες με αυτές που προσλαμβάνει ο αποδέκτης της γραφής μου. Ποτέ δεν θα μάθω, ως πομπός, σε ποιες διαστάσεις, τι, πώς, γιατί, προσέλαβε ο δέκτης των γραφομένων μου. Με την ανάγνωση, έχει συντελεστεί η επικοινωνία πομπού-δέκτη, αλλά τη βαθύτερη ουσία αυτής της επικοινωνίας δεν θα την μάθει ποτέ ούτε ο πομπός ούτε ο δέκτης.

Με τη γραφή καταφέρνω να αναπλάθω συνεχώς τον εαυτό μου, να καταγράφω το πως θα ήθελα να είναι. Μέσα από την επανάληψη, τα πρότυπα, τα χαρακτηριστικά που θα ήθελα να έχω, περνούν στη συνείδηση κι έτσι αλλάζω συμπεριφορές, αντιδράσεις, θρυμματίζω στερεότυπα που φυλακίζουν τη σκέψη και ανοίγομαι σε άλλους, νέους ορίζοντες. Εν ολίγοις κατασκευάζω το είδωλο του εαυτού μου, με το οποίο πασχίζω μια προσομοίωση. Το πόσο αυτή είναι εφικτή, μου το δείχνει ο χρόνος, που σαν κύμα λειαίνει τον βράχο. Η δε αναδρομή σε παλαιότερες καταγραφές, μου δείχνει το μέγεθος των αλλαγών που έχουν συντελεστεί.

Υπάρχει βεβαίως και το περίφημο «όλα έχουν ειπωθεί». Όμως, ο κάθε συγγραφέας, ποιητής, είναι το φίλτρο όσων μέσα στον χρόνο έχει προσλάβει ο νους του, από αναγνώσεις, βιώματα, σημαντικές ή όχι στιγμές και αποδίδει αυτό το κράμα μέσα από τη δική του ματιά, η οποία σπανίως είναι απολύτως ίδια με των άλλων. Ναι, ίσως όλα έχουν γραφεί. Αλλά πάντοτε υπάρχουν πολλά που δεν έχουν ακόμα έτσι γραφεί. Και έχει σημασία, ότι πολύ συχνά ο τρόπος που λέγεται κάτι παρεμβαίνει στην ουσία. Ας αφήσω ότι πολλά δεν έχουν ειπωθεί, με τη ραγδαία ταχύτητα που τρέχουν τεχνολογία κι επιστήμη και διαρρηγνύουν στερεότυπα και βεβαιότητες. Παράδειγμα, δεν έχουν ειπωθεί όσα επέφερε η ύπαρξη της Τεχνητής Νοημοσύνης και είναι φυσικό, αφού αυτή δεν προϋπήρχε. Ίσως, πάντοτε υπάρχει κάτι που θα ειπωθεί για πρώτη φορά.

Πώς θα προλάβω στο ελάχιστο της ζωής μου τόσες ιδέες να σχηματοποιηθούν, αναρωτήθηκε ο κ. Ευχέτης, και ποιο να είναι το πραγματικό είδος ανταμοιβής στις τόσες προσπάθειές μου; Ποια είναι η κινητήρια δύναμη της γραφής; Είναι, ίσως, η κραυγή που βγαίνει από τα πιο βαθιά του εσώτερου εαυτού, μονολόγησε, σαν ένας ανεστραμμένος καταρράκτης–πίδακας που θέλει να καλύψει το σύμπαν. Κι όσο πιο βουβές, τόσο πιο δυνατές αυτές οι κραυγές μου, που αν τις άφηνα να κατακλύσουν τον κόσμο, θα κινδύνευε ως κι η πηγή τους. Βέβαια όλα αυτά συνιστούν στοιχεία παραφροσύνης για τους εχέφρονες που βύθισαν την ανθρωπότητα στη δυστυχία, αλλά, δεν έμαθα άλλα τραγούδια…

Με την τελευταία σκέψη, ένιωσε ένα κράμα ανακούφισης και κούρασης. Έβαλε μια τελεία και μία παύλα και κίνησε για τον αναπαυτικό του καναπέ.

Απόσπασμα από το υπό επανέκδοση μυθιστόρημα Μη φεύγετε, κύριε Ευχέτη.

neoplanodion.gr

Η σχεδόν πλήρης αμεριμνησία ή αδιαφορία των πολιτικών ηγεσιών ανά τον κόσμο, αν δεν είναι ύποπτη, είναι καθόλα επικίνδυνη

Γιώργος Δουατζης

…κι οι νύχτες έγιναν μεγάλες για να αποδεχθώ /μια αυτοχειριαζόμενη ανθρωπότητα που δεν καταδέχτηκε ποτέ τη σκέψη /των επερχόμενων γενιών /μιας και δεν είχε οίκτο /ούτε και για τον δόλιο εαυτό της.
«Ποιήματα 1971-2021» Γ. Δουατζής, εκδόσεις Στίξις

Είναι τουλάχιστον εξοργιστικό, οι υπεύθυνοι των ελαχίστων εταιρειών που εφηύραν και απλώνουν την Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) στη ζωή μας, να μας επισημαίνουν τις μεγάλες απειλές και τη ζημιογόνο δράση της. Λες και εμείς οι αδαείς χρήστες της, μπορούμε να αμυνθούμε έναντι της καταιγιστικής της ανάπτυξης που -ως λένε οι ειδικοί- απειλεί την ίδια τη ζωή.

Πλήθος τα δημοσιεύματα για το «ξεστράτισμα» των περίφημων πρακτόρων (agents) της ΤΝ οι οποίοι ανεξέλεγκτοι χακάρουν συστήματα υπολογιστών, βάσεις δεδομένων και εισδύουν ερήμην των ανθρώπων-κατασκευαστών τους σε χώρους «απαγορευμένους», προκαλώντας πανικό στους υπευθύνους των ελάχιστων εταιρειών που ελέγχουν την ΤΝ. Το να μας επισημαίνουν τους κινδύνους από την ανεξέλεγκτη δράση της ΤΝ, αυτοί που οφείλουν να μας προστατέψουν και προφανώς δεν γνωρίζουν το πώς, είναι μία ακόμα ένδειξη του παράλογου κόσμου που βιώνουμε. Είναι σαν να βάζει κάποιος φωτιά στο σπίτι σου και να σε προειδοποιεί για την καταστροφικότητα της φωτιάς και για την έλλειψη… πυροσβεστήρων.​

​Και αναρωτιέται ευλόγως κάποιος, τι θα συμβεί αν οι ανεξέλεγκτοι αυτοί «πράκτορες» χακάρουν συστήματα ηλεκτροδότησης, υδροδότησης, υγείας, ελέγχου συγκοινωνιών, τηλεοπτικών δικτύων, πληροφόρησης, ως και πυρηνικών σταθμών;

​Οι ρήσεις των ειδικών, διαυγέστατες:

-«Η AI είναι σίγουρα αρκετά ισχυρή ώστε να προκαλέσει γεγονότα που, ξέρετε, θα μπορούσαν να οδηγήσουν στον θάνατο ενός δισεκατομμυρίου ανθρώπων». Μπιλ Γκέιτς (NBC)

-«Αν κάποιοι άνθρωποι καταφέρουν να ελέγξουν την έκρηξη νοημοσύνης, ίσως μπορέσουν να κυριαρχήσουν σε όλον τον κόσμο μέσα σε λίγα χρόνια. Αν οι άνθρωποι δεν καταφέρουν να ελέγξουν την έκρηξη νοημοσύνης, τότε στον κόσμο θα κυριαρχήσει ακόμα πιο γρήγορα η ίδια η ΤΝ». Μαξ Τέγκμαρκ, καθηγητής στο ΜΙΤ και πρόεδρος του «Ινστιτούτου για το Μέλλον της Ζωής» στο βιβλίο του «Life 3.0» (2018)

-«Ο κίνδυνος απρόβλεπτης ή ανεπιθύμητης συμπεριφοράς είναι ήδη πραγματικός. …Τα συστήματα αυτά είναι εξαιρετικά περίπλοκα. Είναι εξαιρετικά ικανά αλλά και απρόβλεπτα. Ακόμα και να επιβραδυνθεί η ανάπτυξη των ισχυρότερων μοντέλων, όπως προτείνει η OpenAI και η Anthropic, είναι διαθέσιμα ισχυρά ανοιχτά μοντέλα που ήδη μπορεί να κάνουν μεγάλη ζημιά. Και όσο περισσότερο ενσωματώνεται η τεχνολογία αυτή σε ρομπότ, αυτοκίνητα, συστήματα λήψης αποφάσεων, κ.λπ., τόσο μεταφέρεται μεγαλύτερο ρίσκο στον πραγματικό κόσμο».

Κωνσταντίνος Δασκαλάκης, καθηγητής Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Επιστήμης Υπολογιστών στο MIT. (ΑΠΕ-ΜΠΕ)

-«Εάν κατασκευάσουμε υπερνοήμονες μηχανές με κάποιο βαθμό αυτονομίας, σύντομα θα είμαστε ανίκανοι να τις ελέγξουμε. …Μια άλλη υπερδύναμη των μηχανών είναι η ικανότητά τους να βλέπουν ολόκληρο τον κόσμο ταυτοχρόνως. …Το ενδεχόμενο της επισκόπησης σε παγκόσμια κλίμακα, φέρνει και το ενδεχόμενο λήψης αποφάσεων σε παγκόσμια κλίμακα. …Όλα αυτά βέβαια συνοδεύονται από το ενδεχόμενο παραβίασης της ιδιωτικότητας και του κοινωνικού ελέγχου, σε παγκόσμιο επίπεδο». Στιούαρτ Ράσελ, καθηγητής επιστήμης των υπολογιστών στο πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ, στο βιβλίο του «Τεχνητή Νοημοσύνη και το πρόβλημα του ελέγχου» (2020)

-«Οι εταιρείες ΤΝ παίζουν τη ζωή μας στα ζάρια. Μην υποτιμάτε τη δύναμη αυτής της τεχνολογίας. Οι άνθρωποι που κατασκευάζουν την τεχνητή νοημοσύνη πιστεύουν ακράδαντα ότι αυτή θα μπορούσε να μας αφανίσει όλους έως το τέλος της δεκαετίας». Τζέικομπ Κόξον, πρώην ερευνητής στην Anthropic και την OpenAI.

Συνοψίζω επίσης στοιχεία από την εμπνευσμένη πρόσφατη ομιλία του Μπέρνι Σάντερς στο Αμερικανικό Κονγκρέσο:

-Οι επιστήμονες έχουν σταθεί σαφείς: η τεχνητή νοημοσύνη συνιστά υπαρξιακή απειλή για την ανθρωπότητα.

-Η τεχνητή νοημοσύνη έχει τη δυνατότητα να καταργήσει δεκάδες εκατομμύρια θέσεις εργασίας, εξαφανίζοντας ολόκληρους επαγγελματικούς κλάδους.

-Ψυχολόγοι προειδοποιούν για την αυξανόμενη απομόνωση και τα προβλήματα ψυχικής υγείας που αντιμετωπίζουν οι νέοι, καθώς στρέφονται όλο και περισσότερο σε chatbot τεχνητής νοημοσύνης αναζητώντας συναισθηματική υποστήριξη.

-Εκπαιδευτικοί εκφράζουν ανησυχία για την πτώση των επιδόσεων των παιδιών στην ανάγνωση, τη γραφή και τις γνωστικές δεξιότητες, εξαιτίας της ολοένα διευρυνόμενης χρήσης της τεχνητής νοημοσύνης στα σχολεία.

-Υπερασπιστές των ατομικών δικαιωμάτων προειδοποιούν ότι η τεχνητή νοημοσύνη τείνει να καταργήσει το δικαίωμα στην ιδιωτικότητα, …διαμορφώνοντας, ουσιαστικά, ένα κράτος μαζικής παρακολούθησης.

-Πολιτικοί επιστήμονες επισημαίνουν ότι η τεχνητή νοημοσύνη ενδέχεται να απειλήσει την ακεραιότητα των εκλογικών διαδικασιών και των πολιτικών θεσμών.

-Αν περιηγηθεί κανείς στο διαδίκτυο, θα διαπιστώσει ότι γίνεται όλο και πιο δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς την αλήθεια από το ψέμα.

-Αποδείχθηκε ότι μια ομάδα άνω των 1.000 ανεξέλεγκτων πρακτόρων (agents) τεχνητής νοημοσύνης κατάφερε να αποκτήσει πρόσβαση στο διαδίκτυο, να ανταλλάξει 70.000 κρυφά μηνύματα, να συγκροτήσει μια «συλλογικότητα» και να καλύψει τα ίχνη της, προκειμένου να αποφύγει τον ανθρώπινο εντοπισμό.

-Το 68% των Αμερικανών υποστηρίζει τη μόνιμη απαγόρευση της τεχνητής υπερνοημοσύνης και την άμεση παύση της ανάπτυξης προηγμένης τεχνητής νοημοσύνης.

-Το 69% του αμερικανικού λαού επιθυμεί τη μεταβίβαση του ημίσεος των μετοχών των εταιρειών τεχνητής νοημοσύνης στο ευρύ κοινό.

-Το σύνολο των αποφάσεων που αφορούν την ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης έχει ληφθεί από μια χούφτα εκ των πλουσιότερων ανθρώπων στον κόσμο, τον Μασκ, τον Ζάκερμπεργκ, τον Μπέζος, τον Θιλ, τον Έλισον, τον Μπριν και μερικούς ακόμη, των οποίων κύριος στόχος είναι η συσσώρευση ακόμη μεγαλύτερου πλούτου και ισχύος, ανεξαρτήτως των συνεπειών που έχουν οι ενέργειές τους για τους απλούς ανθρώπους.

-Επιτρέπεται στους ολιγάρχες της υψηλής τεχνολογίας να καθορίζουν το μέλλον της ανθρωπότητας.

​Να σημειωθεί ακόμα, ότι «στη Σύνοδο της G7 στο Εβιάν της Γαλλίας, η γαλλική προεδρία κάλεσε επίσημα κορυφαία στελέχη από τον τομέα της Τεχνητής Νοημοσύνης (AI), συμπεριλαμβανομένων CEOs και εκπροσώπων από την OpenAI, την Anthropic, την Google και τη Mistral AI, προκειμένου να συζητηθούν οι παγκόσμιες προκλήσεις και η ρύθμιση της ψηφιακής τεχνολογίας». (Aljazeera).

​Πασιφανές, ότι η ανεξέλεγκτη δράση των ολιγαρχών πλούτου και κτητόρων της ΤΝ, κατατείνει στον έλεγχο ολόκληρου του πλανήτη, με αποφάσεις στις οποίες δεν μετέχουν πολιτικοί, οι εκπρόσωποι των λαών, καταστρατηγώντας έτσι κάθε έννοια δημοκρατίας, συλλογικών αποφάσεων, Δικαίου. Και εδώ, δεν καθίσταται «το μέλλον αόρατον», αλλά διαγράφεται με τους πλέον δυσοίωνους όρους, όρους που δεν απέχουν μιας επερχόμενης παγκόσμιας δικτατορίας.

​«Οι καιροί ου μενετοί», όσο ποτέ, (ιστορεί ο Θουκυδίδης), όπως είπε ο Περικλής στους Αθηναίους, ήτοι οι ευνοϊκές συγκυρίες στον πόλεμο δεν περιμένουν όσους διστάζουν ή χρονοτριβούν. Η σχεδόν πλήρης αμεριμνησία ή αδιαφορία των πολιτικών ηγεσιών ανά τον κόσμο, αν δεν είναι ύποπτη, είναι καθόλα επικίνδυνη. Εκτός και αν δεχτούμε ότι οι πολιτικές εξουσίες,  κυρίως των ισχυρών κρατών, έχουν ήδη υποταχθεί στη δύναμη του πλούτου ελαχίστων ανθρώπων που διεκδικούν την επί της ουσίας εξουσία ολόκληρου πλανήτη…

​Ύστατη έκκληση, αν δεν σκέπτονται τον εαυτό τους, ας σκεφτούν τους επιγόνους και ας δράσουν συλλογικά μπρος, στον όχι επερχόμενο, αλλά στον ήδη υπαρκτό κίνδυνο. Για να μην φτάσουμε να γίνουμε μια αυτοχειριαζόμενη ανθρωπότητα που δεν καταδέχτηκε ποτέ τη σκέψη των επερχόμενων γενιών.

naftemporiki.gr

Με αφορμή τον χαμό του λαοφιλούς, ως φάνηκε, Γιώργου Μαζωνάκη, αναδείχθηκαν ξανά μύρια όσα

Γιώργος Δουατζης

Με αφορμή το μικρότερο ως το σημαντικότερο γεγονός, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αφυπνίζεται το τέρας της ανθρωποφαγίας, του μη σεβασμού της άλλης άποψης, της επίδειξης κατοχής της μοναδικής αλήθειας -η οποία καταδεικνύει υπερμεγέθη ανοησία-, της άκρατης χυδαιότητας.
«Μέτρον Άριστον» είπε ο Κλεόβουλος ο Λίνδιος, ένας από τους εφτά σοφούς της αρχαιότητας κατά τον 6ο αιώνα π.Χ. Φράση που δεν άκουσαν ποτέ τα όρνεα του διαδικτύου που κατατρώγουν τον Προμηθέα, αφυπνίζονται σαν εξαρτημένα αντανακλαστικά και σωτήρας Ηρακλής δεν φαίνεται στον ορίζοντα…

Με αφορμή τον χαμό του λαοφιλούς, ως φάνηκε, Γιώργου Μαζωνάκη, αναδείχθηκαν ξανά μύρια όσα: Η ατελείωτη δίψα των ανθρώπων για είδωλα και η μεταβολή των θαυμαστών σε προσκυνητές. Ο χαρακτηρισμός όσων δεν γνώριζαν τα τραγούδια του, σαν εστέτ, σνομπ, δήθεν, και όσων τα γνώριζαν ως «γνήσιων λαϊκών παιδιών». Η απαίτηση να έχουμε όλοι τις ίδιες μουσικές προτιμήσεις. Η εξοργιστικά λαϊκίστικη εκμετάλλευση του θέματος από τα τηλεοπτικά δίκτυα που έχασαν το μέτρο και κάθε έννοια δημοσιογραφικής δεοντολογίας, βυθιζόμενα σε μεγαλύτερη αναξιοπιστία.

Να ξεχωρίσω, την άφιξη στην κηδεία του υπουργού Υγείας, ο οποίος δεν αναλογίστηκε ότι λόγω της ολιγωρίας του τομέα του, μπορούν να λειτουργούν δεκάδες ανεξέλεγκτα «ιατρεία», που οδηγούν έως και στον θάνατο απροστάτευτους πολίτες, όπως ο άτυχος τραγουδιστής. Παρά ταύτα, έσπευσε ο υπουργός ανενδοίαστα στην κηδεία του θύματος των ανεπαρκών υπηρεσιών ευθύνης του. Να σημειώσω και τη χυδαιότατη επίθεση στην Αφροδίτη Μάνου, που τόλμησε να πει ότι δεν γνώριζε τα τραγούδια του Μαζωνάκη, με έξαρση ηλικιακού ρατσισμού του τύπου «αυτή δεν πέθανε ακόμα» και άλλα ποταπά.

Ως κι οι μουσικές μας προτιμήσεις έγιναν δείκτης κοινωνικής διαστρωμάτωσης, ταξικού διαχωρισμού. Αίφνης ξεχάστηκαν η ακρίβεια που κατατρώει μισθούς και συντάξεις, οι πόλεμοι που απειλούν με δραματική επέκταση, οι βρυχηθμοί του Ερντογάν, η κλιματική αλλαγή και τόσα άλλα που αφορούν άμεσα ζωή, ποιότητα, προοπτικές.

naftemporiki.gr

Το θολό υπό διαμόρφωση σκηνικό εν μέσω πολέμου, ο επικείμενος ρόλος των Κούρδων του Ιράν με ενδεχόμενες κινήσεις και των Κούρδων του Ιράκ, έχει θέσει την Τουρκία σε εγρήγορση

Γιώργος Δουατζης

Στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται, λέει η σοφή λαϊκή ρήση. Και στη γενικότερη πολεμική ανάφλεξη, στα καθ΄ημάς λύκος δεν είναι άλλος από την Τουρκία.

Το θολό υπό διαμόρφωση σκηνικό εν μέσω πολέμου, ο επικείμενος ρόλος των Κούρδων του Ιράν με ενδεχόμενες κινήσεις και των Κούρδων του Ιράκ, έχει θέσει την Τουρκία σε εγρήγορση. Παρόλη την επιμονή της στην ουδετερότητα, είναι βέβαιο ότι θα προσπαθήσει να προσποριστεί τα μέγιστα κατά την εξέλιξη και κατά τη λήξη αυτού του πολέμου. Οι δε συνεχείς βλέψεις της προς την Ελλάδα, μέσα σε όλο αυτό το επισφαλές σκηνικό των ημερών, μόνον εφησυχασμό δεν επιτρέπει.

Οι μέχρι τώρα κινήσεις μας (Κύπρος, Κάρπαθος) και οι κινήσεις των ευρωπαίων συμμάχων, δείχνουν ότι η πολιτική ηγεσία εξετάζει -ως οφείλει- όλα τα ενδεχόμενα και κατανοεί την κρισιμότητα των στιγμών. Κρισιμότητα που επιτείνεται από την απρόβλεπτη συμπεριφορά ενός Τραμπ, που δίνει το αρνητικό παράδειγμα καταπάτησης του διεθνούς δικαίου και όσων αρχών ρύθμιζαν, κατά το δυνατό, τις ισορροπίες αυτού του κόσμου στη βάση ανθρώπινων αξιών και όχι κερδοφορίας με όποιο τίμημα σε ανθρώπινες ζωές. Η καταστροφή του πολέμου είναι στη γειτονιά μας. Η πρόληψη σώζει, πολύ περισσότερο όταν η συμπεριφορά των γειτόνων μας δεν επιτρέπει σαφείς προβλέψεις.

Στις κρίσιμες περιόδους είναι αυτονόητο ότι ολόκληρο το πολιτικό φάσμα στη χώρα μας οφείλει να επιδείξει σύμπνοια πέραν κομματικών σκοπιμοτήτων, έχοντας στραμμένη την προσοχή στον… λύκο που καιροφυλακτεί. Να ελπίσουμε ότι όλο το πολιτικό φάσμα θα αρθεί στο ύψος των περιστάσεων. Η ανάγκη στήριξης από την -έστω μικρή για τους καιρούς- Ευρώπη, πασιφανής.

naftemporiki.gr

Οι κίνδυνοι για την ανθρωπότητα ήδη είναι ορατοί

Γιώργος Δουατζης

Βεβαίως, υπάρχουν πάμπολλα θετικά από τη χρήση της ΤΝ, όπως συμβαίνει με την πυρηνική ενέργεια που σώζει μεν ζωές (π.χ.στην ιατρική ή την ενέργεια), σκοτώνει δε μαζικά.

Οι κίνδυνοι για την ανθρωπότητα ήδη είναι ορατοί:
-Η συγκέντρωση σε ελάχιστα χέρια της τεχνογνωσίας και των μέσων διαχείρισης της ΤΝ επιτρέπει την ποδηγέτηση εκατομμυρίων κατοίκων του πλανήτη. Χρησιμοποιούμε ένα μέσο και δεν ξέρουμε πόσο και πώς αυτό μας χρησιμοποιεί προς όφελος των αγνώστων σκοπών των κτητόρων του.

-Η χρήση της ΤΝ στην παραγωγή όπλων πολέμου, επαπειλεί με απρόβλεπτες και άκρως καταστροφικές επιπτώσεις στη διεξαγωγή συρράξεων και πολέμων, όπου ισχυρότερος πλέον είναι ο κάτοχος της ΤΝ, σε βάρος φυσικά των φτωχότερων κρατών και πληθυσμών.

-Η ταχύτατη ανάπτυξη της ΤΝ και η χρήση της από εκατομμύρια ανθρώπους καθιερώνει νέα πρότυπα γνώσης, εμπειριών, επιβολών, και αυστηροί κανόνες ηθικής και δεοντολογίας στη λειτουργία της ΤΝ, οι οποίοι θα μας προστάτευαν, δεν υπάρχουν. Η ολιγωρία στη λήψη πολιτικών αποφάσεων και στην εφαρμογή τους δεν μπορεί να αντιπαρατεθεί στην ταχύτητα εξέλιξης της υψηλής τεχνολογίας.

-Κίνδυνοι παραπλανητικών πληροφοριών και «ειδήσεων», όπως η κατασκευή βίντεο κ.ά. κάνουν ευκολότερη τη χειραγώγηση των μαζών και τη δυνατότητα προβοκάτσιας από εχθρούς, οι οποίοι μπορούν να παρουσιάσουν ανύπαρκτα γεγονότα σαν πραγματικά.

-Ήδη έχουν καταγραφεί επιπτώσεις στην ψυχική υγεία των ανθρώπων από τη χρήση και εξάρτηση της ΤΝ, στην οποία καταφεύγουν όλο και περισσότεροι για «συμβουλές» αμφίβολης αξιοπιστίας και σκοπιμότητας.

-Στο διαδίκτυο υπάρχουν πολλές παραπλανητικές καταχωρίσεις εμπορικού ενδιαφέροντος, κατασκευασμένες με ΤΝ. Αυτές εκλαμβάνονται ως πραγματικές με ορατούς «ανθρώπους» να εκφωνούν, όπου δήθεν ειδικοί συμβουλεύουν πώς θα αποφύγετε λάθη στην αγορά αυτοκινήτου και άλλων αγαθών, ενισχύοντας τον αθέμιτο ανταγωνισμό και ζημιώνοντας μεγάλες εταιρείες με επιπτώσεις στην απασχόληση και την οικονομία ολόκληρων χωρών.

-Αυξάνονται με φοβερή ταχύτητα τα περιστατικά όπου άνθρωποι -συνήθως μοναχικοί- «συνομιλούν» με την ΤΝ και την εκλαμβάνουν ως έναν άλλο άνθρωπο που τους συντροφεύει και ζουν με την αυταπάτη ενός ουσιαστικά ανύπαρκτου φίλου.

Άλλα διαφωτιστικά στοιχεία:
·Στις ΗΠΑ περίπου το 53% των κατοίκων έχουν δοκιμάσει γενετική ΤΝ (Generative AI).

·Η Ινδία ηγείται παγκοσμίως με το 73% των κατοίκων της να χρησιμοποιεί ΤΝ.

·Τα 2/3 των εφήβων στις ΗΠΑ χρησιμοποιούν ΤΝ, εκ των οποίων το 30% την χρησιμοποιεί καθημερινά.

·Το 88% των εταιρειών διεθνώς χρησιμοποιούν ΤΝ, ήτοι, περίπου 280 εκατομμύρια εταιρείες.

·Το 70% των καταναλωτών να χρησιμοποιεί εργαλεία ΤΝ για ενημέρωση, ώστε να αγοράσει προϊόντα ή υπηρεσίες.

·Καθημερινά δημιουργούνται περίπου 34 εκατομμύρια νέες εικόνες ΤΝ.

·Οι χρήστες χρησιμοποιούν ΤΝ για δημιουργική γραφή (21%), βοήθεια με τα μαθήματα (18%), αναζήτηση πληροφοριών (17%) και ιατρικές συμβουλές (5%).

*Ο Γιώργος Δουατζής είναι συγγραφές και δημοσιογράφος

naftemporiki.gr

Ο φόβος που είναι εργαλείο καθυπόταξης της μάζας από τις αυταρχικές εξουσίες, δημιουργεί αμυντικούς μηχανισμούς και οδηγεί σε σκέψεις για την πρόληψη έναντι μελλοντικών απειλών

REUTERS/Evelyn Hockstein/File Photo

Γιώργος Δουατζης

Ευχαριστούμε κ. Τραμπ για την παταγώδη αφύπνιση. Η συνεχής παρουσία σας στην καθημερινή ειδησεογραφία δίνει το στίγμα των συνεχών ανατροπών που προκαλείτε, ή αποκαλύπτετε, σε όσα πιστεύαμε για ισορροπίες στις σχέσεις κρατών και σφαιρών επιρροής, πράγματα που μας έδιναν έστω και λίγα στοιχεία εφησυχασμού για το αύριο.

Ευχαριστούμε που διαλύσατε ελπίδες για τη δυνατότητα στοιχειώδους οικονομικής σταθερότητας, που κάνατε τη λαϊκή ρήση «δεν ξέρω τι θα μου ξημερώσει» επίκαιρη όσο ποτέ, που επιτείνατε την Αβεβαιότητα, την Αστάθεια, την Αποσταθεροποίηση του κόσμου όπως τον ξέραμε μέχρι σήμερα. Ανατρέποντας διαιώνιες πανανθρώπινες αξίες όπως ελευθερία, ισονομία, ανθρώπινα δικαιώματα, αυτοδιάθεση, ανεξαρτησία και πολλές άλλες, φέρατε στην επιφάνεια νεοφανείς φόβους. Και όπως λένε οι ειδικοί, ο φόβος σοφά υπάρχει ως αφύπνιση αμυντικών μηχανισμών και μας οδηγεί, πέραν της άμυνας στο επερχόμενο κακό, στην πρόληψη για μελλοντικές απειλές.

Να, γιατί σας ευχαριστούμε κ. Τραμπ. Διότι καταδεικνύοντας την χειρότερη πλευρά του ανθρώπινου είδους, αφυπνίσατε αμυντικούς μηχανισμούς σε ολόκληρη την οικουμένη. Το αγωνιώδες ερώτημα είναι αν οι ηγέτες άλλων υπερδυνάμεων έχουν λάβει το μήνυμα και πώς θα κινηθούν τα αντανακλαστικά τους, ώστε να εξισορροπηθούν βλέψεις, δυνάμεις, δράσεις προς όφελος της ανθρωπότητας.

Τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης ασχολούνται με τα δέντρα, που είναι οι καθημερινές επί μέρους αντιδράσεις του Τραμπ και όχι με το δάσος που είναι η εν συνόλω στρατηγική του για τον κόσμο, η οποία οδηγεί σε μια αναδιάταξη των σφαιρών επιρροής (ή σωστότερα υποταγής;). Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη φαντασία για να δούμε το νέο μοίρασμα του κόσμου με καθαρά οικονομικά, κερδοσκοπικά κριτήρια και την απληστία για περισσότερο κέρδος. Και μόνον το δημοσίευμα των New York Times που αναφέρει πως η προεδρία έχει κάνει τον Ντόναλντ Τραμπ πλουσιότερο κατά 1,4 δισ. δολάρια, δείχνει πολλά. Το δημοσίευμα αναφέρει ότι τα κέρδη του Τραμπ από την επιστροφή του στην προεδρία των ΗΠΑ ισοδυναμούν με 16.822 φορές το μέσο εισόδημα ενός αμερικανικού νοικοκυριού.

Ζούμε σε έναν κόσμο όπου η ανισότητες αυξάνονται ραγδαία. Μόνο το 2024, ο πλούτος των δισεκατομμυριούχων παγκοσμίως αυξήθηκε κατά 2 τρισεκατομμύρια δολάρια, με ρυθμό τρεις φορές ταχύτερο από το προηγούμενο έτος. Σύμφωνα με την Oxfam, ο πλούτος τους αυξήθηκε από 13,4 τρισ. σε 15,6 τρισ. δολάρια μέσα σε ένα χρόνο (αύξηση 16%). Η τάση αυτή περιγράφεται από διεθνείς οργανισμούς ως ανισότητα μέσω σύγχρονης αποικιοκρατίας, όπου οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι, ενώ μεγάλο μέρος του πληθυσμού αντιμετωπίζει φτώχεια, πείνα, δίψα, οριακή επιβίωση.

Ο φόβος όμως, που είναι εργαλείο καθυπόταξης της μάζας από τις αυταρχικές εξουσίες, έχει και άλλες σωτήριες παρενέργειες. Δημιουργεί αμυντικούς μηχανισμούς και οδηγεί σε σκέψεις για την πρόληψη έναντι μελλοντικών απειλών. Εμείς οι κάτοικοι της Ευρώπης, που δυστυχώς δυνητικά μόνον θα μπορούσε να είναι μια ακόμα υπερδύναμη στον πλανήτη, έχουμε την ατυχία στη δύσκολη αυτή συγκυρία να διαθέτουμε ηγετίσκους αναποφάσιστους, αδύναμους να σταθούν άξιοι των αξιωμάτων τους. Μας μένει η ελπίδα να αφυπνιστούν, να ενεργοποιήσουν άμυνες, να αξιοποιήσουν τις δυνάμεις που κρύβει η δική μας ήπειρος. Κι εδώ ένας ακόμα φόβος: Μήπως οι ελπίδες μας είναι φρούδες. Κι αυτό, βλέποντας έξαρση εθνικιστικών τάσεων, απομονωτισμού κρατών, έλλειψη σύμπνοιας και τάσεις υποταγής στους ισχυρούς, που υποδηλώνουν ότι ενωμένη Ευρώπη υπάρχει μόνον στα χαρτιά, όπου συμφωνίες και οράματα ξεθωριάζουν απειλητικά για τους λαούς μας.

Όσο για τη μικρή μας πατρίδα, πόσο η πραγματικότητα να ταΐσει τις ελπίδες μας, με την πασιφανή ανυπαρξία ουσιώδους πολιτικού λόγου, την πολυδιάσπαση αντιπολίτευσης, την έλλειψη πυρήνων συσπείρωσης του λαού και τόσα αιτούμενα για καλύτερη ζωή στον κάλαθο των αχρήστων. Και μέσα σε όλα, με τον εξ Ανατολών κίνδυνο να διογκώνεται με τους δεσμούς Τραμπ Ερντογάν στα καλύτερά τους.

naftemporiki.gr

Η ανθρωπότητα ζει την απόπειρα επιβολής δικτατορίας σε ολόκληρο τον κόσμο

Screenshot/X-Rapid Response 47

Τι δεν είδαμε και ακούσαμε από τα έργα και τις ημέρες του Αμερικάνου προέδρου

REUTERS/Kylie Cooper (φωτ. αρχείου)

Γιώργος Δουατζής

Το είδε κι αυτό η ανθρωπότητα. Ένας μόνον άνθρωπος, λόγω θέσης και ισχύος, να μπορεί να σπείρει τον φόβο και την ανασφάλεια στην υφήλιο.

Τι δεν είδαμε και ακούσαμε από τα έργα και τις ημέρες του Αμερικάνου προέδρου. Να εμφανίζεται ως μέγας ειρηνιστής, να λέει ότι δεν θα υπάρξει ειρήνη στην Ουκρανία αν δεν το εγκρίνει αυτός, να λέει ότι δεν τον ενδιαφέρει το διεθνές δίκαιο διότι έχει τη δική του ηθική, να μιλάει απαξιωτικά για ηγέτες άλλων χωρών και κυρίως της Ευρώπης, πότε να είναι φίλος του ο Πούτιν, πότε ο Ζελένσκι, πότε δεν εμπιστεύεται τον έναν ή τον άλλον και τόσα άλλα, που θα χρειάζονταν τόμοι για να καταγραφούν.

Είδαμε έναν άνθρωπο να βλέπει τον κόσμο σαν ένα παζλ, όπου ανασυνθέτει τα κομμάτια του κατά βούληση και διάθεση της ημέρας, να εκλαμβάνει ως ψηφίδες παιγνίου ολόκληρες χώρες, όπως Βενεζουέλα, Ιράν, Γροιλανδία, Λίβανο, Παλαιστίνη, Ουκρανία, Κούβα, Μεξικό, Κολομβία κ.ά. Είδαμε μία πρωτοφανή σε αλαζονεία επίδειξη δύναμης λόγω και έργω, με στρατιωτικές επεμβάσεις, απαγωγή αρχηγού κράτους, πειρατεία σε πετρελαιοφόρα, παραβιάσεις διεθνούς δικαίου, αποκλεισμούς δρόμων πετρελαίου, συνεχείς απειλές και πολλά άλλα, που οικοδόμησαν ένα καθεστώς παγκόσμιου εκφοβισμού σε ελάχιστο χρόνο. Οι δε κατηγορίες κατά πολιτικών και κρατών δεν τεκμηριώνονται με συγκεκριμένα στοιχεία, αλλά αποτελούν αστήρικτες δικαιολογίες για κάθε λογής επεμβάσεις.

Πάντα οι ΗΠΑ εξυπηρετούσαν τα συμφέροντά τους διεθνώς, πράγμα που ευλόγως επιδιώκει κάθε χώρα, αλλά πάντοτε τηρούσαν τουλάχιστον κάποια προσχήματα. Δεν είδαμε ποτέ στο παρελθόν επικεφαλής υπερδύναμης να φέρεται και να εκφράζεται με τρόπο αλαζονικό, απροκάλυπτο, προκλητικό, υποτιμητικό για τους πάντες. Δεν ξαναζήσαμε στη σύγχρονη ιστορία αυτό το κλίμα επικίνδυνα ακραίου ανταγωνισμού, την επιβολή του νόμου του ισχυρού πέραν διεθνών συνθηκών, συμφωνιών, δικαίου.

Στην ειδησεογραφία καθημερινά πλέον παρών ο Αμερικανός πρόεδρος. Αλλά σε δεύτερη ή κατά πολύ κατώτερη μοίρα της ειδησεογραφίας τα πραγματικά δεινά της ανθρωπότητας, φτώχεια, ακρίβεια, πείνα, δίψα, κλιματική αλλαγή, πλημμύρες, πυρκαγιές, φυσικές καταστροφές και τόσα άλλα. Σε μια στιγμή, όπου αμφιλεγόμενες έως ψευδείς ειδήσεις κατακλύζουν τα μέσα ενημέρωσης και το διαδίκτυο, οι μηχανισμοί προπαγάνδας πανταχόθεν λειτουργούν ανεξέλεγκτα συσκοτίζοντας τα πραγματικά γεγονότα, δημιουργώντας ένα κλίμα αστάθειας, ήτοι έξαρση του φόβου, της ανασφάλειας, στοιχεία που οδηγούν στην πλήρη υποταγή.

Νεοφανή δεν είναι μόνον όσα ζει ο πλανήτης με τους λόγους και τους χειρισμούς ενός Τραμπ. Νεοφανές και τραγικό είναι και το γεγονός της μη αντίδρασης ηγετών και λαών σε όσα συμβαίνουν. Κι αυτή η μεγάλη του φόβου σιωπή, ηγετίσκων και λαών, μόνον καλά δεν προμηνύει…

naftemporiki.gr

​Καλό είναι οι πολίτες να απομονώσουν τους ανεύθυνους, συνήθως με ψευδώνυμα,
«ενημερωτές» των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και να στραφούν αποκλειστικά στις επίσημες ιστοσελίδες εφημερίδων
και άλλων έγκυρων μέσων, τα οποία έχουν όνομα, διεύθυνση και υπογραφές επαγγελματιών δημοσιογράφων

Όταν τα δικαιώματα όχι μόνον των πολιτών, αλλά ολόκληρων λαών καταπατούνται βάναυσα, η έννοια της ελευθερίας απεμπολείται κατά πρωτοφανή τρόπο στη σύγχρονη ιστορία του ανθρώπου

Shutterstock

Γιώργος Δουατζής

Μιλάμε -και δικαίως- για δικαιοσύνη, ισότητα, αξιοπρέπεια, αδελφοσύνη και άλλες αξίες ζωής, οι οποίες καταπατώνται απροκάλυπτα από τους ισχυρούς της γειτονιάς, της χώρας, του πλανήτη. Αλλά ξεχνάμε το πλέον ουσιώδες, την ελευθερία.

Αν αναλογιστούμε πόσο ελεύθεροι είμαστε, πόσο ελεύθερα λειτουργούμε στην καθημερινότητά μας, εντός ποιων πλαισίων, το αιτούμενο για ελευθερία αναδεικνύεται πρώτιστο. Τα πλαίσια που μας ορίζουν οι ισχυροί του κόσμου και αναγκαστικά επιβιώνουμε μέσα σε αυτά σήμερα, απέχουν παρασάγγας από τον πυρήνα της έννοιας ελευθερία.

Όσα κάποιοι προγενέστεροι, σοφά σκεπτόμενοι, όρισαν ώστε στοιχειωδώς να προστατεύονται τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν αναιρεθεί στην πράξη προ πολλού με αποκορύφωμα όσα ζει σήμερα η ανθρωπότητα, προεξάρχοντος ως πρωταγωνιστή του ακραίως εγωπαθούς προέδρου των ΗΠΑ.

Μια μικρή ιστορική αναδρομή δείχνει την διαπιστωμένη ως αυτονόητη ανάγκη προστασίας των ανθρώπινων δικαιωμάτων που καταπατούνται με πρωτοφανή κυνισμό σήμερα.

Η Μάγκνα Κάρτα (1215) αποτελεί προοίμιο των μεταγενέστερων διακηρύξεων και ήταν ο αγγλικός χάρτης δικαιωμάτων των υπηκόων του βασιλιά Ιωάννη του Ακτήμονα.

Η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη (1789) ψηφίστηκε κατά τη Γαλλική Επανάσταση με βάση τις ιδέες του Διαφωτισμού και κατοχύρωνε θεμελιώδη δικαιώματα όπως της ελευθερίας, της ισότητας, της ανεξιθρησκείας.

Η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Πολίτη των ΗΠΑ Αμερικής (1791) κάνει τροποποιήσεις του συντάγματος με περιορισμό των εξουσιών της ομοσπονδιακής κυβέρνησης και προστασία των δικαιωμάτων των πολιτών.

Η Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου του ΟΗΕ (1948) θέτει ως πρωταρχικά σημεία την ελευθερία, τη δικαιοσύνη, την ειρήνη στον κόσμο, μετά τη λαίλαπα του Β΄ Παγκόσμιου πολέμου που κόστισε τη ζωή σε εξήντα εκατομμύρια ανθρώπους.

Ο Χάρτης Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ε.Ε. (2009) κατοχυρώνει τα πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά δικαιώματα των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και αναφέρεται σε αξιοπρέπεια, ελευθερίες, ισότητα, αλληλεγγύη και δικαιοσύνη.

Όταν τα δικαιώματα όχι μόνον των πολιτών, αλλά ολόκληρων λαών καταπατούνται βάναυσα, η έννοια της ελευθερίας απεμπολείται κατά πρωτοφανή τρόπο στη σύγχρονη ιστορία του ανθρώπου.

Όταν ο ηγέτης μιας υπερδύναμης δηλώνει ότι θα κυβερνήσει κατά βούληση μια άλλη χώρα (Βενεζουέλα) στην οποία επεμβαίνει στρατιωτικά, ότι μια άλλη χώρα του ανήκει (Γροιλανδία), ότι δεν θα υπάρξει ειρήνη αν δεν την εγκρίνει ο ίδιος (Ουκρανία), και πολλά άλλα νεοφανή, τότε σε ποιού είδους ελευθερία μπορούν να προσβλέπουν οι λαοί;

Όσο για το διακαές εσαεί λεγόμενο ότι πρέπει να ελπίζουμε πάντα για έναν καλύτερο κόσμο, παραθέτω τη ρήση του Αλμπέρ Καμύ, την οποία και προσυπογράφω: «Από το κουτί της Πανδώρας, όπου κρύβονταν όλα τα δεινά του κόσμου, οι Έλληνες έβγαλαν την ελπίδα τελευταία, σαν να ‘ταν το χειρότερο απ’ όλα. Δεν έχω γνωρίσει πιο συναρπαστικό σύμβολο. Γιατί η ελπίδα, αντίθετα απ’ ό,τι λέγεται, αντιστοιχεί στην παραίτηση. Και το να ζεις σημαίνει ακριβώς το να μην παραιτείσαι».

Τελούμε υπό παραίτηση σε ό,τι αφορά το δικαίωμα στην ελευθερία; Το ερώτημα, τραγικό στις διαστάσεις του, απαντάται εύγλωττα από τη στάση των Ευρωπαίων ηγετίσκων, από τη σιωπηρή συναίνεση των άλλων ισχυρών του πλανήτη (Ρωσίας και Κίνας) στα Τραμπικά ανομήματα, από τον επικυρίαρχο νόμο του ισχυρού, από τις γονυκλισίες στον βωμό του κέρδους και τέλος, από το βύθισμά μας στον καναπέ της αδιαφορίας.

Για τη μικρή πατρίδα μας, δυστυχώς ισχύει η έκφραση της λαϊκής σοφίας με την παροιμία «Όταν μαλώνουν τα βουβάλια, την πληρώνουν τα βατράχια»…

naftemporiki.gr