έρωτας https://douatzis.gr Thu, 15 Oct 2020 10:26:38 +0000 en-US hourly 1 https://wordpress.org/?v=5.6.9 Ο Μουσουργός – Δείγμα γραφής https://douatzis.gr/2014/01/14/mousourgos-deigma/ Tue, 14 Jan 2014 16:03:16 +0000 https://douatzis.gr/site/index.php/2014/01/14/%ce%bf-%ce%bc%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b3%cf%8c%cf%82-%ce%b4%ce%b5%ce%af%ce%b3%ce%bc%ce%b1-%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%ae%cf%82/ Ήταν μία από τις μοναχικές μεσημεριάτικες βόλτες του Σαββάτου στην καρδιά του Λονδίνου. Το αλκοόλ που κυκλοφορούσε ακόμα στο αίμα μου από το γερό μεθύσι της προηγουμένης −κατά παράβαση της δέσμευσής μου να μην πίνω παρά μονάχα τα Σαββατοκύριακα− εξακολουθούσε να με κρατάει σε συναισθηματική διέγερση. Ασυναίσθητα, στάθηκα σε μια βιτρίνα καταστήματος που πουλούσε πιάνα. Κι αμέσως ήρθε στο […]

The post Ο Μουσουργός – Δείγμα γραφής first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]> Mousourgos

Ήταν μία από τις μοναχικές μεσημεριάτικες βόλτες του Σαββάτου στην καρδιά του Λονδίνου. Το αλκοόλ που κυκλοφορούσε ακόμα στο αίμα μου από το γερό μεθύσι της προηγουμένης −κατά παράβαση της δέσμευσής μου να μην πίνω παρά μονάχα τα Σαββατοκύριακα− εξακολουθούσε να με κρατάει σε συναισθηματική διέγερση. Ασυναίσθητα, στάθηκα σε μια βιτρίνα καταστήματος που πουλούσε πιάνα. Κι αμέσως ήρθε στο μυαλό μου η φωνή της. Πεντακάθαρη σαν να ήταν δίπλα μου: «Έλα, Αλέξανδρέ μου, παίξε το τελευταίο τραγουδάκι που έμαθες. Δείξε μας πώς παίζεις πιάνο». Έβαλα τις παλάμες σφιχτά στα αυτιά μου. Η επίκληση της μητέρας μου εφιαλτική, επαναλαμβανόταν, τρυπούσε το μυαλό μου, διαπερνούσε τα σωθικά. Άρχισα να ουρλιάζω: «Φύγε επί τέλους. Γιατί με βασανίζεις πια; Φύγε. Δεν θέλω να υπάρχω πια για σένα. Φύγε, σου λέω».
Κατέβασα τα χέρια μου και συνειδητοποίησα ότι οι περαστικοί είχαν κοντοσταθεί και με κοίταζαν απορημένοι. Τους έστειλα ένα θυμωμένο βλέμμα και τους είδα να οπισθοχωρούν και να φεύγουν. Μετά από τούτο το ξέσπασμα, με κατέκλυσε ένα κύμα ηρεμίας. Σαν να είχα λύσει οριστικά τους λογαριασμούς μου με ένα αιχμηρό παρελθόν, σβήνοντας ένα πολύ ενοχλητικό σημάδι του. Γύρισα και πάλι τη ματιά μου στη βιτρίνα με τα πιάνα. Τα κοίταζα σαν έργα τέχνης, έτσι σιωπηλά που ήταν εκτεθειμένα, όμορφα, στιλπνά, σε αναμονή για να πάρουν ζωή από τα χέρια ενός καλλιτέχνη… Από τα χέρια μου; Από τα δικά μου χέρια; 

Με έπιασε τρεμούλα. Ακίνητος τα κοίταζα, με την καρδιά μου να χτυπάει σε ξέφρενο ρυθμό. Όπως συναντάς ξαφνικά μετά από καιρό τον πρώτο ανικανοποίητο έρωτά σου, που τον απαρνήθηκες και είσαι φορτωμένος ενοχές. Σαν υπνωτισμένος μπήκα στο κατάστημα, δεν είπα ούτε καλημέρα στον ευγενέστατο υπάλληλο που ήρθε προς το μέρος μου, και κάθισα στο σκαμνάκι που βρισκόταν μπροστά από ένα πανέμορφο πιάνο με ουρά. Γύρισα το σκαμνί στον άξονά του να έρθει στο ύψος που ήθελα. Κάθισα, και το μυαλό μου γύρισε δεκαετίες πίσω, όταν τα παιδικά μου πόδια δεν έφταναν τα πεντάλ του πιάνου παρ’ ότι ρύθμιζα το σκαμνάκι στο χαμηλότερο σημείο. Άνοιξα με τρεμάμενα χέρια το καπάκι κι ακούμπησα τα χέρια μου στην ταστιέρα, άγγιξα με δέος και σεβασμό τα κόκαλα και πάτησα ελαφρά με το αριστερό μου πόδι τη σουρντίνα. Αναρωτήθηκα: Τι θα κάνω τώρα με τούτα τα ογδόντα οχτώ;

Ξαφνικά, συνειδητοποίησα ότι σκεφτόμουν με πιανιστικούς όρους. Αυτούς που μου εξηγούσε ο καθηγητής μου στο πρώτο μάθημα πιάνου, όταν ήμουν παιδί: «Το πρώτο πιάνο εφευρέθηκε το 1711 από τον Μπαρτολομέο Κριστοφόρι. Ανήκει στα χορδόφωνα ή πληκτροφόρα όργανα. Η επιφάνεια με τα πλήκτρα λέγεται ταστιέρα, όπως λέμε τάστα την επιφάνεια με τις χορδές στην κιθάρα. Σουρντίνα ή ούνα κόρντα λέμε το αριστερό πεντάλ που το πατάς για να μειωθεί η ένταση του ήχου. Κόκαλα λέμε τα πλήκτρα, διότι παλαιά έφτιαχναν τα πενήντα δύο λευκά πλήκτρα από ελεφαντόδοντο και τα τριάντα έξι μαύρα από ξύλο εβένου. Με τον καιρό τα λευκά κιτρίνιζαν και μάλιστα υπήρχε η έκφραση αυτός κιτρίνισε σαν τα κόκαλα του πιάνου. Αργότερα, όταν απαγορεύτηκε το κυνήγι των ελεφάντων, τα πλήκτρα αντικαταστάθηκαν με πλαστικά. Τα ογδόντα οχτώ σημαίνουν το πιάνο επειδή έχει ογδόντα οχτώ πλήκτρα».

Η επιστροφή αυτή μου έφερε δάκρυα στα μάτια. Άρχισα να παίζω, στην αρχή αργά και αμέσως μετά με μεγάλη ένταση στα όρια της μανίας. Χτυπούσα τα πλήκτρα, κι ο ήχος με ταξίδευε κι έφευγα, έφευγα, ώσπου χάθηκαν χώρος και χρόνος. Ζούσα μια μορφή εξαΰλωσης, σαν να βυθιζόμουν στο αδιάστατο άπειρο. Περιέργως δεν τόλμησε να με διακόψει κανείς από τους υπαλλήλους. Πλημμύρισε δυνατούς ήχους το κατάστημα, υπάλληλοι και πελάτες με κοιτούσαν έκπληκτοι κι εγώ συνέχισα να παίζω με τα δάκρυά μου να πέφτουν πάνω στα πλήκτρα. Δεν ξέρω πόση διάρκεια είχε αυτό το… πέταγμα. Σταμάτησα να παίζω, σηκώθηκα απότομα και, πνιγμένος στους λυγμούς, βγήκα τρέχοντας από το κατάστημα στον απόηχο των χειροκροτημάτων των υπαλλήλων και των πελατών. Σίγουρα θα με πέρασαν για τρελό. Περπατούσα γρήγορα, σχεδόν έτρεχα. Περιπλανήθηκα με τις ώρες στους δρόμους κι έφτασα πεζός στο σπίτι μου, με τη βροχή να πέφτει αδιάκοπα. Βροχή καθαρτήρια. Ένιωσα να ξαναγεννιέμαι.

The post Ο Μουσουργός – Δείγμα γραφής first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]> Σχεδίες – Δείγμα Γραφής https://douatzis.gr/2013/11/17/shedies-deigma/ Sun, 17 Nov 2013 20:54:48 +0000 https://douatzis.gr/site/index.php/2013/11/17/sxediesdeigma/ Σαν ψίχουλα δείπνου μυστηριακού  πέφτουν στη γη οι στίχοι μου  και τα σοφότερα των μυρμηγκιών τους μεταφέρουν σε υπόγειες στοές σκεπτόμενα τους δύσκολους χειμώνες αυτά που δεν φοβήθηκαν ποτέ τον θάνατο  αλλά τη ζωή φοβήθηκαν Ζωογόνες ριπές Οι ριπές ήταν αδιάλειπτες με ένα στιγμιαίο σκύψιμο  θα έσωζε την άδεια πια ζωή του μα το σωτήριο […]

The post Σχεδίες – Δείγμα Γραφής first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]> Σαν ψίχουλα δείπνου μυστηριακού 

πέφτουν στη γη οι στίχοι μου 

και τα σοφότερα των μυρμηγκιών

τους μεταφέρουν σε υπόγειες στοές

σκεπτόμενα τους δύσκολους χειμώνες

αυτά που δεν φοβήθηκαν ποτέ τον θάνατο 

αλλά τη ζωή φοβήθηκαν

Ζωογόνες ριπές

Οι ριπές ήταν αδιάλειπτες

με ένα στιγμιαίο σκύψιμο 

θα έσωζε την άδεια πια ζωή του

μα το σωτήριο σκύψιμο 

θα σκότωνε την περηφάνεια του 

Δεν έσκυψε 

και οι θανάσιμες ριπές 

του χάρισαν ζωή αληθινή

αφού  με αυτόν τον θάνατο 

πήρε ουσία η ύπαρξή του

Έπειτα

άνοιξε τη μοναδική πόρτα 

όπου υπήρχε βήμα 

πέρα από το κατώφλι 

εκεί που βρίσκονται έφηβες ψυχές 

με ίχνη γηρατειών

Όπως ανακαλύπτεις ένα γίγαντα σε παιδικές παλάμες 

ή 

όπως τρυπούν την κουρτίνα τα χελιδόνια για να φωτίσει ο άνεμος

Δεν επέτρεψα να του στήσουν ανδριάντα

πάντα σιχαινότανε τις κουτσουλιές…

Δεκέμβρη δωδεκάτη

Τούτη η φεγγαροστιχίδα 

το ωραιότερο τραγούδι

στα πιο ερημικά γενέθλια

χρόνια μετά

ή

Σαν τον αυτόχειρα 

που με το ένα χέρι βουλώνει το αυτί 

μην τον ξεκουφάνει ο πυροβολισμός στον κρόταφο

ή

Εισπράττουν τη μοναδικότητα 

εκείνου που φεύγει 

μόνο με τη βεβαιότητα της μη επιστροφής

κι έτσι μακραίνουν οι μικροί τους επικήδειους

Σκούρα ομορφιά

IX

Δύναμη υπέρβασης ο έρωτας

υμνεί το παράλογο 

πυρπολεί τα σωθικά

σαν δικαιωμένη επανάσταση 

ή όπως φλέγονται οι ποιητές 

τις θεοσκότεινες νύχτες

Δύναμη ο έρωτας

κι εγώ ασπίδα να μην ξαναμπεί

ο σωρευμένος βόγκος

στο ευαίσθητο στέρνο σου

ΧΙΙΙ

Α, να ήξερες 

πόσα λιμάνια άφησα 

πόσους σταθμούς 

και κυρίως ανθρώπους 

με τη σιωπή οδηγό 

και καταφύγιο τα ταξίδια 

που μου τάχτηκαν

για να σε φτάσω

Έτσι

καθώς στηρίζει τα πανωφόρια του κόσμου

ένα διάφανο μικρό κουμπί

The post Σχεδίες – Δείγμα Γραφής first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]> Κράτα την άνοιξη – Είπαν Έγραψαν – Ασημίνα Ξηρογιάννη https://douatzis.gr/2013/11/17/anoiksi-ksirogianni/ Sun, 17 Nov 2013 20:53:18 +0000 https://douatzis.gr/site/index.php/2013/11/17/kratatinanoiksiksirogianni/ Όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, κρατώ στα χέρια μου την Άνοιξη. Χρησιμοποιώ τη μεταφορά για να δηλώσω πόσο πετυχημένη μπορεί να είναι μια συνεργασία μεταξύ καλλιτεχνών που υπηρετούν διαφορετικές τέχνες, όμως διακατέχονται από την ίδια αγάπη για τις τέχνες τους. Η αγάπη είναι ο συνδετικός τους κρίκος. Ο λόγος για τον μουσικό Χάρη Γιούλη και […]

The post Κράτα την άνοιξη – Είπαν Έγραψαν – Ασημίνα Ξηρογιάννη first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]> Όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, κρατώ στα χέρια μου την Άνοιξη. Χρησιμοποιώ τη μεταφορά για να δηλώσω πόσο πετυχημένη μπορεί να είναι μια συνεργασία μεταξύ καλλιτεχνών που υπηρετούν διαφορετικές τέχνες, όμως διακατέχονται από την ίδια αγάπη για τις τέχνες τους. Η αγάπη είναι ο συνδετικός τους κρίκος. Ο λόγος για τον μουσικό Χάρη Γιούλη και τον ποιητή Γιώργο Δουατζή που δημιούργησαν από κοινού ένα βιβλίο που φέρει τον τίτλο Κράτα την Άνοιξη και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης. Το βιβλίο περιέχει ποιήματα του Δουατζή και cd με μουσική από τον Γιούλη. Μουσική του δεύτερου σε ποίηση του πρώτου. Μια γόνιμη συνύπαρξη τεχνών που συγκινεί. Η έκδοση είναι δίγλωσση. Η Caroline Babilotte έχει κάνει τη μετάφραση της διπλής εισαγωγής (Υψίστη όπως Π του Γιώργου Δουατζή και Σκέψεις για μια συνάντηση του Χάρη Γιούλη) καθώς και των ποιημάτων στα γαλλικά. Ακόμα, στο cd απολαμβάνουμε και τη συμμετοχή του Χρήστου Θηβαίου και της Αφροδίτης Μάνου.

Στην εισαγωγή του ο ποιητής μάς μιλά για την σχέση του με την ποίηση την οποία αποκαλεί “Υψίστη” και της είναι αφοσιωμένος τόσο πολύ που ενοχλούνται πρόσωπα του περιβάλλοντός του. Όμως εκείνος επιμένει και μάλιστα θεωρεί ότι εκείνη διαρκώς τού αντιστέκεται. Γράφει χαρακτηριστικά: Nιώθω μαζί της όπως το σκαμπανέβασμα των κυμάτων, το οποίο αρκετές φορές γίνεται πολύ ισχυρό, τρικυμιώδες θα έλεγα. Πότε μου δίνει μεγάλη χαρά, πότε με βυθίζει στη μελαγχολία. Αλλά και τότε, ακόμα και στα όρια της θλίψης, πάντα υπάρχει το στοιχείο της ομορφιάς, το στέρεο ίχνος μιας υψηλής αισθητικής.

Ο Χάρης Γιούλης στο δικό του σημείωμα περιγράφει τη σχέση του με τον ποιητή και την γνωριμία με την ποίησή του. Προσπάθησε να αφουγγραστεί την εσωτερική μουσική των ποιημάτων, τον ήχο των στίχων και τον ρυθμό τους ώστε να “πατήσει” πάνω σε αυτήν για τη δική του μουσική δημιουργία. Επίσης, επισημαίνει την πρωταρχική αιτία για να ασχοληθεί με τα ποιήματα του συγκεκριμένου ποιητή. Ήταν “η ποιότητα του λόγου του. Λόγος άλλοτε γλυκός, ερωτικός, που μου δημιουργεί μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα και εικόνες […] Λόγος άλλοτε πύρινος, με ορμή ποταμού για δικαιοσύνη και ανθρωπιά, πηγαίος μέσα από την καθημερινότητα των συνανθρώπων μας.” Όσο για τη δική του μουσική, την αποκαλεί εναλλακτική (alternative) μουσική, ένας όρος που χωρίς να τον καλύπτει, πλησιάζει αυτό που κάνει, όπως λέει.

Η ποίηση του Δουατζή άλλοτε δροσερό αεράκι (αλλά απλά να με αγαπάς), άλλοτε με μαχητική διάθεση (Πόση δύναμη χρειάζεται το γκρέμισμα της αυταπάτης…/Γιατί δεν κάνεις κάτι/πώς δεν κάνω/περιμένω/), άλλοτε σκορπίζοντας σοφία (Μπήκα στη σιωπή να μάθω/Η αυτογνωσία ο μόνος δρόμος προς τον άλλο/Ωριμάζοντας θα αποδεχθείς πόσο μόνοι είμαστε). Είναι ποίηση ζωντανή και άμεση και με βλέμμα πάντα στραμμένο προς τον έρωτα, τον οποίο ανιχνεύει, πώς αλλιώς; (Kρύσταλλο ο έρωτας/πονάει όταν θρυμματίζεται/με τον πρώτο κραδασμό./Οι ερωτευμένοι πάντα μετρούσαν τον χρόνο με την έλλειψη…/Ο έρωτας κι ο θάνατος/φωνάζουν ζήσε, ζήσε). Αρμονία, ομορφιά, αλήθεια και ποιότητα είναι οι λέξεις που ταιριάζουν εδώ. 

Τα παραπάνω στοιχεία χαρακτηρίζουν την δουλειά των δύο δημιουργών και πραγματικά αξίζει τον κόπο να την γνωρίσει κανείς.

 

Ασημίνα Ξηρογιάννη
The post Κράτα την άνοιξη – Είπαν Έγραψαν – Ασημίνα Ξηρογιάννη first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]> Περί Σχεδίου ο Λόγος ‘Συλλογικό’ – 2006 https://douatzis.gr/2013/11/17/syllogiko/ Sun, 17 Nov 2013 14:37:07 +0000 https://douatzis.gr/site/index.php/2013/11/17/2006/ Δύο λόγια για το βιβλίο Δείγμα Γραφής

The post Περί Σχεδίου ο Λόγος ‘Συλλογικό’ – 2006 first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]> Δύο λόγια για το βιβλίο

Δείγμα Γραφής

The post Περί Σχεδίου ο Λόγος ‘Συλλογικό’ – 2006 first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]> Περί Σχεδίου ο Λόγος ‘Συλλογικό’ – Δείγμα Γραφής https://douatzis.gr/2013/11/17/syllogiko-deigma/ Sun, 17 Nov 2013 14:35:29 +0000 https://douatzis.gr/site/index.php/2013/11/17/perisxediouologossyllogikodeigma/ Το στάχυ δεν έγινε ψωμί απόψε Την σμίλεψαν ανεμώνες κι εγώ σε διαρκή αγκαλιά Χάθηκε το περίγραμμα στο φως κι έγινε η ματιά οξύτερη κι έβγαινε μια δίψα… Πόσες μάσκες θα χωρέσει η ζωή σου; Η ματιά σου πόσες; Σάρκινη τσουλήθρα, όπου η σκέψη φυλλορροεί Τόσο φοβισμένη δύναμη, που έθαψε το συναίσθημα οριστικά  Σκεπτόμενος ή […]

The post Περί Σχεδίου ο Λόγος ‘Συλλογικό’ – Δείγμα Γραφής first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]> Το στάχυ δεν έγινε ψωμί απόψε

Την σμίλεψαν ανεμώνες κι εγώ σε διαρκή αγκαλιά

Χάθηκε το περίγραμμα στο φως κι έγινε η ματιά οξύτερη κι έβγαινε μια δίψα…

Πόσες μάσκες θα χωρέσει η ζωή σου; Η ματιά σου πόσες;

Σάρκινη τσουλήθρα, όπου η σκέψη φυλλορροεί

Τόσο φοβισμένη δύναμη, που έθαψε το συναίσθημα οριστικά 

Σκεπτόμενος ή αυτόχειρας, το ίδιο χρήσιμος στις άδειες εποχές

Πίστεψαν ότι θα σου στραγγίξουν το μυαλό κι εσύ έφυγες με ένα λουλούδι

Στην άκρη ένα κουμπί, στήριζε τα πανωφόρια του κόσμου

Είδες πως μπόρεσαν να σε εγκλωβίσουν τα ανθρωπάκια;

Η μορφή του εμπόδιζε το φως και σκοτείνιασε μια ολόκληρη μέρα

Αυτός φορτώθηκε στολίδια αλλά τον πήρε ο άνεμος γυμνό

Έτσι καθώς φλέγονται οι ποιητές τις θεοσκότεινες νύχτες

Έτσι που στένεψαν τις οπτικές μας θα ανασαίνουμε μέσα από κουκίδες 

Όταν στερέψουν τα εφόδια, τι θα μας τραγουδάς τις νύχτες;

Έχασε το φύλο του μέσα από βρεφικές συνήθειες

Πήρε τόσα εφόδια για το ταξίδι, που δεν μπόρεσε να προχωρήσει

Βασιλιάς ή πιερότος δεν με διασκεδάζεις είπε και έδειξε το μηδενικό στην πλάτη του.  

Είσαι τα μάτια, η πηγή, η θάλασσα, η πνοή, η φλόγα, η διάφανη θαλπωρή είσαι

Τόσο ευαίσθητη δύναμη, κρυμμένη σε απόπειρες διαχείρισης; 

Την οικουμένη να σου έβαζαν σκουλαρίκι, εκείνο το αστεράκι θα ήταν πάλι το στήριγμα

Εκείνοι έχασαν, γιατί δεν είδαν την τρίτη διάστασή μου 

Τόσα σύμβολα για να επικοινωνήσουμε; Τόσα

Μίκραινε ο ίσκιος της, ώσπου χάθηκε στο φως. 

Από την έλλειψη γεννήθηκαν τραγούδια

Αυτά τα χέρια σε στήριξαν τις νύχτες όπως στηρίζουν τον τυφλό στο φως της μέρας 

Στις παιδικές παλάμες ένας γίγαντας. 

Αυτά τα εξαπτέρυγα μηνάν σκοτάδι

Στο είπα: Εγώ κι ένα λουλούδι νικήσαμε το χρόνο

Πόσα παραμύθια, για να φύγουν θεριά και δράκοντες τις νύχτες…

Όμορφο φως του φεγγαριού σε ένα ποτήρι όπου πλέουν όνειρα κι ένα μολύβι.

Έπρεπε να τρυπήσουν την κουρτίνα χελιδόνια για να φωτίσει ο άνεμος

Το πρώτο σου ποδήλατο, στήριξε μνήμες.

Μυρωδιά κολόνιας παιδικής, δεκαετίες μετά

«Μητέρα φέρε εκείνο το κηροπήγιο» είπε κι άρχισε να γράφει με τα δάχτυλα στο σκοτάδι

Στη χώρα της φαντασίας σε έπνιξε το… οξυγόνο

Αγκάλιασε την κοιλιά της και φώναξε: Επιστροφή.

Η φυλακή, η ξενιτιά. Ασφυξία.

Κρυμμένα πολλαπλά τιμήματα…

Η δημοσιότητα αναπαυτικό μαξιλάρι ευτελών.

Είπε ο άθεος: Όχι άλλη ευτέλεια Θεέ μου.

Ερώτων κακοδιαχείριση.

Έφυγε από το νησί, μην τον προλάβει η πανσέληνος. 

Δεν ξέρω αν ζεις ή πέθανες. Υπάρχεις.

Δεν με περιμένει κανείς σε λιμάνια και σταθμούς.

Δε έμαθα ποτέ αν είναι πολύ αργά

Ψάχνω το παρόν να σταθώ πάνω του

Ήχοι χάρτινοι από κάποιον που έζησε πριν χρόνια

Έκανε πρόβες μια ζωή για να παίξει… τη ζωή του

Αν όλα δεν είναι έρωτας, τότε παντού κενό

Το μαξιλάρι της ματαιοδοξίας σου, πέτρα. Πώς να αγαπήσω κάποιον που δεν έκλαψε ποτέ;

Δεν μου έστησαν ανδριάντα, διότι σιχαίνομαι τις κουτσουλιές.

Ως πότε τόσο έφηβος;

The post Περί Σχεδίου ο Λόγος ‘Συλλογικό’ – Δείγμα Γραφής first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]> Το Κουμπί – Δείγμα Γραφής https://douatzis.gr/2013/11/17/koumpi-deigma/ Sun, 17 Nov 2013 14:21:55 +0000 https://douatzis.gr/site/index.php/2013/11/17/tokoumpideigma/ ΓIANNHΣ: Μιλάς, μιλάς. Υπάρχει κι η φλυαρία της σιωπής. Αλλά όταν την επιλέγεις είναι καλά, δημιουργικά. Όταν σου επιβάλλεται όμως, όπως εδώ τώρα εμείς οι δύο; Γι’ αυτό σου μιλάω, γιατί μας έχουν επιβάλει έναν τρόπο ζωής, όπως και στους άλλους έξω, και πρέπει να βρούμε τρόπο επιβίωσης. Αντιστέκομαι στο βύθισμα, με τη φλυαρία μου… […]

The post Το Κουμπί – Δείγμα Γραφής first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]> ΓIANNHΣ: Μιλάς, μιλάς. Υπάρχει κι η φλυαρία της σιωπής. Αλλά όταν την επιλέγεις είναι καλά, δημιουργικά. Όταν σου επιβάλλεται όμως, όπως εδώ τώρα εμείς οι δύο; Γι’ αυτό σου μιλάω, γιατί μας έχουν επιβάλει έναν τρόπο ζωής, όπως και στους άλλους έξω, και πρέπει να βρούμε τρόπο επιβίωσης. Αντιστέκομαι στο βύθισμα, με τη φλυαρία μου… Δεν σου αρέσει που κουβεντιάζουμε; Θα μου πεις, οι άλλοι έξω έχουν την τηλεόραση και δεν μιλάνε. Αλλά κάποιος τούς μιλάει… από το γυαλί.

Κοίτα. Αν υποθέσουμε ότι η ζωή μου, η ζωή μας ήθελα να πω, είναι μυθιστόρημα, θα το διάβαζες με ενδιαφέρον ή θα το άφηνες με τις πρώτες σελίδες ανάγνωσης; Αν το άφηνες, χέσ’ τα. Ζωή αδιάφορη τελείως. Γιατί το μυθιστόρημα έχει τις συνταγές του. Βάζεις χώρο, χρόνο, πρόσωπα, εκπλήξεις, πλοκή, έρωτα, λίγο σεξ και μυστήριο. Η ζωή σου έχει τέτοια; Καλώς. Δεν έχει, είσαι ανάξιος.

(Με αυξανόμενο εκνευρισμό.) Γιατί αν δεν μπορείς να ζήσεις ούτε σε ένα μυθιστόρημα, πώς τολμάς και ζεις στ’ αλήθεια, ε; Πώς τολμάς, άχρηστε. Ανίκανε. Μειωμένων προσόντων… Αδιαδήλωτε. Φυλακισμένε. Πιόνι. Υποταγμένο ανθρωπάκι. Καταναλωτή. Άβουλε. Ηλίθιε. Τηλεορασάκια. Μιθριδάτη, ε Μιθριδάτη. Μηδενικό, ε μηδενικό.

ΜΑΡΙΝΑ: Εμάς βρίζει. Το νιώθεις;

ΣΤΕΛΙΟΣ: Είσαι άσχετη.

ΜΑΡΙΝΑ: Και γουστάρεις την άσχετη;

ΓIANNHΣ: Αααχ, με κούρασες. (Αποκαμωμένος.) Σου μιλάω συνέχεια κι αναρωτιέμαι αν ακούς, αν καταλαβαίνεις, αν νιώθεις όσα εγώ. Αν είσαι απλά δύο αυτιά ή αν συμμετέχεις. Δεν ξέρω την αλήθεια και το ψέμα σου. Τη δική μου αλήθεια και το ψέμα. Παραπαίω συνέχεια ανάμεσά τους και κουράζομαι. Κουράζομαι πολύ.

Να, η δική μου αλήθεια τώρα, που μπορεί να αναιρεθεί πριν σταματήσω να μιλάω, η δική μου αλήθεια, λέει ότι δεν μπορείς να με ανεχτείς άλλο. Δεν μπορείς να ανεχτείς εμένα, εσύ, ο εαυτός μου. Όταν δεκαετίες τώρα ανεχόσουν, και μετείχες μάλιστα σε αυτό, το άθλιο σύστημα που ζούσες. Ανεχόσουν τους πολιτικάντηδες, τις τηλεπερσόνες, αυτούς που σε κυβερνούν με την απειλή και το φόβο. Ανεχόσουν να υποθηκεύεται ολόκληρη η ζωή σου σε μια πλαστική κάρτα, υποδουλωμένος σε πλασματικές ανάγκες. Ανεχόσουν να σε χώνουν σε έναν καναπέ και να αποβλακώνεσαι με τις ώρες μπροστά σε μια τηλεόραση. Ανεχόσουν, ανεχόσουν…

Αυτή η ανοχή είναι η μεγάλη ενοχή σου, η μεγάλη ενοχή μας. Το λέω εγώ ο έγκλειστος, ο καταδικασμένος… σε σένα που νιώθεις ελεύθερος… Λες ότι εγώ είμαι φυλακισμένος και αγνοείς την μεγάλη χωρίς τοίχους αόρατη φυλακή που ζούσα, που ζουν όλοι αυτοί απέξω οι… υποτίθεται ελεύθεροι.

Αγνοείς ότι αυτοί οι δημοκόποι, που τους ανέθεσες με την ψήφο σου να διαχειριστούν τη ζωή σου, την βούλιαξαν, σου κλέψανε περιουσία, όνειρα, οράματα κι ελπίδες. Σου έκαναν την πατρίδα τυφλή ζητιάνα, χωρίς αξιοπρέπεια. Ζητιάνα που ζητάει έλεος από τους βιαστές της. Πάρε το χαμπάρι. Όλα στα ξεπούλησαν. Το σήμερα, το αύριο, τα παιδιά, τα εγγόνια, όλα στα ξεπούλησαν και δεν το βλέπεις. Τα κατάφαγαν τα παγκόσμια αδηφάγα τρωκτικά. Αχ μωρέ, για πια πατρίδα να μιλήσω;

Και φτάσαμε στον πόλεμοοο… Χωρίς αίματα, τραυματίες, πυρομαχικά. Γέμισε η πατρίδα υποψήφιους αυτόχειρες, που περιφέρονται με την απόγνωση να τους θολώνει το μυαλό, επαίτες γέμισε η πατρίδα, κοστουμαρισμένους που ψάχνουν στα σκουπίδια, απειλούμενοι, φοβισμένοι. Και θα μου πεις εμένα, αν με ανέχεσαι, άθλιε εαυτέ. Εδώ ανέχεσαι να ζεις υπό κατοχή, ανέχεσαι να κάνεις ότι δεν βλέπεις αυτή την κατοχή. Πόσα ανέχτηκες αλήθεια; Πόσα;

Πριν πάω για ύπνο θα σου πω αυτό που είπε ο ποιητής: Αυτόν τον κόσμο φτιάξαμε; Γι αυτόν αγωνιστήκαμε; Πώς θα κοιτάξουμε στα μάτια τα παιδιά;

Αύριο, δηλαδή όταν ξυπνήσω και μετά, θα σκεφτώ αν σου ξαναμιλήσω. Γιατί προέχει το έργο μου. (Δείχνει το «εργαστήριό» του.) Θέλω να έχω έργο για να υπάρχω. (Ξαπλώνει σιγά-σιγά.) Το κατάλαβες; Αύριο θα σου εξηγήσω, γιατί θέλω να υπάρχω μέσα από ένα έργο, θα σου εξηγήσω για τη ζωή δηλαδή…
(Αποκοιμιέται. Σβήνουν αργά τα φώτα.)

 

 

 

The post Το Κουμπί – Δείγμα Γραφής first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]> Τα κόκκινα παπούτσια – Δείγμα Γραφής https://douatzis.gr/2013/11/17/kokkina-deigma/ Sun, 17 Nov 2013 14:02:44 +0000 https://douatzis.gr/site/index.php/2013/11/17/takokkinapapoutsiadeigma/ …Εικόνα κόκκινη θολή του έρωτα Παπούτσια κόκκινασε κίνηση Αέρας φωτιά και θάνατος Δεν ήξερε κανείς πόσα αρσενικά κύτταρα ξέμειναν στα παπούτσια της πόσα χέρια έβγαλαν ευλαβικάτα κόκκινα παπούτσια για να αποκαλυφθούν τα πόδια που στήριζαν το φλογερό πάθος πόσες ιδρωμένες ανάσες νότισαν αυτή την επιδερμίδα την Ανδαλουσιάνικη τσιγγάνικη σκούραολέθρια κόκκινα ολέθρια… …Τόπος ο χορός Εκεί […]

The post Τα κόκκινα παπούτσια – Δείγμα Γραφής first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]> …Εικόνα κόκκινη θολή

του έρωτα

Παπούτσια κόκκινασε κίνηση

Αέρας φωτιά και θάνατος

Δεν ήξερε κανείς

πόσα αρσενικά κύτταρα

ξέμειναν στα παπούτσια της

πόσα χέρια

έβγαλαν ευλαβικάτα κόκκινα παπούτσια

για να αποκαλυφθούν τα πόδια

που στήριζαν το φλογερό πάθος

πόσες ιδρωμένες ανάσες

νότισαν

αυτή την επιδερμίδα

την Ανδαλουσιάνικη

τσιγγάνικη

σκούραολέθρια

κόκκινα ολέθρια…

…Τόπος ο χορός

Εκεί που άνοιγε δρόμο

με την φωτιά

ανάμεσα στα σκέλια της

στηριγμένη από τα μοναδικά

κόκκινα της πυρκαγιάς παπούτσια

που δεν ήξερε ποτέ κανείς…

Την οδηγούσαν ή τα οδηγούσε;

Κι έλεγες

ποιος κινάει αλήθεια πρώτος

την μοναδική τέλεση

ιερουργία

σε θεό έλληνα

του Ολύμπου

άγνωστο παθιασμένο

με ανθρώπινα ελαττώματα

ποιος κινάει αλήθεια πρώτος

την έλευση έγερση

τελετής

εξαίσιας νομαδικής  αξέχαστης

η μουσική

ήτο παλλόμενο κορμί της;

Ποιος κινάει ποιος

αυτό το χορό

τον

παλιό σαν άνθρωπο

ευαίσθητο σαν αγάπη

παθιασμένο σαν έρωτα

υψωμένο σαν ιδανικό

χρήσιμο σαν αγώνα

όμορφο σαν αγαπημένη

ζεστό σαν αγκαλιά

απέραντο σαν ωκεανό…

…Ζωή

που παίζεται σε δυο στιγμές

καθώς τα φονικά

όταν η ιδρωμένη εκδίκηση

λάμπει στο φως του φεγγαριού

Εικόνες κόκκινες

σημαδεύουν τη μνήμη

με τραγούδια μακρινά

Ανδαλουσίας

ενός Φεντερίκο Γκαρθία

με τα περιστέρια αγκαλιά

Τότε και πάντα

η νύχτα δεν έχει τέλος

η ποίηση δεν έχει τέλος

Οι ωδές στην κόκκινη φωτιά

στα κόκκινα παπούτσια

δεν έχουν τέλος

Το τραγούδι μου μέσα στη νύχτα

όταν η πόλη κοιμάται ύπνο βαθύ

δεν έχει τέλος…

 

 

The post Τα κόκκινα παπούτσια – Δείγμα Γραφής first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]> Σπονδές – Δείγμα Γραφής https://douatzis.gr/2013/11/17/spondes-deigma/ Sun, 17 Nov 2013 00:54:58 +0000 https://douatzis.gr/site/index.php/2013/11/17/spondesdeigma/ ΣΠΟΝΔΕΣ Σπονδές στα ιερά σας  ο έρωτάς μου Γυναίκες με μανδύα την άβυσσο με την ταύτιση ακαριαία με μάτια κλειστά ηδονής υπέρτατης  με σώμα τόξο σε έγερση με ανάσες βυθισμένες στο άπειρο με άγνοια τόπου και χρόνου δεν έφθειρε η επανάληψη τα ιερά σας     ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ Τα σώματα  έχουν τη δική τους γλώσσα […]

The post Σπονδές – Δείγμα Γραφής first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]> ΣΠΟΝΔΕΣ

Σπονδές στα ιερά σας 

ο έρωτάς μου

Γυναίκες

με μανδύα την άβυσσο

με την ταύτιση ακαριαία

με μάτια κλειστά ηδονής υπέρτατης 

με σώμα τόξο σε έγερση

με ανάσες βυθισμένες στο άπειρο

με άγνοια τόπου και χρόνου

δεν έφθειρε η επανάληψη τα ιερά σας

 

 

ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ

Τα σώματα 

έχουν τη δική τους γλώσσα

Χαρίζουν μαγεία αφής μυρωδιάς 

και σπάνιας έντασης

Τραγουδούν όποτε θέλουν

Δεν τα φθείρει η επανάληψη

Τα σώματα 

έχουν μοναδική ομορφιά

εναλλασσόμενη και διαρκή

που φωνάζει ότι τα σώματα 

έχουν δικές τους αξίες 

και θέλει δύναμη για να τις δεις

Το δικό μου σώμα 

είναι διαφορετικό σαν τα άλλα

όσο το δικό σου

Είναι φορτωμένο κύτταρα 

πολλών άλλων σωμάτων

Φέρει μνήμες στιγμών αιώνων 

ανάλαφρες προγονικές και άλλες

Τα σώματα 

υπηρέτησαν πάθη πολλά κι εντάσεις

ηρεμίες απόλυτες και εξεγέρσεις

αισθήματα και συλλογισμούς

Αχ τα σώματα 

και η δική τους σοφία 

τις ατέλειωτες νύχτες… 

 

ΕΙΝΑΙ ΦΟΡΕΣ

Είναι φορές 

που αφηνόμαστε στο άγνωστο 

και φορτώνουμε τα όνειρα θολές εικόνες

Είναι φορές 

που τα χρώματα αποκτούν ζωντάνια

και η Άνοιξη ντύνεται 

δυο μαύρα εκφραστικά μάτια

ίσια εβένινα μαλλιά 

κι ένα στιγμιαίο χάδι

Είναι φορές 

που αυτή η επίμονη εφηβεία 

κολλάει στο μυαλό 

έτσι που η παιδική καρδιά 

διογκώνεται σε ώριμο στέρνο

Είναι φορές 

που η γραφή αντιστέκεται

γιατί τα όνειρα θολά

τα χρώματα ζωντανά 

κι η Άνοιξη χαρούμενη και σκούρα

 

 

 

The post Σπονδές – Δείγμα Γραφής first appeared on Γιώργος Δουατζής.]]>