17 Nov 2013

Σχεδίες – Δείγμα Γραφής

0 Comment

Σαν ψίχουλα δείπνου μυστηριακού 

πέφτουν στη γη οι στίχοι μου 

και τα σοφότερα των μυρμηγκιών

τους μεταφέρουν σε υπόγειες στοές

σκεπτόμενα τους δύσκολους χειμώνες

αυτά που δεν φοβήθηκαν ποτέ τον θάνατο 

αλλά τη ζωή φοβήθηκαν

Ζωογόνες ριπές

Οι ριπές ήταν αδιάλειπτες

με ένα στιγμιαίο σκύψιμο 

θα έσωζε την άδεια πια ζωή του

μα το σωτήριο σκύψιμο 

θα σκότωνε την περηφάνεια του 

Δεν έσκυψε 

και οι θανάσιμες ριπές 

του χάρισαν ζωή αληθινή

αφού  με αυτόν τον θάνατο 

πήρε ουσία η ύπαρξή του

Έπειτα

άνοιξε τη μοναδική πόρτα 

όπου υπήρχε βήμα 

πέρα από το κατώφλι 

εκεί που βρίσκονται έφηβες ψυχές 

με ίχνη γηρατειών

Όπως ανακαλύπτεις ένα γίγαντα σε παιδικές παλάμες 

ή 

όπως τρυπούν την κουρτίνα τα χελιδόνια για να φωτίσει ο άνεμος

Δεν επέτρεψα να του στήσουν ανδριάντα

πάντα σιχαινότανε τις κουτσουλιές…

Δεκέμβρη δωδεκάτη

Τούτη η φεγγαροστιχίδα 

το ωραιότερο τραγούδι

στα πιο ερημικά γενέθλια

χρόνια μετά

ή

Σαν τον αυτόχειρα 

που με το ένα χέρι βουλώνει το αυτί 

μην τον ξεκουφάνει ο πυροβολισμός στον κρόταφο

ή

Εισπράττουν τη μοναδικότητα 

εκείνου που φεύγει 

μόνο με τη βεβαιότητα της μη επιστροφής

κι έτσι μακραίνουν οι μικροί τους επικήδειους

Σκούρα ομορφιά

IX

Δύναμη υπέρβασης ο έρωτας

υμνεί το παράλογο 

πυρπολεί τα σωθικά

σαν δικαιωμένη επανάσταση 

ή όπως φλέγονται οι ποιητές 

τις θεοσκότεινες νύχτες

Δύναμη ο έρωτας

κι εγώ ασπίδα να μην ξαναμπεί

ο σωρευμένος βόγκος

στο ευαίσθητο στέρνο σου

ΧΙΙΙ

Α, να ήξερες 

πόσα λιμάνια άφησα 

πόσους σταθμούς 

και κυρίως ανθρώπους 

με τη σιωπή οδηγό 

και καταφύγιο τα ταξίδια 

που μου τάχτηκαν

για να σε φτάσω

Έτσι

καθώς στηρίζει τα πανωφόρια του κόσμου

ένα διάφανο μικρό κουμπί

Προηγούμενο
Επόμενο
[top]
About the Author
douatzis