Γ. Δουατζής – Απάνθισμα (1976-2018), επιμέλεια Γ. Ρούσκας, 2019, Στίξις

apanthisma-rouskas

Δυο λόγια για το βιβλίοΕίπαν- έγραψανΔείγμα γραφής

Το Απάνθισμα είναι αποτέλεσμα κοπιώδους δουλειάς του ποιητή και κριτικού Γιώργου Ρούσκα, ο οποίος έκανε την επιλογή των στίχων από το σύνολο του ποιητικού μου έργου. Μια δουλειά που με συγκίνησε πολύ λόγω της αγάπης και ενδελεχούς έρευνας της Ποίησής μου από τον επιμελητή. Ομολογώ ότι η προσωπική ματιά του Ρούσκα, δεν απέχει πολύ από τη δική μου και οι επιλογές του κρίνονται καίριες και ενδεικτικές της γραφής μου.
Ο αναγνώστης του βιβλίου έχει μια συνολική εικόνα της ποιητικής μου πορείας μέσα στον χρόνο.
Ο Γιώργος Ρούσκας επέλεξε (απάνθισε) στίχους μου από διακόσια εξήντα τέσσερα ποιήματα των ποιητικών συλλογών Τα κάτοπτρα, Το κόκκινο κασκόλ, Σχεδίες, Σπονδές, Τα κόκκινα παπούτσια, Προς δέκα επιστολή-Τα ανεπίδοτα, Γραφτά και των ποιητικών συνθέσεων Χρόνου Σκιά και Πατρίδα των καιρών. Στο βιβλίο υπάρχει επίσης πλήρης εργογραφία μου.
Ο επιμελητής του Απανθίσματος Γ. Ρούσκας, μεταξύ άλλων αναφέρει στον πρόλογο: “Προσπάθησα να επιτύχω κάθε επιλογή, φέρουσα στο ακέραιο την προσωπική μου ευθύνη, να μπορεί να στέκεται αυτόνομα, χωρίς τη βοήθεια των στίχων που είχαν προηγηθεί ή ακολουθούσαν στο ποίημα. Κάθε πολύτιμο ορυκτό που ανέσυρα από το ποιητικό είναι του Γιώργου Δουατζή, να έχει να πει από μόνο του κάτι ολοκληρωμένο. Να επιτελεί, εν ολίγοις, αυτό που κάνει ένα λευτερωμένο από δεσμεύσεις στίχων, αριθμών και συλλαβών χαϊκού: να ενεργοποιεί την Ποίηση, εντός του αναγνώστη.
Η διάρθρωση, προτίμησα να γίνει ανά ποιητική συλλογή ή σύνθεση (για τα πεζά του, ο πειρασμός είναι εξίσου μεγάλος), με ταξινόμηση φθίνουσα χρονολογικά, από το 2018 ως το 1976. Το βιβλίο, μπορεί να διαβαστεί με οιαδήποτε επιλογή σελίδας ή στίχων, εν συνεχεία ή αποσπασματικά, ακόμη και καθημερινά, διαβάζοντας λίγο κάθε ημέρα”.

Πόση αχαριστία χωράει η ζωή; Πόσον αγώνα για να ορθωθεί περήφανη με την αξιοπρέπεια που της πρέπει;

Τραγικότητα της ανθρώπινης ζωής είναι αυτό που νιώθεις στη διάρκειά της. Όχι στην ανυπαρξία του θανάτου. Η τραγικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης δεν είναι ο θάνατος, αλλά η έλλειψη της αξιοπρέπειας του πολίτη.

Γύρισα και την έντυσα κουρέλια παρελθόντος σε έντονους χρωματισμούς μιας κι έπρεπε να διασωθεί από τη γύμνια της η ρημαγμένη από ετών αξιοπρέπεια του πολίτη

Τι προπατορικό χρέος κι αυτό της διάσωσής της…

Τούτος ο κόσμος με πνίγει, αυτός που έρχεται με σκοτώνει

Πόλεμος σου λέω, πόλεμος δίχως πυρομαχικά, μα δεν τον είδες

Δεν είδα συμπολεμιστές, παρά κουφάρια σε καναπέδες της παραίτησης και της αδιαφορίας

Γιατί πρέπει πάντα να φταίει κάποιος άλλος για τα δεινά μου, γιατί να φταίνε οι άλλοι αν έτυχε και γεννηθήκαμε μη διεκδικούντες, παραιτημένοι, νεκροί ή γερασμένοι;

Όταν βουλιάζεις στα στερεότυπα πώς θα χωρέσεις στις ανατροπές;

Είμαστε απασχολημένοι κρίνοντας τους άλλους, για να νιώσουμε ισχυρότεροι

Μην ξεχνάς, πως δεν υπάρχει πιο μεγάλη ενοχή από την ανοχή μας

Μα πώς κατάφερες να κοιμηθείς με τις εικόνες των παιδιών που πέθαναν διψώντας;

Συνήθεια, των εξουσιαζόντων όπλο απεχθές, όπιο αναισθητικό των εξουσιαζομένων

Ανάλωσα πολύ χρόνο ξύνοντας σκουριές από τα κάγκελα της φυλακής μου κι έτσι δεν πρόλαβα να αρχίσω τα βαψίματα

Όσο η σκέψη γίνεται αιχμηρή, τόσο μικραίνει η φυλακή