Τα κόκκινα παπούτσια, 2004, Ποίηση, Εξάντας

 

Δυο λόγια για το βιβλίοΕίπαν- έγραψανΔείγμα γραφής

Αυτό το βιβλίο – ποίημα  είναι ένα μικρού σχήματος έργο (10 x 14 εκατοστά) σε πενήντα έξι σελίδες, εκδόσεων Εξάντας. Το επιμελήθηκε καλλιτεχνικά ο αρχιτέκτονας ανηψιός μου Γιάννης Κανακάκης.

Η ιδέα ήταν σε κάθε αριστερή σελίδα να υπάρχει μία φωτογραφία και στη δεξιά σελίδα να “τρέχει” το ποίημα. Όλες οι φωτογραφίες εικονίζουν τα κόκκινα παπούτσια χορεύτριας του φλαμέγκο, ηθελημένα “φλού”  σε κίνηση.

Στον πρόλογο έγραψα:

“Απρίλιος 2004.

Υπόγειος ναός του φλαμέγκο στη Μαδρίτη.

Εκείνη χορεύει για να τιμήσει τους δασκάλους της, που είναι παρόντες στην ιεροτελεστία.

Τραγούδι, κιθάρες, κίνηση, μαγεία.

Κι εγώ εκεί. Μαγνητισμένος από τα κόκκινα παπούτσια της. Με μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι, πατούσα συνέχεια το κουμπί, ακινητοποιώντας το χρόνο.

Ένα μήνα μετά, ήρθαν οι στίχοι. Για να κάνουν – με αυτή την έκδοση – μόνιμη παρέα στις εικόνες.

Στο τέλος της έκδοσης το ποίημα ολόκληρο, για μια συνεχή ανάγνωση.

Γ. Δ.

…Εικόνα κόκκινη θολή

του έρωτα

Παπούτσια κόκκινασε κίνηση

Αέρας φωτιά και θάνατος

Δεν ήξερε κανείς

πόσα αρσενικά κύτταρα

ξέμειναν στα παπούτσια της

πόσα χέρια

έβγαλαν ευλαβικάτα κόκκινα παπούτσια

για να αποκαλυφθούν τα πόδια

που στήριζαν το φλογερό πάθος

πόσες ιδρωμένες ανάσες

νότισαν

αυτή την επιδερμίδα

την Ανδαλουσιάνικη

τσιγγάνικη

σκούραολέθρια

κόκκινα ολέθρια…

…Τόπος ο χορός

Εκεί που άνοιγε δρόμο

με την φωτιά

ανάμεσα στα σκέλια της

στηριγμένη από τα μοναδικά

κόκκινα της πυρκαγιάς παπούτσια

που δεν ήξερε ποτέ κανείς…

Την οδηγούσαν ή τα οδηγούσε;

Κι έλεγες

ποιος κινάει αλήθεια πρώτος

την μοναδική τέλεση

ιερουργία

σε θεό έλληνα

του Ολύμπου

άγνωστο παθιασμένο

με ανθρώπινα ελαττώματα

ποιος κινάει αλήθεια πρώτος

την έλευση έγερση

τελετής

εξαίσιας νομαδικής  αξέχαστης

η μουσική

ήτο παλλόμενο κορμί της;

Ποιος κινάει ποιος

αυτό το χορό

τον

παλιό σαν άνθρωπο

ευαίσθητο σαν αγάπη

παθιασμένο σαν έρωτα

υψωμένο σαν ιδανικό

χρήσιμο σαν αγώνα

όμορφο σαν αγαπημένη

ζεστό σαν αγκαλιά

απέραντο σαν ωκεανό…

…Ζωή

που παίζεται σε δυο στιγμές

καθώς τα φονικά

όταν η ιδρωμένη εκδίκηση

λάμπει στο φως του φεγγαριού

Εικόνες κόκκινες

σημαδεύουν τη μνήμη

με τραγούδια μακρινά

Ανδαλουσίας

ενός Φεντερίκο Γκαρθία

με τα περιστέρια αγκαλιά

Τότε και πάντα

η νύχτα δεν έχει τέλος

η ποίηση δεν έχει τέλος

Οι ωδές στην κόκκινη φωτιά

στα κόκκινα παπούτσια

δεν έχουν τέλος

Το τραγούδι μου μέσα στη νύχτα

όταν η πόλη κοιμάται ύπνο βαθύ

δεν έχει τέλος…