Το κόκκινο κασκόλ, 2016, Ποίηση, Μανδραγόρας

kokkino kaskol ekswfylo

Δυο λόγια για το βιβλίοΕίπαν - έγραψανΔείγμα γραφής

Είναι το εικοστό τέταρτο βιβλίο μου αυτή η ποιητική συλλογή, από τις εκδόσεις Μανδραγόρας με τίτλο Το κόκκινο κασκόλ. Έρχεται να σημαδέψει τη συγγραφική μου πορεία, αφού με την έκδοση αυτή συμπληρώνονται σαράντα χρόνια παρουσίας μου στα Ελληνικά γράμματα (1976-2016). Πρώτο μου βιβλίο ήταν τα Γραφτά με ποιήματα που είχα γράψει ακόμα και στην εφηβική ηλικία. Από τα δεκατρία μου χρόνια είχα συνείδηση ότι θα γράφω συνεχώς έως θανάτου…

Η συλλογή περιλαμβάνει εξήντα επτά ποιήματα, σε ενενήντα έξι σελίδες, γραμμένα στο διάστημα τριών ετών (2013-2016).

Στο Δελτίο Τύπου, ο εκδότης αναφέρει: Ποιήματα που προχωρούν πολύ πέρα από έναν διάλογο με τον φανταστικό ή πραγματικό αναγνώστη. Ποιήματα που εκτείνονται δυναμικά σε όλα τα σύγχρονα κοινωνικά, πολιτισμικά, αισθητικά και ηθικά σημαινόμενα. Ποίηση πολιτική, υπαρξιακή, ερωτική. Μια έκδηλη διαπάλη οργής και καταδίκης όσων συμβαίνουν και όσων ένας δημιουργός οφείλει να επισημάνει. Μια παραγωγή-απολογισμός καθημερινών και ταυτοχρόνως αιώνιων στιγμών στην πορεία του ανθρώπου.

Κόκκινο κασκόλ

Δεν μπορούσα να αφαιρέσω τον κόσμο. Αλλά, μπορούσα να αφαιρέσω τον εαυτό μου από τον κόσμο, όποτε εγώ αποφάσιζα, πράγμα που με γέμιζε αυτοπεποίθηση

Για τούτη τη μεγάλη έξοδο, φρόντιζα πάντοτε πολύ επιμελημένα την εμφάνισή μου, διότι είχα να κρύψω πάμπολλες πληγές. Εκείνοι θαύμαζαν την κομψότητά μου, και οι πιο ανόητοι την ζήλευαν κιόλας

Πώς να τους πείσω ότι το κόκκινο που έβλεπαν δεν ήταν του κασκόλ…

Η συντροφιά

Και βέβαια, δεν χτύπησε κανείς την πόρτα. Πανάκριβες οι παρουσίες και οι επισκέψεις έχουν κόστος υψηλό. Μόνον το παρελθόν μού χτύπησε ξανά την πόρτα. Είχε ξεχάσει πως συνήθισα τις απουσίες κι οι μνήμες της απώλειας μόνιμη συντροφιά. Δεν υπάρχει ελευθερία, μου είπε, ας ομορφύνουμε τις φυλακές μας, λησμονώντας πως ήταν φυλακισμένο μέσα στις παλαιότερες των αναμνήσεων.

Και ο καθρέφτης σίγησε, σαν μια πόρτα που την χτυπάει ο άνεμος και δεν βγαίνει ήχος κανείς, αλλά, έτσι κι αλλιώς, εγώ ήμουν απασχολημένος, διερωτώμενος πόσο βάρος μπορεί να έχει ένα και μόνο δάκρυ ή πόσες νύχτες δεν έχουν τέλος