Ανάσα από πηλό, 2015, μυθιστόρημα, Πάπυρος

Δυο λόγια για το βιβλίοΕίπαν- έγραψανΔείγμα γραφής

Το εικοστό τρίτο βιβλίο μου, το δεύτερο μυθιστόρημα που εκδίδω.

Παραθέτω το κείμενο του Δελτίου Τύπου: Ένα μυθιστόρημα για τη σχέση ανάμεσα στον άντρα και τη γυναίκα, για το βάρος των οικογενειακών βιωμάτων, για τη δύναμη και το νόημα της τέχνης, για τον άγνωστο κόσμο των εικαστικών, για τη δύναμη της φιλίας, για τις εκρηκτικές δυνάμεις που κρύβονται στις ψυχές των ανθρώπων που επιζητούν μια – τουλάχιστον αληθοφανή- δικαιολογία ύπαρξης.

Ο αναγνώστης συναντά τον εαυτό του σε κάθε κεφάλαιο και συνταξιδεύει με τα πρόσωπα του μύθου, που τελικά δεν είναι μύθος, αλλά η πολύπτυχη καθημερινότητά μας.

Μια τυχαία συνάντηση οδηγεί σε μια κοινή πορεία, γεμάτη ανατροπές, ξαφνιάσματα και αποκαλύψεις. Η δημιουργία και η καταστροφή. Ο έρωτας και ο θάνατος. Το ζωντανό παρελθόν και η λήθη. Η κάθαρση. Τα σκοτεινά μυστικά και το φως. Η καταστροφική δύναμη του χρήματος. Η δίψα και ο κορεσμός. Το μοιραίο και το οριστικό. Η δικαίωση.

Κεντρικά πρόσωπα, ο Κώστας Μοίρας, ο γλύπτης που δουλεύει στην αφάνεια αποφεύγοντας κάθε επαφή με τον εφήμερο κόσμο της αγοράς της τέχνης, πιστός σε αξίες και ιδανικά και η Ελένη Καρτάλου, μια νέα γυναίκα, ιστορικός τέχνης γεμάτη δίψα για ζωή, φορτωμένη ένα βαρύ οικογενειακό παρελθόν. Τους ενώνει ο έρωτας για την τέχνη και τη ζωή. Τους δένει η καταλυτική μεταξύ τους αγάπη.

Ο Γιώργος Δουατζής μας προσφέρει ένα πολυεπίπεδο μυθιστόρημα, μια προκλητική περιπλάνηση, με οδηγό τη διεισδυτική ματιά του στον κόσμο μας και στον ψυχισμό των ηρώων του μυθιστορήματος. Είναι ένα σχόλιο για τις ανθρώπινες σχέσεις, για τον έρωτα, για τον περίπλοκο -και συχνά σκοτεινό- κόσμο των οικογενειακών σχέσεων, για τις εκρηκτικές δυνάμεις που κρύβονται στην ψυχή των ανθρώπων οι οποίοι επιζητούν μια –τουλάχιστον αληθοφανή– δικαιολογία ύπαρξης, για τη φιλία…· και συνάμα είναι ένας στοχασμός για την ουσία της τέχνης, για τη λειτουργία της σε μια κοινωνία που έχει χάσει τον προσανατολισμό της.

Μετά το πρώτο ξάφνιασμα, η Ελένη απολύτως σιωπηλή, με αργά βήματα, βάλθηκε να περιεργάζεται τα γλυπτά ένα-ένα. Ακίνητος εκείνος την ακολουθούσε με τη ματιά του, προσπαθώντας να καταλάβει τι σκέπτεται, τι νιώθει στη θέα των έργων του. Ο χρόνος είχε σταματήσει. Έβλεπε ανάμεσα στα έργα του τη φιγούρα της και σκέφτηκε ότι δεν θα μπορούσε να υπάρχει καλύτερο αισθητικό αποτέλεσμα από αυτή τη σύνθεση. Πρώτη φορά μια γυναικεία φιγούρα περιφερόταν ανάμεσα στα έργα του. Παρακολουθούσε την εικόνα της μαγεμένος. “Αυτή είναι η πραγματική ομορφιά”, σκέφτηκε. Απόλυτη σιωπή. Μόνον τα βήματά της ακούγονταν. Αυτός, σε στάση παιδικής συστολής με έκδηλη ταραχή, περίμενε. Περίμενε να ακούσει, να δει, αντιδράσεις. Απλώς περίμενε. Με μια ένταση που δεν είχε ξανανιώσει. Σαν μαθητής που περιμένει την ετυμηγορία των δασκάλων για τις επιδόσεις του. Σαν μαγεμένος θεατής μιας πρωτόγνωρης διαδικασίας, που δεν είχε σχέση με τον ίδιο. Σκέφτηκε ότι με την αποκάλυψη που της έκανε, έσπασε ένα κομμάτι του τείχους της μόνωσής του. Είδε την εικόνα αυτού του τείχους. Είχε πλέον ρωγμές και από ένα άνοιγμα έμπαινε φως. Πολύ φως. Τον κατέκλυσε μια άγρια χαρά, αλλά, μαζί και δέος…

——————————————

Τέτοιες αναζητήσεις και επιστροφές, ο Ιάσονας πάντοτε τις έτρεμε. Τώρα πια, σχεδόν αδιάφορος για τα επαγγελματικά του, ένιωθε να έχει απεριόριστο χρόνο στη διάθεσή του, χρόνο τον οποίο αδυνατούσε να διαχειριστεί και αυτό του δημιουργούσε ακόμα περισσότερο άγχος. Έτρεμε την ανία, την παρομοίαζε με απειλή θανάτου. “Τώρα στα γεράματα, ας το δω κι αυτό”, σιγοψιθύριζε και δεν κατάφερε να αντισταθεί στα οδυνηρά για αυτόν ταξίδια της επιστροφής στο παρελθόν. Έβλεπε εικόνες από το παρελθόν. Πολύ συγκεκριμένες. Λες και του πρόβαλαν μια πολύ απωθητική κινηματογραφική ταινία, την οποία όμως παρακολουθούσε με ιδιαίτερη προσοχή και με ένα αίσθημα μεγάλης αγωνίας.

——————————————–

-Σκεπτόμουν αυτήν την ταπεινότητα που αναφέρεις συχνά.

-Είναι ένας σημαντικός στόχος μου. Άπιαστος ακόμα.

-Μα, ζεις και κινείσαι με πολλή ταπεινότητα Κώστα μου.

-Ταπεινός γίνεσαι πραγματικά όταν έχεις πλήρη συνείδηση του πόσο φθαρτός και θνητός είσαι, όπως όλοι οι άνθρωποι. Έτσι εκμηδενίζεις το υπερφίαλο εγώ σου. Ακόμα δεν το έχω καταφέρει αυτό. Κι ίσως, δεν το καταφέρω ποτέ. Πιάνω τον εαυτό μου να χρησιμοποιεί τη λέξη “εγώ” αρκετά συχνά. Με ικανοποιεί να τελειώνω ένα έργο και φουσκώνω μέσα μου από περηφάνια. Και νιώθω να εκνευρίζομαι, έστω και υποδορίως, όταν με αμφισβητούν. Είμαι αρκετά αλαζόνας ακόμα. Τι νόημα έχουν όλα αυτά, θα μου πεις, όταν παράλληλα νιώθω τόσο ασήμαντος μέσα στον κόσμο;

——————————————

-Ήρωες στο μυαλό μου υπάρχουν Κώστα. Και πραγματικά τους χρειάζομαι. Τους φέρνω στο μυαλό μου να μην φοβούνται τον θάνατο, να τον έχουν ξεπεράσει και να παράγουν έργο, λες για να τον ξορκίσουν με την τέχνη τους. Είναι ηρωικό να υπηρετείς αξίες που στηρίζουν τη ζωή, όπως η αξιοπρέπεια, η ισονομία και άλλα. Δεν έχω δίκιο;

-Δεν διαφωνώ. Αναρωτιέμαι όμως αν μπορεί να υπάρχει στην πραγματικότητα αξιοπρέπεια, όταν μας εξουσιάζουν πάντοτε οι άνθωποι που κατέχουν το χρήμα. Το πρότυπο της περίφημης καταξίωσης. Μόνο την αξιοπρέπεια δεν υπηρετεί το να θέλει ο ένας να υποτάξει τον άλλο με τη δύναμη του χρήματος.

-Όμως και μόνο για να αντιπαλεύουμε αυτή τη χυδαιότητα, αξίζει να αγωνιζόμαστε μέσα από το έργο του ο καθένας. Μπορείς να με πεις αιθεροβάμονα αγαπημένε μου, αλλά νομίζω ότι δεν υπάρχει σημαντικότερος στόχος από το να βοηθάς να ζουν οι άνθρωποι με ορθωμένη τη σπονδυλική στήλη, ζωντανά μνημεία αξιοπρέπειας.

-Το ξέρεις ότι με αγγίζεις. Το έχουμε κουβεντιάσει και με τους φίλους μου αυτό επανειλημμένα. Λέξη – κλειδί είναι για μένα η αξιοπρέπεια. Αιώνες τώρα οι άνθρωποι αγωνίζονται για αυτό που λες αξιοπρέπεια. Αξιοπρέπεια στην υγεία, στην παιδεία, στην εργασία και σε τόσα άλλα. Βλέπεις όμως, ακόμα και τώρα που μιλάμε, όλα όσα έχουν κερδίσει με αγώνες και θυσίες οι άνθρωποι, αναιρούνται από τις εκάστοτε εξουσίες σε μια νύχτα στο όνομα της κάθε αληθινής ή προσχηματικής κρίσης.