Χρονογραφίες-Σημειώσεις ημερολογίου, 2021, Κάκτος, Αφορισμοί

 

Δυο λόγια για το βιβλίοΕίπαν - έγραψανΔείγμα γραφής

Οι Χρονογραφίες αποτελούν μία συλλογή σημειώσεων ημερολογίου του συγγραφέα, όπου ενυπάρχει και ένας φανταστικός διάλογος με τον Αλμπέρ Καμύ. Κάθε σημείωση -σταχυολογημένη από δεκάδες μικρά σημειωματάρια- είναι αποτέλεσμα μια στιγμιαίας έκλαμψης, μιας αντίδρασης σε κάθε λογής ερεθίσματα.
Οι σημειώσεις αυτές συνθέτουν ένα πολυδιάστατο μωσαϊκό σκέψεων για τη ζωή, την αμφιβολία, τη σιωπή, τον χρόνο, το συναίσθημα, τη μοναξιά, τον φόβο, τον θεό, τη δημιουργία, τον έρωτα, τον θάνατο, τη μοναξιά, την κοινωνία, την πολιτική, την τεχνολογία, την τέχνη, τη γραφή, την ποίηση, την ανάγνωση, την κριτική κ.ά.

 

 

 

Το ότι διάλεξα να ζω δίχως βεβαιότητες, διόλου δεν με πληγώνει. Έτσι γεύτηκα έναν αέρα ελευθερίας, χωρίς αυτό να αναιρεί τα ταξίδια του νου και την ευχαρίστηση της συνεχούς αναζήτησης. Βεβαίως, χωρίς την ύπαρξη μίας βεβαιότητας-βάσης δεν θα υπήρχαν τα μαθηματικά (των οποίων ως και σήμερα αναιρούνται θεωρήματα), η επιστήμη και η τεχνολογία. Αναρωτιέμαι όμως, όταν ο φιλόσοφος έχει πίστη σε βεβαιότητες, δεν κινδυνεύει να αγγίξει το δογματισμό; Και ποιος δογματισμός επιτρέπει «το άνοιγμα στον κόσμο» του αγαπημένου μου Αξελού;

Η αίσθηση της αδυναμίας να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και τον άλλο, είναι μια ακόμα αιτία χρόνιας αβεβαιότητας σε όσους ψάχνουν την ουσία πέραν της εικόνας. Η συνεχής αναζήτηση της βεβαιότητας, της σιγουριάς, συνήθως, μου μοιάζει νοσηρή. Η αποδοχή της εγγενούς μας αδυναμίας να νιώσουμε σίγουροι για μια πραγματικότητα για μένα είναι λυτρωτική.

Η μεγάλη αβεβαιότητα για τον εαυτό, ταΐζει τους αδύναμους με έπαρση και κομπασμό. Γι’ αυτό, πριν αρχίσουμε να μιλάμε –και κυρίως να κρίνουμε τους άλλους– θα έπρεπε να κάνουμε βαθιές ενδοσκοπήσεις.

Η διαπίστωση της μηδαμινής αξίας κεκτημένων αγαθών δεν συνιστά αιτία φόβου. Είναι εγνωσμένη πορεία προς την πρόσληψη της ματαιότητας. Είναι ο δρόμος που σε μόνιμο -και γόνιμο;- ημίφως κρύβει το τέλος του. Κι είναι και κείνες οι στροφές που κρύβουν κάθε προοπτική επίγνωσης και κάθε αβέβαιο βήμα, λες κι αν υπήρχε η ελάχιστη βεβαιότητα θα γινόταν η ζωή μας ενδιαφέρουσα.