Σπονδές, 2004, Ποίηση, Εξάντας

spondes

Δυο λόγια για το βιβλίοΕίπαν- έγραψανΔείγμα γραφής

Το έβδομο βιβλίο μου. Σχήμα τετράγωνο (17 x 17 εκατοστά), σελίδες ογδόντα έξι. Έκδοση Εξάντας, το 2004.

Είναι μια συλλογή με είκοσι πέντε ποιήματα ερωτικά, τα οποία γράφτηκαν σε ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα και για έναν άγνωστο λόγο ήθελα να συνοδεύονται από εικόνες. Επέλεξα λοιπόν μια σειρά φωτογραφιών – οι οποίες κάλυπταν ολόκληρη την επιφάνεια των σελίδων – με γυμνά ανθρώπινα σώματα, του φίλου φωτογράφου Τάσου Βρεττού και αποφασίσαμε οι φωτογραφίες να αποτελούν το υπόστρωμα όπου επάνω τους θα “κάτσουν” τα ποιήματα, με τα άσπρα γράμματα να “τρυπούν” την εικόνα.

Βρίσκω το βιβλίο αυτό εικαστικά πολύ όμορφο, ίσως μάλιστα να αποτελεί πρόταση ως αισθητικό αποτέλεσμα. Οι κριτικές ήταν αμφιλεγόμενες. Άλλοι θαύμασαν τη ζεύξη εικόνας – στίχου, άλλοι μίλησαν για την αυτοδυναμία του στίχου που δεν χρειάζεται “ντυσίματα”. Το μόνο βέβαιο είναι ότι αγαπώ ιδιαίτερα για πολλούς λόγους αυτήν τη συλλογή, η οποία είναι ήδη συλλεκτική, αφού δεν πρόκειται να επανεκδοθεί με αυτή τη μορφή.

Στο προλογικό σημείωμα έγραψα:

“Όταν έδωσα τις «Σπονδές» στον Τάσο Βρεττό, δεν μπορούσα να διαβλέψω την τροπή της συνύπαρξης του έργου μας. Το βέβαιο είναι ότι πάντοτε με προκαλούσε ως δημιουργός, για αυτήν την «άλλη ματιά» του, την ευαισθησία του και κυρίως την αισθητική του άποψη.

Το αποτέλεσμα της συνεργασία μας προέκυψε μέσα από απόλυτες συμφωνίες, απόλυτες διαφωνίες, συγκαταβάσεις, δημιουργική ένταση. Μία έκδοση που αποτελεί έναν πολυσήμαντο διάλογο. Κάτι σαν «έντυπο δρώμενο» με συνυπάρχουσες την ποιητική και την εικαστική – φωτογραφική γραφή.

Άλλοτε συνυπάρχουμε αρμονικά, άλλοτε κοιτάζουμε τον ίδιο στόχο με άλλη ματιά, άλλοτε γυρίζουμε την πλάτη. Το μόνο βέβαιο είναι ότι πορευόμαστε σε αυτόν το μοναχικό δρόμο της δημιουργίας, που μας δίνει δικαιολογία ύπαρξης…”

Η έκδοση χορηγήθηκε με προαγορά εκατοντάδων αντιτύπων από την εταιρεία φυσικών καλλυντικών “Apivita”.

ΣΠΟΝΔΕΣ

Σπονδές στα ιερά σας

ο έρωτάς μου

Γυναίκες

με μανδύα την άβυσσο

με την ταύτιση ακαριαία

με μάτια κλειστά ηδονής υπέρτατης

με σώμα τόξο σε έγερση

με ανάσες βυθισμένες στο άπειρο

με άγνοια τόπου και χρόνου

δεν έφθειρε η επανάληψη τα ιερά σας

 

 

ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ

Τα σώματα

έχουν τη δική τους γλώσσα

Χαρίζουν μαγεία αφής μυρωδιάς

και σπάνιας έντασης

Τραγουδούν όποτε θέλουν

Δεν τα φθείρει η επανάληψη

Τα σώματα

έχουν μοναδική ομορφιά

εναλλασσόμενη και διαρκή

που φωνάζει ότι τα σώματα

έχουν δικές τους αξίες

και θέλει δύναμη για να τις δεις

Το δικό μου σώμα

είναι διαφορετικό σαν τα άλλα

όσο το δικό σου

Είναι φορτωμένο κύτταρα

πολλών άλλων σωμάτων

Φέρει μνήμες στιγμών αιώνων

ανάλαφρες προγονικές και άλλες

Τα σώματα

υπηρέτησαν πάθη πολλά κι εντάσεις

ηρεμίες απόλυτες και εξεγέρσεις

αισθήματα και συλλογισμούς

Αχ τα σώματα

και η δική τους σοφία

τις ατέλειωτες νύχτες…

 

ΕΙΝΑΙ ΦΟΡΕΣ

Είναι φορές

που αφηνόμαστε στο άγνωστο

και φορτώνουμε τα όνειρα θολές εικόνες

Είναι φορές

που τα χρώματα αποκτούν ζωντάνια

και η Άνοιξη ντύνεται

δυο μαύρα εκφραστικά μάτια

ίσια εβένινα μαλλιά

κι ένα στιγμιαίο χάδι

Είναι φορές

που αυτή η επίμονη εφηβεία

κολλάει στο μυαλό

έτσι που η παιδική καρδιά

διογκώνεται σε ώριμο στέρνο

Είναι φορές

που η γραφή αντιστέκεται

γιατί τα όνειρα θολά

τα χρώματα ζωντανά

κι η Άνοιξη χαρούμενη και σκούρα