Η χώρα βρίσκεται στην κατασκευασμένη δίνη των Αυτοδιοικητικών εκλογών, οι οποίες πήραν διαστάσεις έντονου, απαράδεκτου κομματικού ανταγωνισμού. Η χώρα ζει σε κλίμα προεκλογικό που παραπέμπει σε κλίμα εθνικών εκλογών. Όλοι ανεξαιρέτως οι κομματικοί παράγοντες αγνοούν Συνταγματικές επιταγές και δημοκρατικές αρχές, οι οποίες ορίζουν και απαιτούν μία Αυτοδιοίκηση ανεξάρτητη, αυτοδύναμη και κυρίως υγιή χωρίς δηλητηριώδη κομματικά κύτταρα στον οργανισμό της.

Ανενδοίαστα οι κομματικοί αρχηγοί ορίζουν τους υποτακτικούς – υποψήφιους, περιοδεύουν ανά την χώρα επαιτώντας ψήφους υπέρ των επιλεγμένων από εκείνους υποψηφίων, ερμηνεύουν κατά βούληση τα προβλεπόμενα από τις δημοσκοπήσεις αποτελέσματα, αρνούμενοι ότι ο λαός καταλαβαίνει απόλυτα πλέον τα μικροκομματικά παιχνίδια τους και ότι περισσεύει η οργή του για την ευθεία υποτίμηση της νοημοσύνης του.

Μετά τις εκλογές, τελείως συμπτωματικά, θα ανακοινωθούν, το νέο αυξημένο έλλειμμα της χώρας από την τρόϊκα και τα νέα φορολογικά μέτρα από την κυβέρνηση. Ο πρωθυπουργός ως άλλος υποψήφιος δήμαρχος περιοδεύει και δίνει ψίχουλα ντροπής στους συνταξιούχους. Οι υπόλοιποι πολιτικοί αρχηγοί συναγωνίζονται σε κορώνες, δίνοντας με κάθε τρόπο την εικόνα εθνικών εκλογών, αγνοώντας στην πράξη τον – ιερό για πολλούς και δικαίως – θεσμό της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Η ανατάραξη των βαλτωμένων πολιτικών υδάτων από τη δυναμική που αναπτύσσει ο Γιάννης Δημαράς, ενεργοποίησε τα αντανακλαστικά του πολιτικού συστήματος, το οποίο δείχνει ανήσυχο, αλλά όχι προσγειωμένο στην πραγματικότητα που βιώνει ο μέσος Έλληνας. Προφανώς δεν καταλαβαίνουν ότι ο Δημαράς εκφράζει τη σωρευμένη οργή των πολιτών, είναι από τους λίγους που δεν έχουν κομματικό χρίσμα και ανάλογη οικονομική υποστήριξη και δεν έχει ακουστεί το παραμικρό για την εντιμότητά του. Περιέλαβε δε στο συνδυασμό του, υποψηφίους από όλους τους κομματικούς χώρους. Συμβολοποιεί δηλαδή, όσα θέλγουν τον ψηφοφόρο στην συγκεκριμένη πολιτική συγκυρία της απαξίας του πολιτικού συστήματος, όπως αυτό λειτουργεί.

Οι εντολοδόχοι της τρόϊκας, κατανοούν, έστω αργά το τραγελαφικό. Ότι η κοινωνική συνοχή εκφράζεται πλέον μόνο μέσα από τη συλλογική οργή των πολιτών, οι οποίοι δείχνουν να μην έχουν πειστεί για το μονόδρομο των κυβερνητικών επιλογών. Η λαϊκή συναίνεση αναιρέθηκε από τον κοινό νου, ο οποίος λέει ότι οι φόροι είναι το κατεξοχήν εργαλείο άσκησης κοινωνικής πολιτικής, αναδιανομής του εισοδήματος και προστασίας των αδύναμων. Όχι εργαλείο απομύζησης των ελαχίστων οικονομιών των ασθενέστερων τάξεων. Χωρίς ρευστότητα στην αγορά και στοιχειώδη παραγωγή κέρδους από την πλειοψηφία των μικρομεσαίων, δεν θα υπάρξει αύριο ούτε ένα ευρώ για να στηριχθεί η όποια κοινωνική πολιτική.

Τα ερωτήματα έρχονται και μένουν δυστυχώς αναπάντητα. Πώς θα πετύχουν τα μέτρα χωρίς τη συναίνεση της κοινωνίας; Πώς θα πείσει η κυβέρνηση ότι αναδιανέμει το εισόδημα, όταν την πληρώνουν μόνον και πάλι χαμηλόμισθοι και συνταξιούχοι; Γιατί δεν διώκονται και δεν εισπράττονται βεβαιωμένες οφειλές μεγάλων φοροφυγάδων; Είναι στο απυρόβλητα όσοι μετακίνησαν κεφάλαια στο εξωτερικό;

Πολλοί μιλούν ασυλλόγιστα για πρόωρες βουλευτικές εκλογές, παρά το ότι η λαϊκή εντολή είναι πρόσφατη και στον ορίζοντα δεν φαίνονται πολιτικοί οργανισμοί με νέες προτάσεις. Όποιος και να εκλεγεί, στο ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών, θα εφαρμόσει αναγκαστικά επί μία τριετία τα κάθε λογής μνημόνια. Όσοι εμφανίζονται ως σωτήρες, είναι αυτοί που οδήγησαν τον τόπο σε αυτή την τραγική κατάσταση. Οι οποίοι δεν τολμούν να μιλήσουν για την πολλαπλή κρίση κοινωνίας, πολιτισμού, αξιών ζωής, η οποία εκφράστηκε με τον οδυνηρότερο τρόπο ως οικονομική κρίση. Τι θα πρόσφεραν λοιπόν οι εθνικές εκλογές πέρα από την αναπαραγωγή των ίδιων νοοτροπιών και ειδώλων;

Μοναδική ευχή τώρα, να οδηγηθούμε ως κοινωνία σε ψύχραιμη περισυλλογή, να αναδειχθούν νέες άφθαρτες πολιτικές δυνάμεις και η βόμβα της σωρευμένης λαϊκής οργής να μην εκραγεί με βία και καταστροφές, αλλά να μορφοποιηθεί σε συνετή πολιτική πρόταση, σε δύναμη δημιουργίας. Είθε…

Πολύ μελάνι, πολλές συζητήσεις, αναλύσεις, προτάσεις, για να βρεθεί διέξοδος από το τραγικό τέλμα που ζει η πατρίδα. Οι περισσότερες ξαφνιάζουν, αφού μιλούν για εκλογές, ήτοι αναδιάταξη του πολιτικού προσωπικού. Μιλούν δηλαδή για τη σωτηρία του τόπου από τους καταστροφείς της. Για την προστασία της ακεραιότητας του κοπαδιού από τον λύκο. Και είναι προτάσεις που διαχέονται στην ελληνική Κοινή Γνώμη, από τα ίδια Μέσα Ενημέρωσης, τα οποία ως έρμαια της διαπλοκής συνέβαλαν στην κοινωνική, πολιτιστική, πολιτική σήψη.

Οι αιτίες της κατάντιας μας πολλές και καταγεγραμμένες, με σειρά εξέλιξης, την κρίση πολιτισμού, αξιών ζωής, πολιτικής και τέλος κρίση οικονομίας. Η συνταγή δοκιμασμένη. Ολόκληρος λαός χειραγωγείται από την απειλή και το φόβο, αφού υπέκυψε σε σαθρά πρότυπα, τα οποία προέβαλλαν καταιγιστικά τα ΜΜΕ επί δεκαετίες. Είναι αυτά τα πρότυπα που αδρανοποίησαν τα αντανακλαστικά του πολίτη, πρότυπα χαμηλής αισθητικής, πλασματικών αναγκών ζωής, ιδιωτικής εσωστρέφειας, λατρευτικής ανάδειξης του ατομικού και απόλυτης αδιαφορίας για το συλλογικό. Πρότυπα που έκρυψαν στο φαίνεσθαι του περιτυλίγματος την απουσία περιεχομένου.

Τώρα φόβος, ως και αν θα υπάρξουν τα χρειώδη για την επιβίωση. Τώρα, απειλή ως και για τον φυσικό αφανισμό του πολίτη, μέσω της ένδειας. Τώρα, δέος στη σκέψη μήπως ξυπνήσει το ένστικτο του ζώου στον πεινασμένο συνάνθρωπο. Τώρα, συλλογικός πόνος και εθνική κατάθλιψη που αδρανοποιούν ελπίδες, κινήσεις, προοπτικές. Τώρα, κούρνιασμα ακινησίας, σαν ζώο φοβισμένο από την επίγνωση της αδυναμίας του. Τώρα, δικαιολογημένη ανησυχία ως και για την εθνική ακεραιότητα…

Γνωρίζουμε ότι αν οι πολιτικοί είχαν ανάστημα, θα ασκούσαν πολιτική. Ότι αν υπήρχε πολιτική, δεν θα αλώνιζαν οι κερδοσκόποι. Ότι οι περίφημες αγορές έχουν πρόσωπο, αλλά δρουν με τη σιγουριά ότι θα έχουν εσαεί υποχείρια την πολιτική. Γνωρίζουμε ότι η διαπλοκή κεφαλαίου, ΜΜΕ, πολιτικών, απαγορεύει στην πλειονότητα των πολιτικών να ορθώσει ανάστημα αξιοπρέπειας και προστασίας των λαϊκών συμφερόντων. Δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα πλέον από αυτό το πολιτικό σκηνικό και τους ανθρώπους του.

Εάν έχει απομείνει στους ίχνος αυτοσεβασμού. Εάν υπάρχουν έστω ψήγματα αγάπης για τον τόπο. Εάν είναι αποδεκτό ότι η έγκαιρη απόσυρση διασώζει εαυτούς και αλλήλους. Τότε, η μέγιστη υπηρεσία που μπορούν να προσφέρουν οι πολιτικοί είναι:

 Να αποσυρθούν οριστικά από κάθε θέση εξουσίας.

 Να παραδώσουν την άσκηση διακυβέρνησης της χώρας για μια τετραετία σε κυβέρνηση έκτακτης ανάγκης από ικανούς επιστήμονες, τεχνοκράτες, ειδικούς, οι οποίοι θα διαχειριστούν την κρίση και δεν θα αναμιχθούν ποτέ ξανά στα κοινά.

 Να παραμείνουν στη Βουλή, νομοθετώντας όσα εισηγείται η κυβέρνηση έκτακτης ανάγκης, έως τις επόμενες εκλογές για να μην υπάρξουν κοστοβόρες αναταράξεις.

 Να δεσμευτούν ότι στις επόμενες εκλογές δεν θα μετέχει κανείς από το σημερινό βουλευτικό προσωπικό, για να ανοίξει ο δρόμος σε νέους ανθρώπους.

 Να νομοθετήσουν: Την άρση της βουλευτικής ασυλίας. Την κατάργηση κάθε δυνατότητας παραγραφής αδικημάτων. Την εφ’ όρου ζωής ευθύνη κάθε πολιτικού για οιοδήποτε αδίκημα, όπως ισχύει για κάθε Έλληνα πολίτη.

Μόνον έτσι θα πεισθούν οι πολίτες ότι η εθνική συσπείρωση απαιτείται και θα αποδώσει, ότι οι θυσίες του λαού θα έχουν προοπτική, ότι οι ένοχοι καταλήστευσης δημοσίου χρήματος θα τιμωρηθούν, ότι το εργαλείο της φορολόγησης θα ανακατανείμει δίκαια τα εισοδήματα των ανθρώπων του μόχθου.

Ξέρω αυτή η πρόταση καίει με τα ξερά και μερικά χλωρά, αλλά η απώλεια θα ήταν μικρή. Ξέρω επίσης ότι αυτή η πρόταση είναι εφικτή, αλλά δεν θα την τολμήσουν. Διότι αν είχαν το σθένος που απαιτεί η αποδοχή της, δεν θα φτάναμε ως εδώ. Αλλά και μόνον η καταγραφή μιας τέτοιας πρότασης, νομίζω ότι έχει λόγο ύπαρξης και εκφράζει την πλειονότητα των Ελλήνων.

Γιώργος Δουατζής