με τις υποσχέσεις που γέμισαν τη ζωή μου

με τα ψίχουλα που ταΐζουν τις ελπίδες μου

με την ισόβια κρίση και τη γενική αλαλία

με τους ευήθεις πολιτικάντηδες που άσκεφτα φλυαρούν

με τους εκ γενετής διαβρωμένους και πολλά υποσχόμενους

με τους καταστροφείς και συνάμα αυτόκλητους σωτήρες

με τους αδαείς που βυθίζουν τα παιδιά μας στην άγνοια

με τους πειραματιστές ασελγούς στο σώμα της Παιδείας

με τους μικρόψυχους της κάθε λογής εξουσίας

με τους υπηρέτες των εργολάβων της ενημέρωσης

με το κενόδοξο λούστρο των κομπαζόντων της τηλοψίας

με τη μικρόνοια των κοσμικών περιφερόμενων σαρκίων

με την υποτίμηση της νοημοσύνης ολόκληρου λαού

με τον παραλογισμό εξουσιαζόντων και δημόσιας ζωής

με τους ορισμούς και τα πνιγηρά στερεότυπα

με τους παντογνώστες που βουλιάζουν την πατρίδα

με την απέκδυση κάθε ευθύνης του ανώνυμου πλήθους

με την εγκατάλειψη της ιδιότητας του πολίτη

με την γενικευμένη απληστία και το κυνήγι του κέρδους

με την συνήθεια αγνόησης των άστεγων και πεινασμένων

με το βύθισμα στον καναπέ όσων ξεχνούν τη δύναμή τους

με τη διάχυση στείρων ωρών στο διαδίκτυο

με την εισβολή στην ιδιωτικότητά μας

με την αλαζονεία των δήθεν ανυπόπτων

με τη διαδικτυακή λογόρροια των επαϊόντων

με την αυταπάτη επικοινωνίας και φιλίας

με τη σύληση γλώσσας, αξιών ζωής κι αισθητικής

Κουράστηκα

με όσους φοβισμένοι ξέχασαν

πόσο φθαρτοί είμαστε και κυρίως θνητοί

με τους παντελώς κουφούς

στα καλέσματα της μικρής μας ιστορίας

που αυτονόητα θυμίζει κάθε λεπτό

πως οι στιγμές-αιώνες μας στερεύουν

Κουράστηκα

να βρίσκω ως και τον ίδιο μου τον εαυτό

μέσα σε όσα με κουράζουν

«Αυτόν τον κόσμο φτιάξαμε;
Γι αυτόν αγωνιστήκαμε;
Πώς θα κοιτάξουμε στα μάτια τα παιδιά»;
Από την “Πατρίδα των καιρών” – Γ.Δ.

Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, μιλάμε με πάθος κατά των “σάπιων πολιτικών και του άθλιου πολιτικού συστήματος”. Περιγράφουμε με τα χειρότερα λόγια την καθημερινότητά μας και φανταζόμασθε από γκρίζα έως κατάμαυρη τη ζωή μας στο άμεσο μέλλον. Όμως, στις συζητήσεις για την κατάσταση που έφτασε ο τόπος, δεν άκουσα ποτέ φωνές αυτοκριτικής. Κανένας συνομιλητής μου δεν ανακάλεσε από τη μνήμη του πράξεις καθώς και την ευθύνη που φέρουμε όλοι, όντες έτσι συνυπεύθυνοι στο να είναι πραγματικά αντάξιοί μας οι σημερινοί πολιτικοί ηγέτες.

Η πλειονότητα των πολιτών, παρακάλεσε τον τοπικό πολιτευτάκο για ένα ρουσφέτι. Η πλειονότητα των γονέων φρόντισε να διορίσει “από το παράθυρο” τα παιδιά της στο Δημόσιο, γνωρίζοντας ότι έτσι στηρίζει την αναξιοκρατία και κλείνει την πόρτα σε έναν πραγματικά ικανό νέο. Η πλειονότητα των πολιτών “λάδωσε” γιατρούς δημόσιων νοσοκομείων, εφοριακούς, υπαλλήλους, ασφαλιστικών ταμείων, δημοσίων υπηρεσιών κ.ά. αφού κατά το κοινώς λεγόμενο “αν δεν λαδώσεις δεν κάνεις τη δουλειά σου και μπορεί να κλείσει και η επιχείρησή σου”. Πολλοί ζήτησαν και έλαβαν παράνομες γεωργικές επιδοτήσεις. Πολλοί κτίσανε κατά παράβαση της πολεοδομικής νομοθεσίας.

Όσοι δεν ανήκουν σε αυτή την πλειονότητα, γνώριζαν, έβλεπαν, παρακολουθούσαν την προϊούσα κοινωνική σήψη. Ανέχτηκαν επί δεκαετίες τον δυσώδη κατήφορο. Και αυτή η ανοχή δραστών και θεατών, συνιστά τη μεγαλύτερη ενοχή μας.

Αυτή η ανοχή δημιούργησε πρότυπα αντικοινωνικής συμπεριφοράς, συμπεριφορές ατομικισμού, βολέματος και απομονωτισμού στους νέους και μας οδήγησε σταδιακά στην μέγιστη εσωστρέφεια, στην διόγκωση του προσωπικού και την άπωση του συλλογικού.

Έτσι αδύναμους, απομονωμένους, χωρίς πολιτική σκέψη και συνείδηση, αμήχανους, βωβούς και άπραγες μας άγουν και μας φέρουν πολιτικοί χωρίς ανάστημα, οι οποίοι υποτιμούν συνεχώς και προκλητικά τη νοημοσύνη μας. Οι οποίοι έχουν την πεποίθηση ότι έχουν χαθεί τα υγειή αντανακλαστικά, επειδή βολεμένη η κοινωνία στον μικρόκοσμο των επιμέρους συμφερόντων της, ανέχθηκε επί δεκαετίες την πελατειακή άσκηση της εξουσίας. Είναι αυτοί οι διαβρωμένοι και υπαίτιοι, που σπεύδουν να μιλήσουν για την ανάγκη ανανέωσης της πολιτικής ζωής, την οποία κατά αυτονόητο για αυτούς τρόπο πρέπει να εμπιστευτούμε αποκλειστικά στους ίδιους. Είναι αυτοί και αυτές, που μετείχαν με υπεύθυνες θέσεις στην διαδικασία κατάρρευσης του πολιτικού συστήματος και της ουσιώδους δημοκρατικής αρχής του κράτους δικαίου και τώρα εμφανίζονται ως σωτήρες μας.

Οι ενοχές μας δεν αναιρούν φυσικά τις ευθύνες του λεγόμενου πολιτικού κόσμου. Ο οποίος θα βρεθεί στη γωνία – όχι μόνον απολογούμενος με ένα αστείο “αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη” – πραγματικά απόβλητος, μόνον όταν ορθώσουμε ανάστημα ως λαός, αναλαμβάνοντας τις δικές μας ευθύνες.

Η καθημερινά διογκούμενη οργή των πολιτών πρέπει να μορφοποιηθεί. Να εκφραστεί δημιουργικά και όχι καταστροφικά. Πρέπει να γίνει πηγή παραγωγής πολιτικής και όχι τυφλής βίας, ώθηση διαφυγής από το σημερινό αδιέξοδο. Η πολιτική σκέψη, η σύμπνοια, η αγάπη στον άνθρωπο, η συμμετοχή σε συλλογικές προσπάθειες μπορούν ίσως να μας χαρίσουν χαμόγελα αισιοδοξίας, ανεξάρτητα από τις μέχρι τώρα κομματικές μας προτιμήσεις. Μήπως επιτέλους πρέπει να δώσουμε προσοχή σε κάποιες φωνές που μοιάζουν μέχρι σήμερα εκτός συστήματος;

Η χώρα βρίσκεται στην κατασκευασμένη δίνη των Αυτοδιοικητικών εκλογών, οι οποίες πήραν διαστάσεις έντονου, απαράδεκτου κομματικού ανταγωνισμού. Η χώρα ζει σε κλίμα προεκλογικό που παραπέμπει σε κλίμα εθνικών εκλογών. Όλοι ανεξαιρέτως οι κομματικοί παράγοντες αγνοούν Συνταγματικές επιταγές και δημοκρατικές αρχές, οι οποίες ορίζουν και απαιτούν μία Αυτοδιοίκηση ανεξάρτητη, αυτοδύναμη και κυρίως υγιή χωρίς δηλητηριώδη κομματικά κύτταρα στον οργανισμό της.

Ανενδοίαστα οι κομματικοί αρχηγοί ορίζουν τους υποτακτικούς – υποψήφιους, περιοδεύουν ανά την χώρα επαιτώντας ψήφους υπέρ των επιλεγμένων από εκείνους υποψηφίων, ερμηνεύουν κατά βούληση τα προβλεπόμενα από τις δημοσκοπήσεις αποτελέσματα, αρνούμενοι ότι ο λαός καταλαβαίνει απόλυτα πλέον τα μικροκομματικά παιχνίδια τους και ότι περισσεύει η οργή του για την ευθεία υποτίμηση της νοημοσύνης του.

Μετά τις εκλογές, τελείως συμπτωματικά, θα ανακοινωθούν, το νέο αυξημένο έλλειμμα της χώρας από την τρόϊκα και τα νέα φορολογικά μέτρα από την κυβέρνηση. Ο πρωθυπουργός ως άλλος υποψήφιος δήμαρχος περιοδεύει και δίνει ψίχουλα ντροπής στους συνταξιούχους. Οι υπόλοιποι πολιτικοί αρχηγοί συναγωνίζονται σε κορώνες, δίνοντας με κάθε τρόπο την εικόνα εθνικών εκλογών, αγνοώντας στην πράξη τον – ιερό για πολλούς και δικαίως – θεσμό της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Η ανατάραξη των βαλτωμένων πολιτικών υδάτων από τη δυναμική που αναπτύσσει ο Γιάννης Δημαράς, ενεργοποίησε τα αντανακλαστικά του πολιτικού συστήματος, το οποίο δείχνει ανήσυχο, αλλά όχι προσγειωμένο στην πραγματικότητα που βιώνει ο μέσος Έλληνας. Προφανώς δεν καταλαβαίνουν ότι ο Δημαράς εκφράζει τη σωρευμένη οργή των πολιτών, είναι από τους λίγους που δεν έχουν κομματικό χρίσμα και ανάλογη οικονομική υποστήριξη και δεν έχει ακουστεί το παραμικρό για την εντιμότητά του. Περιέλαβε δε στο συνδυασμό του, υποψηφίους από όλους τους κομματικούς χώρους. Συμβολοποιεί δηλαδή, όσα θέλγουν τον ψηφοφόρο στην συγκεκριμένη πολιτική συγκυρία της απαξίας του πολιτικού συστήματος, όπως αυτό λειτουργεί.

Οι εντολοδόχοι της τρόϊκας, κατανοούν, έστω αργά το τραγελαφικό. Ότι η κοινωνική συνοχή εκφράζεται πλέον μόνο μέσα από τη συλλογική οργή των πολιτών, οι οποίοι δείχνουν να μην έχουν πειστεί για το μονόδρομο των κυβερνητικών επιλογών. Η λαϊκή συναίνεση αναιρέθηκε από τον κοινό νου, ο οποίος λέει ότι οι φόροι είναι το κατεξοχήν εργαλείο άσκησης κοινωνικής πολιτικής, αναδιανομής του εισοδήματος και προστασίας των αδύναμων. Όχι εργαλείο απομύζησης των ελαχίστων οικονομιών των ασθενέστερων τάξεων. Χωρίς ρευστότητα στην αγορά και στοιχειώδη παραγωγή κέρδους από την πλειοψηφία των μικρομεσαίων, δεν θα υπάρξει αύριο ούτε ένα ευρώ για να στηριχθεί η όποια κοινωνική πολιτική.

Τα ερωτήματα έρχονται και μένουν δυστυχώς αναπάντητα. Πώς θα πετύχουν τα μέτρα χωρίς τη συναίνεση της κοινωνίας; Πώς θα πείσει η κυβέρνηση ότι αναδιανέμει το εισόδημα, όταν την πληρώνουν μόνον και πάλι χαμηλόμισθοι και συνταξιούχοι; Γιατί δεν διώκονται και δεν εισπράττονται βεβαιωμένες οφειλές μεγάλων φοροφυγάδων; Είναι στο απυρόβλητα όσοι μετακίνησαν κεφάλαια στο εξωτερικό;

Πολλοί μιλούν ασυλλόγιστα για πρόωρες βουλευτικές εκλογές, παρά το ότι η λαϊκή εντολή είναι πρόσφατη και στον ορίζοντα δεν φαίνονται πολιτικοί οργανισμοί με νέες προτάσεις. Όποιος και να εκλεγεί, στο ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών, θα εφαρμόσει αναγκαστικά επί μία τριετία τα κάθε λογής μνημόνια. Όσοι εμφανίζονται ως σωτήρες, είναι αυτοί που οδήγησαν τον τόπο σε αυτή την τραγική κατάσταση. Οι οποίοι δεν τολμούν να μιλήσουν για την πολλαπλή κρίση κοινωνίας, πολιτισμού, αξιών ζωής, η οποία εκφράστηκε με τον οδυνηρότερο τρόπο ως οικονομική κρίση. Τι θα πρόσφεραν λοιπόν οι εθνικές εκλογές πέρα από την αναπαραγωγή των ίδιων νοοτροπιών και ειδώλων;

Μοναδική ευχή τώρα, να οδηγηθούμε ως κοινωνία σε ψύχραιμη περισυλλογή, να αναδειχθούν νέες άφθαρτες πολιτικές δυνάμεις και η βόμβα της σωρευμένης λαϊκής οργής να μην εκραγεί με βία και καταστροφές, αλλά να μορφοποιηθεί σε συνετή πολιτική πρόταση, σε δύναμη δημιουργίας. Είθε…