…Μπήκαν, βλέπεις, σε καλούπια σύνθλιψης αρχέγονες επιθυμίες, αντικαταστάθηκαν από τεχνητές καινούργιες, πάντοτε για το καλό μας, και κυρίως για να νιώθουμε ευτυχείς. Κι έγινε ο άνθρωπος, η ίδια η ζωή μας, προϊόν προς κατανάλωση, οι πλασματικές επιθυμίες έγιναν ανάγκες και ζητούν κι άλλα προϊόντα για να πληρωθούν κι αρρώστησε η ψυχή μας πολύ και μας τα δίνουν όλα απλόχερα −τι σωτήρες της ευτυχίας μας θα ήταν άλλωστε−  ψυχοφάρμακα, κατευναστικά, καύσιμα και καλλυντικά για προσομοίωση σε πρότυπα ισοπεδωτικής τηλοψίας. Εκεί ήταν που τον ρώτησα: Τι είναι ευτυχία; Χωρίς να σηκώσει το βλέμμα από το μικρό καράβι, είπε με πολυταξειδεμένη φωνή: Ευτυχία είναι να μην επιζητάς την ευτυχία. Είτε διότι νομίζεις ότι την έχεις, είτε διότι αρνείσαι την κατασκευή της, άρα δεν τη χρειάζεσαι. Και τότε, θα την βρεις…