«Δώσ’ μου το χέρι σου, αγαπημένη/ σήμερα άνθισαν οι μαργαρίτες σου». (Kume Bryant, «Being a Woman – #1 In a field of daisies»).

Γιώργος Δουατζής, «Μαργαρίτες»

Δώσ’ μου το χέρι σου, αγαπημένη
σήμερα άνθισαν οι μαργαρίτες σου
Είσαι
η αφή των βιβλίων που αγάπησα
οι μουσικές που με ταξίδεψαν
οι ευωδιές που μου χαρίζει το κορμί σου
οι φλύαρα μεστές σιωπηλές εικόνες
που κατακλύζουν τα όνειρά μου
η ζεστασιά που μοιραζόμαστε
τις κάθε φορά μοναδικές αγκαλιασμένες νύχτες
η ουσιώδης σπάνια συντροφιά
στις κακοτράχαλες οδοιπορίες του νου
ο χρόνος που λειαίνει τις αιχμηρές γωνίες μου
η έσχατη πανδαισία των χρωμάτων
όσα δεν μπορούν να ιστορήσουν οι λέξεις
είσαι
Και μην ανησυχείς
πάντοτε θα φροντίζω μη γίνουν όλα λευκά
να μη χαθεί το χρώμα, η ομορφιά
απ’ τις δικές σου μαργαρίτες
Να ξέρεις, θα είμαι κάθε Άνοιξη εκεί
για να τις βλέπω να ανθίζουν
(Από τη συλλογή «Χάρτινοι απόγονοι», εκδ. Στίξις, 2021)

Πηγή: Andro.gr

Καλημέρα

Είναι φορές που ξυπνάς και δεν θέλεις να αρχίσει η μέρα κι ο ήλιος συνεχίζει την τροχιά του
δίνοντας φως κι άλλο φως, μέχρι καταμεσήμερο να κάψει κάθε απόπειρα σκιάς με κατακόρυφες
αχτίδες

Η έγερση δυσκολία νόησης, με τη φθορά χρόνου και σώματος, κι η διερώτηση προς τι; ζητά μια
εύλογη απάντηση για να δοθεί το έναυσμα μιας μέρας ζωντανής

Όσο και να μη θέλεις ν’ αρχίσει η μέρα, σου αντιστέκεται η ίδια η ζωή που προσπαθεί να δώσει
νόημα στα ειπωμένα και τ’ ανείπωτα που τριβελίζουν το μυαλό

Τότε, δεν έχεις παρά να σκεφτείς πρόσωπα αγαπημένα, το πώς θα είσαι χρήσιμος βρίσκοντας
δικαιολογία ύπαρξης για να πάρει κίνηση η μέρα, να πάρει κίνηση η ίδια η ζωή

Κι έπειτα, πώς να αντισταθείς σε φράση επανάληψης, ωστόσο εγερτήρια και ουσιώδη, που έρχεται
με τρυφερή ματιά και ζωντανό χαμόγελο χαράς: «Καλημέρα αγάπη, καλημέρα»

Γκρίζες εικόνες

Εικόνες γκρίζας ανθρωπότητας
που μήτε τον ύστατο χαιρετισμό
μπορεί να δώσει σε αγαπημένους
μήτε να συμπαρασταθεί σε θαλάμους εντατικής

Ολόκληρη ανθρωπότητα
περίκλειστη εν οίκω
στον ίσκιο μιας αναμονής

Πώς έγινε κι οι άνθρωποι έμειναν ίδιοι
την ώρα που τόσο άλλαξε ο κόσμος;

Αριθμοί οι άνθρωποι, οι νεκροί αριθμοί
υπήκοοι απειλούμενοι από αόρατο εχθρό
έμπλεοι φόβου, καχυποψίας
κούρνιασαν στις φωλιές τους
στο βάρος κούρνιασαν του δέους
προσηλωμένοι σε μαντάτα
που κρύβουν αριθμούς

Εικόνες ειδώλων ζώντων και νεκρών
ανθρώπων εικόνες ιερές
την ώρα που σβήνουν ιοφόροι
σαν ύμνοι αλλοτινών πολιτισμών
σαν μοιρολόγια ξεχασμένων εποχών
κραυγές, ψιθυρισμοί απόγνωσης
λες και ζωντάνεψαν πανάρχαια φαγιούμ

Εικόνες, ήχοι που πληγώνουν
εισβάλλουν σε κρύπτες ανάξιων ηγετών
τυφλών από μεθύσια εξουσίας
τάχα κρυμμένων, πλην περίβλεπτων

Σχίζουν ο ένας του άλλου τα ιμάτια
με μένος απεχθές, διχαστικό
γυμνώνονται, αποκαλύπτουν την κενότητα
την ώρα που οι βυθισμένοι στην υπομονή
μπορούν ν’ αφουγκραστούν
τα βοερά του επερχόμενου τα κύματα

Πηγή: thebook.gr
Προδημοσίευση εδώ