Τα Κάτοπτρα διδάσκουν πως η πραγματική σοφία έχει την γλώσσα την ανθρώπινη που εκφράζει απλά μια διαφορετική προσέγγιση ζωής. 

Εγώ, ένας αόρατος ιός, κατάργησα τα σύνορα χαρίζοντας κοινό πόνο και φόβο. Εξαιτίας μου εκλαμβάνετε την ελευθερία ως δεύτερη επιλογή. Αρκεί να συνεχίσετε να ζείτε, ανεξαρτήτως όρων ζωής. Καλοδεχτήκατε τις εντολές των εξουσιών που σας διαφεντεύουν, αφού αυτές τώρα ξέρουν… 

Μετέτρεψα ολόκληρο τον πλανήτη σε μια φυλακή με κελιά τα σπίτια σας. Σας έκανα να νιώθετε ευτυχείς που σας απάλλαξα της ευθύνης, της επιλογής, των αποφάσεων, μιας και εκτελείτε μόνον αυτό που υπαγορεύουν οι ειδικοί.

Η απειλή μου έχει την ίδια δύναμη για πλούσιους και φτωχούς, σας έκανε να νιώσετε όλοι ίσοι. Δυνάμωσα στο έπακρο την τυχαιότητα, το άγνωστο, την αβεβαιότητα, την ανάγκη σας για επικοινωνία. Είμαι αιτία αναίρεσης αποφάσεων, ιεραρχιών, προγραμματισμών, επαφών, ταξιδιών, στόχων ζωής, ως και της πρόσληψης της έννοιας του χρόνου. Σας εξουσιάζω.

Τώρα καταλαβαίνετε την αξία της ανθρώπινης ζωής. Σας ανάγκασα να την βάλετε πάνω από μικροσυμφέροντα, φτηνές συναλλαγές. Γκρεμίζω σταδιακά το οικοδόμημα που φτιάξατε με οικονομίες της αγοράς, αθέμιτους ανταγωνισμούς, χρηματιστήρια, ολιγοπώλια. 

Τώρα αντιλαμβάνεστε ότι η γνώση, η ανθρώπινη δίψα για έρευνα, ανακαλύψεις, έχει μοναδική αξία. Οι κάτοχοι της γνώσης πάντα είχαν τη δύναμη. Η ανησυχία τους να βρουν το νέο αξιοποιούσε την ευφυία και τις ικανότητές τους. Όλοι προστρέχετε στους φορείς της γνώσης. Αυτοί έχουν τη δύναμη να βρουν φάρμακα, εμβόλια, να σας απαλλάξουν από την απειλή, την αρρώστια, το θάνατο, από μένα. 

Τώρα, όσο ποτέ, εισπράττετε τη δύναμη της ελπίδας, του ισχυρού αντίδοτου στον φόβο που σας έχει κατακλύσει. Ελπίζετε στην ανακάλυψη ενός θεραπευτικού φαρμάκου, ενός εσαεί προστατευτικού από μένα εμβολίου. Ελπίζετε το οδυνηρό πέρασμά μου από τον πλανήτη να είναι όσο γίνεται βραχύ. Ελπίζετε να μη σας λείψουν χρήματα, τρόφιμα, καύσιμα, νερό. Ελπίζετε να σωθείτε. Αλλά δεν καταλάβατε τη μεγάλη αλλαγή που ήδη έφερα στην υπόλοιπη ζωή σας.

Τώρα αναδείχτηκε το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής και η μικρότητά της. 

Μεγαλείο, μέσα από την αλληλεγγύη, τη συμπαράσταση, τον πάγκοινο αγώνα, την πολύτιμη μοιρασιά, τις σωτήριες πληροφορίες. Μέσα από τη μεταστροφή γνώμης και αναγνώριση ανθρώπων που αλόγιστα υποτιμούσατε -ως και λοιδορούσατε- ως χθες, όπως γιατρών, νοσηλευτών, δημοσιογράφων, τεχνικών, αστυνομικών, στρατιωτικών και πολλών άλλων.

Μικρότητα, με τον βάρβαρο διαγκωνισμό να αδειάζετε τα ράφια των υπεραγορών, αγνοώντας τις ανάγκες των άλλων. Με την αλόγιστη αγορά αντισηπτικών, μασκών και άλλων πολύτιμων αγαθών. Διόγκωση του υπερφίαλου εγώ σας με εγκληματική την αδιαφορία, αν η πλεονεξία σας είναι αιτία δραματικών ελλείψεων για τους άλλους..

Στο περίκλειστο των σπιτιών-κελιών σας δοκιμάζονται σχέσεις, αλήθειες, αντοχές. Έγκλειστοι αναμετρούνται με όσα έκρυβαν, αναγκάζονται να σκεφτούν όσα αγνοούσαν, όσα θεωρούσαν αυτονόητα. Αναρωτιέμαι: Πόσοι από σας θα αγαπηθείτε ξανά; Πόσοι θα πλησιάσετε πραγματικά ο ένας τον άλλον; Πόσοι θα σφαγιαστείτε μεταξύ σας; Πόσοι θα ανακαλύψετε πόσο ξένοι είστε; Πόσοι θα νιώσετε την πλασματική σας συνύπαρξη, υποδουλωμένοι σε συμβάσεις και στερεότυπα; Πόσοι σκεφτήκατε συνανθρώπους σας που ζουν μόνοι, που έχουν ψυχολογικά προβλήματα, είναι άρρωστοι, ηλικιωμένοι;

Στον φόβο της εξάπλωσής μου ζείτε για πρώτη φορά το απίστευτο: Είστε όλοι ύποπτοι για όλους τους άλλους και όλοι οι άλλοι είναι ύποπτοι για σας. Σε λίγο θα φοβάστε ως και τον εαυτό σας. Ήδη δεν αγγίζετε το πρόσωπό σας, το ίδιο το κορμί σας. Από φόβο. Από καχυποψία.

Το πλέον πιθανό είναι, ότι τελικά θα με εξοντώσετε. Όμως σας βεβαιώ ότι μετά το πέρασμά μου, ο κόσμος σας δεν θα είναι ο ίδιος. Απλώς μένω με τη διερώτηση: Θα έχετε γίνει άγρια θηρία ή καλύτεροι άνθρωποι; Να παραμείνετε αυτό που είστε, το αποκλείω.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο culturebook.gr.

Τόση παρουσία πια, αυτές οι απουσίες…

Όμως δεν έφτανε μόνο η επιθυμία. Χρειαζόταν και κείνη η κατάλληλη στιγμή που ορίζει ζωές και θανάτους. Εκείνη η στιγμή – για άλλους ολέθρια, για άλλους καθαρτήρια – όπου εμφανίζεται μια ελάχιστη σπίθα. Ακριβώς η στιγμή όπου μια αφανής έκρηξη σκεπάζει με φωτιά μια ολόκληρη ζωή κλεισμένη σε τέσσερις τοίχους, τοίχους που εξαφανίζονται σταδιακά μέσα στις φλόγες, ισοπεδώνοντας αυτό που κάποτε λεγόταν εστία,

Αν άκουσα καλά, ο διάλογος ήταν για τη μόνη βεβαιότητα της στιγμής, την άπειρη τρυφερότητα και την αγάπη. Για τον έναν προς την άλλη. Για τη μία προς τον άλλο. Και για τους δυο προς τα τόσα πρόσωπα, τις μάσκες και τα προσωπεία. Αυτά τα λόγια έκαναν ανάλαφρη τη γη που σκέπασε την πρώτη μεγάλη τους απώλεια. Τυχεροί, που μπόρεσαν μέσα από την έλλειψη και την ανέχεια να νιώσουν τα αμύθητά τους πλούτη.

Θα μου πεις, ίσως εύλογα, ότι ζητώ πολλά. Όμως θέλω να φανταστείς τον εαυτό σου κενό επιθυμιών. Και τότε να μου πεις: Θα ήταν η ζωή ζωή;

…Μπήκαν, βλέπεις, σε καλούπια σύνθλιψης αρχέγονες επιθυμίες, αντικαταστάθηκαν από τεχνητές καινούργιες, πάντοτε για το καλό μας, και κυρίως για να νιώθουμε ευτυχείς. Κι έγινε ο άνθρωπος, η ίδια η ζωή μας, προϊόν προς κατανάλωση, οι πλασματικές επιθυμίες έγιναν ανάγκες και ζητούν κι άλλα προϊόντα για να πληρωθούν κι αρρώστησε η ψυχή μας πολύ και μας τα δίνουν όλα απλόχερα −τι σωτήρες της ευτυχίας μας θα ήταν άλλωστε−  ψυχοφάρμακα, κατευναστικά, καύσιμα και καλλυντικά για προσομοίωση σε πρότυπα ισοπεδωτικής τηλοψίας. Εκεί ήταν που τον ρώτησα: Τι είναι ευτυχία; Χωρίς να σηκώσει το βλέμμα από το μικρό καράβι, είπε με πολυταξειδεμένη φωνή: Ευτυχία είναι να μην επιζητάς την ευτυχία. Είτε διότι νομίζεις ότι την έχεις, είτε διότι αρνείσαι την κατασκευή της, άρα δεν τη χρειάζεσαι. Και τότε, θα την βρεις…

με τις υποσχέσεις που γέμισαν τη ζωή μου

με τα ψίχουλα που ταΐζουν τις ελπίδες μου

με την ισόβια κρίση και τη γενική αλαλία

με τους ευήθεις πολιτικάντηδες που άσκεφτα φλυαρούν

με τους εκ γενετής διαβρωμένους και πολλά υποσχόμενους

με τους καταστροφείς και συνάμα αυτόκλητους σωτήρες

με τους αδαείς που βυθίζουν τα παιδιά μας στην άγνοια

με τους πειραματιστές ασελγούς στο σώμα της Παιδείας

με τους μικρόψυχους της κάθε λογής εξουσίας

με τους υπηρέτες των εργολάβων της ενημέρωσης

με το κενόδοξο λούστρο των κομπαζόντων της τηλοψίας

με τη μικρόνοια των κοσμικών περιφερόμενων σαρκίων

με την υποτίμηση της νοημοσύνης ολόκληρου λαού

με τον παραλογισμό εξουσιαζόντων και δημόσιας ζωής

με τους ορισμούς και τα πνιγηρά στερεότυπα

με τους παντογνώστες που βουλιάζουν την πατρίδα

με την απέκδυση κάθε ευθύνης του ανώνυμου πλήθους

με την εγκατάλειψη της ιδιότητας του πολίτη

με την γενικευμένη απληστία και το κυνήγι του κέρδους

με την συνήθεια αγνόησης των άστεγων και πεινασμένων

με το βύθισμα στον καναπέ όσων ξεχνούν τη δύναμή τους

με τη διάχυση στείρων ωρών στο διαδίκτυο

με την εισβολή στην ιδιωτικότητά μας

με την αλαζονεία των δήθεν ανυπόπτων

με τη διαδικτυακή λογόρροια των επαϊόντων

με την αυταπάτη επικοινωνίας και φιλίας

με τη σύληση γλώσσας, αξιών ζωής κι αισθητικής

Κουράστηκα

με όσους φοβισμένοι ξέχασαν

πόσο φθαρτοί είμαστε και κυρίως θνητοί

με τους παντελώς κουφούς

στα καλέσματα της μικρής μας ιστορίας

που αυτονόητα θυμίζει κάθε λεπτό

πως οι στιγμές-αιώνες μας στερεύουν

Κουράστηκα

να βρίσκω ως και τον ίδιο μου τον εαυτό

μέσα σε όσα με κουράζουν

Κράτησες τη ζωή σου περπατώντας ανάμεσα σε…..