Δημοσιεύσεις

Για το δοκίμιο στο έργο του Γ. Δουατζή της Π. Βρεττού-Κοψιδά στο aromalefkadas.gr

douatzis — Mon, 16 Feb 2026 12:44:44 +0000

7.2.2026

Παρασκευή Κοψιδά-Βρεττού, Πέραν βεβαιότητας και αυταπάτης
-Στα χαρακώματα της γραφής του Γιώργου Δουατζή

Κυκλοφόρησε πρόσφατα (Οκτώβριος 2025) από τις ποιοτικές εκδόσεις Στίξις η φιλολογική μελέτη της Παρασκευής Κοψιδά-Βρεττού, με τίτλο: Πέραν βεβαιότητας και αυταπάτης-Στα χαρακώματα της γραφής του Γιώργου Δουατζή. Όπως και ο υπότιτλος αποκαλύπτει, πρόκειται για την ανατομία του έργου του ποιητή, δοκιμιογράφου, μυθιστοριογράφου, θεατρικού συγγραφέα και γνωστού δημοσιογράφου Γιώργου Δουατζή. Από τους πρωταγωνιστές, κατά την πρώιμη δεκαετία του 1970, των πρώτων ειδησεογραφικών προσωπικοτήτων της ΕΡΤ, ο Γιώργος Δουατζής θα διακριθεί σε πολλούς δημοσιογραφικούς ρόλους σε εφημερίδες, περιοδικά, ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς ως ρεπόρτερ, αρθρογράφος, πολιτικός αναλυτής, διευθυντής και συστηματικός αρθρογράφος. Οι σπουδές του στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή της Θεσσαλονίκης και στο VIII Πανεπιστήμιο του Παρισιού, στο πεδίο της Κοινωνιολογίας, τού έχουν προσπορίσει ένα σημαντικό ακαδημαϊκό υπόβαθρο για τις γραφές του.

Πέρα από το πλούσιο και πολυδιάστατο δημοσιογραφικό του έργο-το οποίο βρίσκεται σε άμεση επικοινωνία και αλληλοτροφοδότηση με το καθαρά συγγραφικό του έργο-, ο Δουατζής είναι ο δημιουργικός άνθρωπος της σκέψης. Νους στοχαστικός, ανήσυχα μελαγχολικός, δεμένος αξεδιάλυτα με τα μεγάλα προβλήματα του τόπου και των καιρών του αλλά και με μια καθολική εποπτεία του ανθρώπινου, χωρίς όρια και περιορισμούς. Στα 41 βιβλία που έχει εκδώσει (ποίηση, διηγήματα, μυθιστορήματα, θεατρικά), συμμετέχοντας και σε 16 συλλογικά, παρελαύνει, με ένταση και αγωνία και με βαθύ στοχαστικό διαλογισμό-που ανασκάπτει αιτίες και προτείνει λύσεις- η βιωμένη κρίση της εποχής και του κόσμου του. Πρόσφατα θα εμφανιστεί και με ένα ακόμα συμπληρωματικό του ταλέντο, ως συνέχεια της ενασχόλησής του με την καλλιτεχνική φωτογραφία: η ζωγραφική, στην οποία επίσης εναποθέτει, εικαστικά στις αφαιρετικές του δημιουργίες, τα σκοτεινά «χρώματα» της σύγχρονης ζωής και των προεκτάσεών της στο μέλλον.

Αυτή η φιλολογική «σπουδή» της Βιβής Κοψιδά-Βρεττού στο έργο του με την παρούσα έκδοση, συνιστά έναν αυθεντικό – όπως και για κάθε δημιουργό-τρόπο της γνωριμίας μαζί του. Άλλωστε τους περισσότερους ανθρώπους που τιμάμε και αποδεχόμαστε και που συγκαταλέγονται σε ένα είδος προσωπικού, εγκιβωτισμένου πνευματικού πλούτου, τους έχουμε γνωρίσει μέσα από τη σκέψη τους, σύστοιχη ενδεχομένως με τις χρόνιες δικές μας αναζητήσεις και αγωνίες. Έτσι, ο Γιώργος Δουατζής φέρει εξακολουθητικά-ως είδος φυσικού πεπρωμένου- τον βασανιστικό στοχασμό του, κατάκτηση συν τω χρόνω της προσωπικής του «έν-τεχνης σοφίας». Και αδιατάρακτα πορεύεται με τη μελαγχολική του σύννοια και την τιμιότητα της γραφίδας του, πεμπτουσία της πνευματικότητας και της γραφής του, -της φύσης του της ίδιας, ως στοχαζόμενου βαθιά και με συνέπεια λόγου και πράξης, πνευματικού ανθρώπου.

Από το βιβλίο, ένα Δείγμα Γραφής

Ένας «γενναίος άνθρωπος»

Ο Γιώργος Δουατζής είναι –το λέω και το γράφω με απόλυτη συνείδηση –ένας «γενναίος άνθρωπος». Αλλά ποιος είναι αλήθεια ο γενναίος άνθρωπος; Και γιατί ο Γιώργος Δουατζής ανήκει σ’αυτή την ομοταξία των γενναίων ανθρώπων; Ο νους μας κατευθύνεται αυθόρμητα στον πόλεμο, στις μεγάλες μάχες, στους ήρωες και στα κατορθώματα των μεγάλων επών, στη θαρραλέα αναμέτρηση με τη μεγαλύτερη -από τη δική μας- δύναμη, σε κείνη τη συγκρουσιακή τραχύτητα (collision roughness) βγαλμένη μέσα από τους αιώνες ανθρώπινης παρουσίας. Εν ειρήνη, γενναίος είναι ο άνθρωπος που τολμά, θαρραλέα πάλι, τον αγώνα της ζωής. Που υπερβαίνει εμπόδια, δυσκολίες, αντιξοότητες. Που διασχίζει πυκνόφυτα δάση ή άνυδρες ερήμους. Που τολμά και νικά στην αναμέτρηση με τον ύψιστο πόνο. Που καταφάσκει στη ζωή. Και κάτι περισσότερο: που αποδιώχνει το κακό και φέρει στους ανθρώπους την πρόοδο ή τη χαρά, όπως ο Προμηθέας της ελληνικής μυθολογίας ή ο γενναίος Pai Yao, στην κινέζικη μυθολογία.

Σε ποια κατηγορία από τις παραπάνω μπορεί να εντάξουμε τον ποιητή και «δημιουργό της γραφής» Γιώργο Δουατζή; Εδώ θα μας συνδράμει ο ίδιος, μέσω του κεντρικού ήρωα του βιβλίου του, Μη φεύγετε κύριε Ευχέτη: «…γενναίος είναι ο δημιουργός που τολμά, που ανοίγει δρόμους και παλεύει με τις νέες αλήθειες. Που έχει το κουράγιο να δέχεται ότι κάθε αλήθεια είναι από τη φύση της αυτοαναιρούμενη και δεν μπορείς να στηρίζεσαι ανέμελος πάνω της. Γενναίος είναι αυτός που γεύεται τη ζωή άφοβα, σε όλες της τις εκφάνσεις». Και αλλού: «Πιστεύω πράγματι σε μια αριστοκρατία του πνεύματος, που απαρτίζεται από αυτούς που χαρακτηρίζω γενναίους. Η οποία αριστοκρατία δεν έχει να κάνει με κοινωνικούς, ταξικούς διαχωρισμούς, με φυλή, φύλο, ηλικία, εμφάνιση και άλλα. Είναι αυτοί οι ελάχιστοι, που παλεύουν τις νύχτες παράγοντας έργο. Οι τολμηροί, που δε φοβούνται την αλήθεια της ζωής και της τέχνης τους. Αυτοί, που δεν ντρέπονται για τις ευαισθησίες τους και τις προβάλλουν δημόσια. Ξέρεις πόση γενναιότητα απαιτούν όλα αυτά;»

Αυτή τη διατύπωση του γενναίου ανθρώπου χρησιμοποίησε ο ίδιος ο συγγραφέας για τον μεγάλο Έλληνα στοχαστή Κώστα Αξελό (1924-2010). Και είναι το σημείο απόλυτης σύγκλισης μεταξύ των δύο, που δημιούργησε και την ανθρώπινη μεταξύ τους εγγύτητα, την αυθεντικότητα μιας αμοιβαιότητας της σκέψης, ανόθευτης από οποιαδήποτε λυσιτέλεια και πρόκληση-πέρα από εκείνη της βαθιάς «σκέψης». Ποιο είναι ωστόσο το στοιχείο που απαιτεί η άσκηση της γενναιότητας στην περίπτωση του δημιουργού; «Όλοι οι στοχαστές», θα μας πει ο Γιώργος Δουατζής, μπαίνουν στην περιπέτεια αναζήτησης της αλήθειας». Και θα συμπληρώσει: «Αρκετοί από αυτούς είχαν τη δύναμη να αποδεχθούν τη μη μοναδικότητα και το αενάως αυτοαναιρούμενο της αλήθειας». Να και μια ακόμα πράξη γενναιότητας-η παραδοχή του ασύλληπτου και εσαεί αυτοαναιρούμενου της αλήθειας-σημείο που υπογραμμίζει και προκειμένου για τη θεώρηση της αλήθειας, ο Αξελός: «Το παιχνίδι της περιπλάνησης κάνει να εμφανίζονται, να εξαφανίζονται και να ξαναγεννιούνται όλες οι αλήθειες».

Τη γενναιότητα να παλεύει με την ή τις αλήθειες την έχει ασκήσει με σκέψη και πράξη, σε όλη τη μέχρι σήμερα διαδρομή της ζωής και της γραφής του, ο Γιώργος Δουατζής. Πρόκειται για τη δική του πνευματική βάσανο, μια ανωφερή via dolorosa, που διαπερνά κάθε κύτταρο της πολυδύναμης σκέψης του με τη στοχαστική μελαγχολία του άχθους της ύπαρξης.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Ένας “γενναίος” άνθρωπος

Γιώργος Δουατζής: Ένας επαγγελματίας της γραφής, ένας “ερασιτέχνης” της διανόησης

“Αυτοαναιρούμενη αλήθεια”: Συνηχήσεις Αξελού-Δουατζή

Στη διατομή ποιητικότητας και στοχαστικότητας

Προς μια ποιητική θεωρία

Ο ποιητής Μιχαήλ Ευχέτης: Μια αυτοπροσωπογραφία;

Προς μια ανθρωπιστική θεωρία

Και η ποίηση στην αποστολή του ανθρωπισμού

Η τέχνη ως πεδίο άσκησης της σκέψης του Γιώργου Δουατζή

Ο “λόγος” της σιωπής στη στοχαζόμενη φωνή του Γιώργου Δουατζή

aromalefkadas.gr

The post Για το δοκίμιο στο έργο του Γ. Δουατζή της Π. Βρεττού-Κοψιδά στο aromalefkadas.gr first appeared on Γιώργος Δουατζής.

Η Γεωργία Καρβουνάκη για τον Γ. Δουατζή στο Insula europea

douatzis — Mon, 16 Feb 2026 12:28:33 +0000

12.11.2025

Ghiorgos Douatzis. Etica della misura e coscienza del presente

Ghiorgos Douatzis (Atene, dicembre 1948) occupa un posto di spicco nella poesia greca contemporanea non tanto per l’adozione di soluzioni formali innovative, quanto per la coerenza con cui ha costruito, nel tempo, una poetica della misura. Poeta, scrittore e giornalista, la sua opera si colloca in un’area di tensione tra esperienza individuale e coscienza storica, evitando sia l’autoreferenzialità lirica sia l’enfasi ideologica.

La sua formazione, tra studi di economia a Salonicco e approfondimenti sociologici all’VIII Università di Parigi, così come la lunga carriera giornalistica, non costituiscono semplici dati biografici, ma incidono profondamente sulla sua scrittura. Il rapporto con l’attualità, con il linguaggio pubblico e con la responsabilità del discorso attraversa infatti l’intera opera poetica di Douatzis, determinando una postura vigile, spesso trattenuta, che rifugge la retorica dell’urgenza pur restando saldamente ancorata al presente.

L’esordio del 1971, nell’Antologia poetica della generazione greca moderna (casa editrice Agkyra), segna l’inizio di un percorso che si sviluppa attraverso numerose raccolte. In modo indicativo:Γραφτά (Scritti, 1976), Τα Μικρά (Le piccole cose, 1996), Σπονδές (Libagioni, 2004) , Τα Κόκκινα Παπούτσια (Le scarpe rosse, 2004), raccolte caratterizzate da una progressiva riduzione del dettato e da un controllo sempre più rigoroso della forma. Non si tratta, tuttavia, di un minimalismo estetizzante: la sottrazione è qui una scelta etica prima ancora che stilistica.

I temi che attraversano la poesia di Douatzis, memoria, solitudine, tempo storico, fragilità dell’esperienza umana, vengono affrontati senza mai assumere la forma della dichiarazione. La storia, in particolare, non è tematizzata come evento o trauma esplicito, ma come pressione diffusa, come condizione che incide sull’esistenza quotidiana. In questo senso, il confronto con Vittorio Sereni risulta particolarmente pertinente: in entrambi, la poesia nasce da una percezione problematica del presente, da una coscienza che registra le fratture senza pretendere di sanarle attraverso la parola.

Anche il motivo della città assume in Douatzis una funzione critica. Lo spazio urbano non è mai semplice scenario, ma luogo di distanza, di transito, di relazioni intermittenti. È una città osservata più che abitata, che richiama, per affinità di sguardo, quella di Giorgio Caproni: un territorio in cui la perdita e la solitudine non vengono sublimate, ma assunte come dati strutturali dell’esperienza moderna.

Sul piano linguistico, la poesia di Douatzis procede per concentrazione e per pausa. Il verso tende a interrompersi prima della chiusura semantica, lasciando il senso in una zona di sospensione. Questa scelta formale non mira all’ambiguità, ma alla precisione: dire meno per esporre di più. In tale prospettiva, il dialogo con Andrea Zanzotto si colloca non sul terreno della sperimentazione, ma su quello della consapevolezza critica del linguaggio. La parola poetica è fragile, esposta all’usura del discorso pubblico, e proprio per questo chiamata a una responsabilità ulteriore.

La traducibilità dell’opera di Douatzis in numerose lingue europee non va letta soltanto come indice di ricezione internazionale, ma come conferma di una scrittura che rinuncia agli elementi più opachi del contesto nazionale per collocarsi in una zona di riconoscibilità più ampia. Questa scelta non comporta un rischio, quello di una certa neutralità espressiva, ma costituisce anche uno dei tratti distintivi della sua poetica: una poesia che non cerca l’eccezione, ma la durata.

Nel quadro della poesia greca contemporanea, Douatzis rappresenta dunque una voce che privilegia la continuità critica alla rottura, la responsabilità della parola alla sua espansione. Per il lettore italiano, la sua opera offre una prossimità problematica: una poesia che parla da un altro contesto linguistico e storico, ma che condivide interrogativi, limiti e tensioni della lirica europea del nostro tempo.

DUE POESIE

Είκοσι μία Μάρτη

Είκοσι μία Μάρτη έρχεται

μέρα παγκόσμια ποίησης

Άλλοι σχεδιάζουνε γιορτές

μα θα την ήθελα βουβή

μιας και σεβάσμια σιωπή

αιδώς, περίσκεψη ταιριάζουν

όταν ο θάνατος θερίζει τη ζωή

δίπλα, εδώ, στη γειτονιά μας

Θερίζει ελπίδες, όνειρα, σχεδιασμούς

το αύριο βρεφών, παιδιών, ενήλικων

θερίζει

Ο πόλεμος θερίζει τη ζωή

Και μη μου λες «η ζωή συνεχίζεται»

Πώς συνεχίζεται με νοιάζει…

Ventuno marzo

Il ventuno marzo arriva,
giorno mondiale della poesia.
Altri progettano feste,
ma io la vorrei muta,
poiché un silenzio rispettoso,
pudore e riflessione si addicono
quando la morte falcia la vita
accanto, qui, vicino a noi.

Falcia speranze, sogni, progetti,
il domani di neonati, bambini, adulti,
falcia.

La guerra falcia la vita.

E non dirmi che “la vita continua”.
Come continua,
questo mi importa…

Ακριβή σιωπή

«Μπήκα στη σιωπή για να μάθω»

«Τα μικρά», 1996, Κάκτος

Στον τόπο αυτό ακρίβυνε πολύ η σιωπή

έγινε ακόμα πιο πολύτιμη μέσα στη σπανιότητά της

Πασχίζει να ανασάνει ψάχνοντας ρωγμές

στην ακαταμάχητη βλακεία των παντογνωστών

των φλυαρούντων και των δημοκόπων

αυτών της τηλοψίας, κοινωνικής δικτύωσης, ερτζιανών

Δεν τους φοβίζουν πόλεμοι, φλόγες, καπνοί

δάκρυα, πόνος, απώλειες, οδύνες

σκαρώνουν ύμνους στην ανθρώπινη ευήθεια

δεν είδαν ολιγωρίες, απεκδύσεις ευθυνών

την απουσία προβλέψεων, σχεδιασμών

Βλέπεις, πανεύκολη η κριτική

από τον πνιγηρό τους καναπέ

απτόητοι κουνούν το δάχτυλο

ακαταμάχητοι στη βουερή αδράνειά τους

Στον τόπο αυτό ακρίβυνε πολύ η σιωπή

Silenzio prezioso

«Sono entrato nel silenzio per imparare»
Le piccole cose, 1996, casa editrice Kaktos

In questo luogo il silenzio è diventato prezioso,
ancora più prezioso nella sua rarità.
Lotta per respirare, cercando fessure
nell’ottusa arroganza dei tuttologi,
dei logorroici e dei demagoghi,
quelli della televisione, dei social network, delle frequenze radio.

Non li spaventano guerre, fiamme, fumo,
lacrime, dolore, perdite, strazi.
Improvvisano inni all’umana credulità,
non hanno visto negligenze, spogliazioni di responsabilità,
l’assenza di previsioni, di progetti.

Vedi, la critica è facilissima
dal loro divano soffocante.
Imperterriti agitano il dito,
invincibili nella loro rumorosa inerzia.

In questo luogo il silenzio è diventato prezioso …

insulaeuropea.eu

The post Η Γεωργία Καρβουνάκη για τον Γ. Δουατζή στο Insula europea first appeared on Γιώργος Δουατζής.

Η Δήμητρα Γκουντούνα γράφει για τον Γ. Δουατζή

douatzis — Mon, 16 Feb 2026 12:11:50 +0000

19.10.2025

Γιώργος Δουατζής ένας ποιητής αναμεσά μας !
Γράφει η Δήμητρα Γκουντούνα

Μια δρασκελιά ζωής1

Που είσαι νιότη μου…Η σημείωση συνόδευε αυτή τη φωτογραφία που μου έστειλε ο Γιώργος.

Αλλά τι να περιμένεις απο έναν ποιητή…

Συνέντευξη Τύπου .θα ήταν στα μέσα της δεκαετίας του ’70 Ο Γιώργος σκυμμένος πάνω στα χειρόγραφά του και εγώ απο το ύφος μου καταλαβαίνω ότι είμαι έτοιμη για επίθεση. Ομως δεν θυμόμαστε και οι δύο πότε και που.

Και να που μια φωτογραφία ξεκλείδωσε μνήμες χρόνων και μου δίνει το δικαίωμα να ξεδιπλώσω τη ζωή ενός ποιητή Σε μια εποχή που όπως θα έλεγε και η Κική Δημουλά

”Και αυτές τις πολυόροφες σχέσεις ποιος θα τις κατοικήσει ;

Φύγατε όλοι όλα 1 Η ποτέ δεν σας είχα…”

Ηταν η εποχή που οι δημοσιογράφοι είχαμε μια σύμπνοια και επικοινωνία μεταξύ μας που τα ”αποκλειστικά” που απαιτούσαν τότε οι Αρχισυντάκτες αντι να μας χωρίζουν μας ένωναν. Στη ναυαρχίδα του Τύπου το συγκρότημα Λαμπράκη στη Χρήστου Λαδά η Ελευθεροτυπία στην Πανεπιστημίου και η Βραδυνή στην Πειραιώς 9-11.Απεναντί μας στη Σωκράτους η ”Καθημερινή” της Ελένης Βλάχου Κοντινές οι αποστάσεις και μετά απο μια ταραχώδη και κουραστική μέρα συνάντηση όλων στο υπόγειο της Σκουφά στου Σουλαντίκα.

Μα και με το μάτι καρφωμένο στο ρολόϊ γιατί όλο τυχαία η ‘ωρα περνούσε και θα έφτανε 4 το ξημέρωμα και τρέχαμε πίσω στις εφημερίδες μας για να δούμε τα πρωτοσέλιδα και να αισθανθούμε την μυρωδιά το μελάνι του Τυπογραφείου…Και η μεγάλη ηδονή να βλέπουμε τα φορτηγά να παίρνουν ”τις ιδέες μας” και να τις διανέμουν σ΄ όλη τη Χώρα.

Μέσα σ΄ αυτή την ατμόσφαιρα της ΄΄συγγενικής” σχέσης των δημοσιογράφων είχε έρθει και ο νεαρός τότε Γιώργος Δουατζής. Με μια βαριά κληρονομιά στην πλάτη του .-Γιός του Γιάννη Δουατζή μεγάλη μορφή της ιστορίας -αδελφός του Καπετάν Οθρυ και συγγραφέας του βιβλίου ”Οι Ταγματασφαλίτες” ιστορικά αρχεία τεκμηριωμένα.

Ο δημοσιογράφος Γιώργος Δουατζής αυτόνομη και ασυμβίβαστη προσωπικότητα προχώρησε στη δημοσιογραφία . Στάθηκε για χρόνια στο συγκρότημα έως ότου ο Γιώργος Ρωμαίος στο σάλπισμα της Αλλαγής κάλεσε τον Γιώργο, τον Πέτρο Πολίτη, τον Χρήστο Μεσσήνη και την ταπεινότητά μου.

”Παιδιά πάμε επάνω στην (ΕΡΤ) ‘ισως καταφέρουμε κάτι ν΄ αλλάξουμε. Ε΄ με Δουατζή Αρχισυντάκτη και Διευθυντή ειδήσεων Γιάννη Κάτρη Ε Ναί .Επεσαν τα πρώτα σημάδια του πολιτισμού στα δελτία. Στα Δελτία Ειδήσεων που μέχρι τότε ο Γιάννης “Ρίτσος δεν πέρναγε ούτε περαστικός. Και η μαγεία των λέξεων του Τάσου Λειβαδίτη άρχισε να ακούγεται στα αυτιά της νέας τότε γενιάς σαν σάλπισμα ”Γιατί οι άνθρωποι σύντροφε, ζουν απο τη στιγμή που βρίσκουν μια θέση στη ζωή των άλλων”.

Κι ήταν ο Γιώργος Δουατζής που έδωσε μάχη για να περάσει ο λόγος του ποιητή στα δελτία ειδήσεων , και να γνωρίσουμε το μέγεθος του ποιητή. Επιτρέψτε μου σε τούτο το σημείωμα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Γιώργο Δουατζή γιατί μου έδωσε την ευκαιρία ,όχι μόνο να γνωρίσω τον ποιητή, αλλά να έχω ακόμη την τελευταία του συνέντευξη στα χέρια μου στην οποία δακρύζοντας μου είχε ανοίξει την καρδιά του.

Αλλά ,αλλά όλα τα ωραία κρατάνε λίγο. Ετσι στις δεκατρείς μέρες έφυγε ο Γιάννης Κάτρης απο την ΕΡΤ γιατί δεν δεχότανε εντολές απο του Μαξίμου. Και σε λίγο καιρό και ο Γιώργος Δουατζής ενω του προσφέρανε τη θέση του Γιώργου Ρωμαίου όχι μόνο δεν ανέλαβε τη θέση του Γ. Διευθυντή αλλά έφυγε μαζί του.

Εκείνο το βράδυ πήγαμε όλοι μαζί στο ”Περιβόλι του Ουρανού” και τραγουδήσαμε και κλάψαμε για τη χαμένη τιμή των δημοσιογράφων…

Χρόνια φιλίας και τι να σας πρωτοπώ .Τριήμερα στην Επίδαυρο, όλοι μαζί οι δημοσιογράφοι, εφημερίδων και τηλεόρασης .Μα δεν γινόταν αλλιώς αφού θα παρακολουθούσαμε ”Ορέστεια ” του Κούν. Τον Μινωτή στον Οιδίποδα και και.. αλλά μέχρι να φτάσουμε στην Επίδαυρο . τα βράδια ξενυχτάγαμε στις παραλίες με φωτιές και κιθάρες και με τα αγαπημένα μας πρόσωπα ο καθένας.

Προτίμησα να αναφερθώ στη δημοσιογραφική πορεία του Γιώργου Δουατζή γιατί η πορεία του στην ποίηση είναι τεράστια. Παρακαλώ και στη ζωγραφική .Θα σας πω μόνο οτι ως δημοσιογράφος έγραψε πάνω απο χίλια άρθρα σε περιοδικά και εφημερίδες ενώ ακόμη έχει γράψει ποίηση, διηγήματα, μυθιστορήματα, δοκίμια.

1. Γραφτά, 1976, Ποίηση
2. Τοπική Αυτοδιοίκηση, 1986, Εξάντας
3. Τα Μικρά, 1996, Ποίηση, Κάκτος
4. Απάνθισμα Τάσου Λειβαδίτη, 1997, ανθολόγηση, Κέδρος
5. Προς Δέκα Επιστολή, 2001, Ποίηση, Μίλητος
6. Προς Δέκα Επιστολή – Τα Ανεπίδοτα, 2002, 2003 Ποίηση, Εξάντας
7. Σπονδές, 2004, Ποίηση, Εξάντας
8. Τα Μικρά β’, 2004, Ποίηση, Εξάντας
9. Τα κόκκινα παπούτσια, 2004, Ποίηση, Εξάντας
10. Το Κουμπί, 2004, μονόπρακτο, Εξάντας
11. Συνομιλία με τον Νυχτερινό Επισκέπτη, επιμ. Γ. Δουατζή, 2008, Κέδρος
12. Μη φεύγετε, κύριε Ευχέτη, 2008, μυθιστόρημα, Λιβάνης
13. Περί Δημοσιογραφίας, 2010, δοκίμιο, Πεδίο
14. Φωτοποιήματα, 2010, Ποίηση – φωτογραφία, Καπόν
15. Πατρίδα των καιρών, 2010, Ποίηση, Καπόν
16. Το Κουμπί, έκδοση αναθεωρημένη, 2011, Ιωνικό Κέντρο
17. Το σπασμένο παιχνίδι, Κώστας Αξελός, 2011, Καπόν
18. Σχεδίες, 2012, Ποίηση, Καπόν
19. Γιάννης Δάλλας, Να βγω από μένα, 2013, Καπόν
20. Τα 99 Μικρά, Ποίηση, 2013, Vakxikon (έντυπο, e-book)
21. Η άλλη λέξη, 2014, διηγήματα, Γαβριηλίδη
22. Ωδή στα κόκκινα παπούτσια, 2014, Ποίηση, Γαβριηλίδης (ελλην.-ισπανικά)
23. Κράτα την Άνοιξη, 2014, Γαβριηλίδης, (ελλην.-γαλλικά) με CD
24. Ανάσα από πηλό, 2015, μυθιστόρημα, Πάπυρος
25. Το κόκκινο κασκόλ, 2016, Ποίηση, Μανδραγόρας
26. Ο Μουσουργός, 2017, νουβέλα, Στίξις
27. Τα Κάτοπτρα, 2017, Στίξις
28. Τάσος Λειβαδίτης. Ο ποιητής, το έργο, η ζωή του, επιμ. Γ. Δουατζή, 2017, Στίξις
29. Αντικατοπτρισμοί, Διάλογος Ρουκ-Δουατζή, 2017, Στίξις
30. Χρόνου Σκιά, Ποίηση, 2018, Στίξις
31. Γ. Δουατζής – Απάνθισμα (1976-2018), επιμέλεια Γ. Ρούσκας, 2019, Στίξις
32. Χάρτινοι απόγονοι, 2021, Στίξις
33.Χρονογραφίες – Σημειώσεις ημερολογίου, 2021, Κάκτος
Συλλογικά
1.Περί Σχεδίου ο Λόγος, 2006, Κάκτος
2.Τα ποιήματα του 2008, Κοινωνία των Δεκάτων
3.Η Ήπειρος του Philippe Jacquet, 2009, Ζωσιμαία Σχολή Ιωαννίνων
4.Ποίηση και όνειρο, 32ο Συμπόσιο Ποίησης, 2013, Μανδραγόρας
5.Οικουμενικοί Έλληνες στοχαστές, 2014, Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων
6.Η τρέλα και το παράλογο στην ελληνική λογοτεχνία, 2014, Διαπολιτισμός
7.Τα ποιήματα του 2014, Κοινωνία των Δεκάτων
8.Τέχνη και Τρέλα, 2014, Ε.Μ.Π.Ε.
9.Crisis, 2014, Smokestack Books
10.Μονόλογοι Συγγραφέων, 2015, Vakxikon
11.Kostas Axelos, Une pensee a l’ horizon de l’ errance, 2015, Encre marine
12.diPgeneration, 2017, Μανδραγόρας
13.Ο Ταχυδρόμος φέρνει γράμματα-ποιήματα, 2017, ΕΛΤΑ
Θεατρικά 1.Το Κουμπί, 2004 2.Η κούκλα, 2016 3.Ο κύριος Μαραμένος, 2017 4.Η κατανόηση, 2017 5.Οι ποιητές μου, 2018
Ανθολογίες-Λεξικά 1.Νέοι Ποιητές, 1971, Κριτήριο 2.Ποιητική Ανθολογία νέας ελληνικής γενιάς, 1971, Άγκυρα 3.Λεξικό νεοελληνικής λογοτεχνίας, 2007, Πατάκης 4.Τα ποιήματα του 2008, Κοινωνία των Δεκάτων 5.Greckej Literature, 2011, Svetovej 6.Ξένων αιμάτων τρύγος, 2014, Γαβριηλίδης 7.Τα ποιήματα του 2014, Κοινωνία των Δεκάτων 8.Ογδόντα τρεις ιστορίες Μπονζάϊ, 2017, Σιδέρης 9.Νεοελληνική γλώσσα και λογοτεχνία, Π.Πρόδρομος-Μ.Μαυρακάκης- 2018, Πατάκης 10.Anthology of Modern Greek Poetry (1750-2018), M.Aligizakis, 2018, Libros libertad
Περιοδικά – Δημοσιεύσεις Μανδραγόρας, Η Λέξη, Το Δέντρο, Νέα Εστία, Νέα Ευθύνη, Θέματα Λογοτεχνίας, Εντευκτήριο, Φρέαρ, Το Κοράλλι, Εμβόλιμον, Κλεψύδρα, Δεσμός, Μετρονόμος, Poetix, (Δε)κατα.
Μεταφράσεις Έργα του ή μέρος τους έχουν μεταφραστεί σε έξι γλώσσες (αγγλικά, ρωσικά, γαλλικά, γερμανικά, ισπανικά, τσεχικά).
Εκθέσεις φωτογραφίας “Ποίηση και φωτογραφία” – Γκαλερί Αγκάθι, ατομική, 2008 “ΣΥΝουσίες” – Εικαστικός Κύκλος, συλλογική, 2007

avecnews.gr

The post Η Δήμητρα Γκουντούνα γράφει για τον Γ. Δουατζή first appeared on Γιώργος Δουατζής.

Άρθρο του Γ. Δουατζή στο neonplanodio «Η μεγάλη απειλή»

douatzis — Tue, 30 Sep 2025 09:42:03 +0000

του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΟΥΑΤΖΗ

Οι άνθρωποι του πνεύματος και της τέχνης και όταν ακόμη δεν εκφράζουν αντιεξουσιαστικές απόψεις, παραμένουν επικίνδυνοι και καταδιωκτέοι. Και μόνον η ιδιότητα του λογοτέχνη, του καλλιτέχνη, αποτελεί πρόκληση για το παγκόσμιο ισοπεδωτικό καθεστώς. Δεν μιλάω βεβαίως για τους καλλιτέχνες του συρμού, που παρασυρμένοι από το κύμα της ομογενοποίησης αναπαράγουν σκουπίδια που δεν οδηγούν κάπου τη σκέψη. Μιλάω για τους γνήσιους δημιουργούς που σκάβουν βαθιά με το έργο τους, σκέπτονται, αναζητούν, πάσχουν, παθιάζονται, συμπάσχουν και υπηρετούν πιστά την τέχνη τους.

Ας ακούγεται αστείο, το βιβλίο, το χρώμα, ο πηλός, το τελάρο, το ποίημα, το πεζογράφημα, η μουσική, όλα όσα φέρνουν κάτι νέο στον κόσμο, συνιστούν απειλή. Στον σύγχρονο κόσμο το να σκέφτεσαι, να προτείνεις, να μελετάς, να διερευνάς, αποτελεί έγκλημα κατά του καθεστώτος. Ό,τι οξύνει τη σκέψη των ανθρώπων, αποτελεί κίνδυνο για τον οδοστρωτήρα της, πανομοιότυπης πλέον διεθνώς, κουλτούρας που υπηρετεί και υπηρετείται από το σύστημα. Το «πολιτικώς ορθόν» είναι πανταχού παρόν και όποιος το αμφισβητήσει οδηγείται στην πυρά, ήτοι στην προσπάθεια αφανισμού λόγου, έργου, έως ύπαρξης.

Μια ματιά στο γίγνεσθαι των ισχυρών μέσων ενημέρωσης, που κατακλύζουν την καθημερινότητα όλων στον πλανήτη, αρκεί για να επιβεβαιωθεί η πολιτιστική γύμνια στην οποία θέλουν να οδηγήσουν οι κρατούντες τους πολίτες, των οποίων η αξιοπρέπεια προ πολλού, θεωρείται είδος πολυτελείας και πρέπει να καθυποταχτεί. Δεν χρειάζεται ειδική γνώση, παρά μόνον να περιδιαβεί ο νους μας, το μέσο καταστολής της δημιουργικής σκέψης, που ονομάζεται «πληροφόρηση» και να αναρωτηθεί κάποιος ποιοι κατέχουν τα μέσα ενημέρωσης σήμερα, ποια το ποιοτικά χαρακτηριστικά των ιδιοκτητών τους σε επίπεδο καλλιέργειας, πολιτισμού. Επίσης το ποιοι υπηρετούν τα μέσα αυτά, δημοσιογράφοι, παραγωγοί κ.ά. Και ποιο αντιστοίχως το μορφωτικό και πολιτισμικό τους επίπεδο. Δυστυχώς, οι περισσότεροι από αυτούς δεν έχουν συνείδηση της επίπτωσης του δημόσιου λόγου τους στους πολίτες. Σακατεύουν ανενδοίαστα τη γλώσσα, την αισθητική, πλήττουν με περίσσιο καμάρι το σώμα του πολιτισμού.

Ένας σημαντικός δείκτης του ευτελούς επιπέδου των τηλεοπτικών εκπομπών ενημέρωσης και ψυχαγωγίας, είναι το ποιοι καλούνται να μιλήσουν, σε ποιους δίνουν βήμα οι ιθύνοντες κάθε εκπομπής. Συχνά τους βλέπουμε και γελάμε, αγνοώντας τον διαβρωτικό τους ρόλο και υποτίθεται διασκεδάζουμε, αλλά το όλον της ευτέλειας που μας κατακλύζει τείνουμε να το αγνοούμε κι ας αποπειράται να κατεβάσει στο έσχατο τη νοημοσύνη μας και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Δεν είναι τυχαίο που αυτοχρίζονται κριτικοί λογοτεχνίας απλοί βιβλιοπαρουσιαστές και τείνει να εκλείψει η πραγματική, ουσιώδης κριτική λογοτεχνίας. Όπως στα εικαστικά, που αυτοχρίζονται κριτικοί τέχνης όσοι απλώς σπούδασαν ιστορία της τέχνης. Το ίδιο υπεύθυνοι, βεβαίως, όσοι τους δίνουν βήμα. Αλλά αυτό, είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα διολίσθησης στα χαμηλά.

Πολλά τα παραδείγματα αποσιώπησης έργων και ανθρώπων που παράγουν αξιοσημείωτο έργο. Σημαντικά βιβλία δεν πέρασαν ούτε στα ψιλά των μέσων ενημέρωσης. Παραδείγματα, το έργο του Κώστα Αξελού Το παιχνίδι του κόσμου, το Μακεδόνων χώρα που έγραψαν πέντε συγγραφείς με πρωτοβουλία του Γιάγκου Ανδρεάδη, Του λόγου το αν-αληθές της Κατερίνας Δασκαλάκη, τα οποία σχετικά πρόσφατα κυκλοφορήθηκαν. Ως και οι φερόμενες σοβαρές εφημερίδες τα αγνόησαν. Εκθέσεις εικαστικών, θεατρικές παραστάσεις, που σημαδεύουν την πορεία της τέχνης, αγνοήθηκαν παντελώς. Έργα σημαντικά Ελλήνων συνθετών επίσης αγνοούνται επιδεικτικά. Στα δε σχολειά μας, η έννοια του πολιτισμού είναι μακράν των ενδιαφερόντων δασκάλων και πολιτικών ηγεσιών.

Ξέρω, εύκολα θα πει κάποιος ότι μιλάω σε ώτα μη ακουόντων. Όμως είναι και εκείνοι οι λίγοι πολίτες που ξέρουν να διακρίνουν και εκείνοι που παράγουν έργο κι επιμένουν, αγνοώντας τις αντιξοότητες. Αγνοώντας την πλημμυρίδα των αναρτήσεων, δημοσιεύσεων, ραδιοτηλεοπτικών προβολών, η οποία σαν οδοστρωτήρας ισοπεδώνει τα πάντα, έτσι που δεν είναι δυνατός ο διαχωρισμός της ήρας από το σιτάρι.

Όσοι επιμένουν να παράγουν ουσιώδες έργο, όσοι κεντρίζουν την κριτική σκέψη, όσοι με το έργο τους ευαισθητοποιούν τους πολίτες, όσοι θυμίζουν την έννοια του ανθρωπισμού και της αξιοπρέπειας, είναι εκείνοι τους οποίους λοιδωρεί το κατεστημένο ως περιθωριακούς. Αλλά, αυτοί είναι οι γνήσιοι δημιουργοί, οι ταγμένοι στα ανθρώπινα ιδεώδη και ελπίζουν ότι το έργο τους θα διασωθεί. Ξέρουν ότι η τέχνη είναι το μόνο σωσίβιο στη λαίλαπα αυτού που επέρχεται. Ξέρουν ότι συνιστούν απειλή για τους εξουσιάζοντες, αλλά επιμένουν. Παρότι η ελπίδα να διασωθεί το έργο τους ισχνή, δεν παύει να υπάρχει ως ελπίδα. Όχι για την υστεροφημία τους, αλλά για την προσφορά στους άλλους. Διότι γνωρίζουν ότι έργο τους ολοκληρώνεται με τη μοιρασιά. Και πού ξέρεις… Ίσως η σπίθα τους να γίνει κάποτε μία μεγάλη πυρκαγιά.

neoplanodion.gr

The post Άρθρο του Γ. Δουατζή στο neonplanodio «Η μεγάλη απειλή» first appeared on Γιώργος Δουατζής.

Κείμενο του Γ. Δουατζή στο ειδικό αφιέρωμα του περιοδικού «Φρέαρ» για τον Κώστα Γεωργουσόπουλο

douatzis — Tue, 13 May 2025 10:04:36 +0000

«Αποκάλυψη της πνευματικής μας ιθαγένειας». Χφο, 11σ., 1977. Εισήγηση στη Συνδιάσκεψη για την Παιδεία (Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου, Ιωάννινα, 7 έως 9 Μαΐου 1977). | ΜΙΕΤ, Αρχεία Παραστατικών Τεχνών ΕΛΙΑ | Αρχείο Κώστα Γεωργουσόπουλου

Γιώργος Δουατζής
Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος με δικά του λόγια

Η φιλία μου με τον Κώστα Γεωργουσόπουλο (Κ.Γ.) αριθμεί περί τις έξι δεκαετίες. Στο διάστημα αυτό, ανελλιπώς βρισκόταν κοντά μου, με συμβουλές στη νεότητά μου και με παντοειδή στήριξη στην ποιητική μου πορεία. Δεκάδες οι ομιλίες του σε παρουσιάσεις βιβλίων μου, πλήθος τα εγκωμιαστικά του σχόλια και οι παραινέσεις του. Του χρωστάω πολλά, από τότε που τον είχα δάσκαλο στην τελευταία τάξη του Λυκείου, τότε που πρωτοδίδαξε κι εκείνος. Έλεγε: «Νομίζω την πρώτη φορά που μπήκα σε τάξη είχα μαθητή τον Γιώργο Δουατζή».

Με συντρόφεψε όποτε του το ζήτησα και όποτε δεν του το ζήτησα. Ταξίδεψε και διανυκτέρευσε στην Πάτρα να με τιμήσει, να μιλήσει για το συγγραφικό έργο μου για μόλις δέκα λεπτά. Πάντα έτοιμος να με συνδράμει αγόγγυστα σε κάθε προσπάθεια, όπως και δεκάδες άλλους. Διότι ως γνήσιος δάσκαλος και ποιητής, υπήρχε μέσα από το δόσιμο.

Θεωρώντας αυτονόητο ότι ένα αφιέρωμα στον Κ.Γ. θα βρίθει εγκωμιαστικών σχολίων, λόγω της πολυδιάστατης προσωπικότητάς του, επέλεξα να δώσω ψήγματα δικών του ομιλιών από συνεντεύξεις που κατά καιρούς του είχα κάνει ως δημοσιογράφος.

Ιδιότητα που προτιμούσε: «Προτιμώ το δάσκαλος πάνω απ’ όλα. Εξάλλου, εγώ είμαι από δασκαλογενιά. Ο πατέρας μου ήταν καθηγητής, ο παππούς μου δάσκαλος, ο αδελφός μου καθηγητής, η γυναίκα μου καθηγήτρια, είμαστε δασκαλογενιά. Έχω την εντύπωση ότι δεν θα μπορούσα να ζήσω πέραν απ’ αυτή τη σχέση, μ’ αυτή την πραγματική ερωτική σχέση που είναι το δούναι και λαβείν της εκπαίδευσης κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες και με οποιαδήποτε μορφή εκπαίδευσης. Εννοώ οποιαδήποτε σχέση, όπου έρχεσαι σε επαφή με νέους ανθρώπους και που χρειάζεται να μεταγγίσεις την πείρα σου και να πάρεις από την φρεσκάδα των παιδιών».

Ανάμνηση παιδική: «Θυμάμαι, τη μόνη έντονη εικόνα που έχω από την παιδική ηλικία, την επιστροφή του αδελφού της μάνας μου από τον πόλεμο. Έρχεται τον Απρίλη του ʼ41, αξύριστος, φοράει στρατιωτικά, μπήκε στο σπίτι και άρχισε να με πετάει στο ταβάνι και να με ξαναπιάνει πάλι και η μητέρα μου με δάκρυα να λέει, “σιγά θα το γεμίσεις ψείρες το παιδί”. Αυτή η ατάκα, είναι η πρώτη που θυμάμαι στη ζωή μου».

Για τη μαθητεία του στη Σχολή του Ροντήρη: «Ήμουνα μαθητής του Ροντήρη και του Σιδέρη, του ιστορικού του Ελληνικού Θεάτρου, εκεί ήταν μια άλλη πρωτιά. Ήταν μεγάλη η χαρά μου γιατί πήρα άριστα. Η προηγούμενη φορά που είχε δώσει άριστα ο Ροντήρης σε μαθητή του ήταν ο Χορν. Στην Επιτροπή, όταν έδινα τις εξετάσεις, δήλωσα ευθαρσώς ότι δεν μ’ ενδιαφέρει το θέατρο ως πράξη, με ενδιαφέρει ως θεωρία».

Για την πρώτη στιχουργική προσπάθεια: «Το 1962 είμαστε φαντάροι με τον Γιάννη Μαρκόπουλο. Γράφω δυο τραγούδια, τα μελοποιεί και βγήκε εις αναζήτηση εταιρείας. Ήταν πολύ μεγάλη εμπειρία, βρεθήκαμε σε ένα στούντιο να γράφουμε με έναν περίφημο λαϊκό συνθέτη, τον Τσετίνη, και τραγούδησε τα δυο πρώτα τραγούδια μας μία πολύ μεγάλη φωνή του λαϊκού τραγουδιού της εποχής εκείνης, η Βούλα Πάλα».

Για το ξεκίνημα ως θεατρικός κριτικός: «Πήρα ένα τηλεφώνημα από τον αείμνηστο Ανδρέα Δημάκο, διευθυντή του Βήματος τότε, ο οποίος με καλούσε να περάσω από το γραφείο του.

Έμεινα έκπληκτος όταν μου είπε ότι προσλαμβάνομαι ως κριτικός θεάτρου τη υποδείξει του Άγγελου Τερζάκη, που μόλις είχε αποχωρήσει από την ίδια θέση. Διαδέχθηκα τον Άγγελο Τερζάκη, τον Μάριο Πλωρίτη στην ίδια εφημερίδα, παλιότερα τον Μελά και πιο παλιά τον Φώτη Πολίτη. Αυτοί ήταν το παρελθόν της εφημερίδος και η μεγάλη ευθύνη μου».

Για την πρώτη φορά στην Επίδαυρο με μετάφραση δική του: «Ήταν το 1972 το καλοκαίρι, η Ηλέκτρα του Σοφοκλή. Ήταν η πρώτη φορά που έσπαγε το κατεστημένο του Εθνικού Θεάτρου. Για πρώτη φορά παιζόταν η Ηλέκτρα του Σοφοκλή και δεν ήταν η μετάφραση του Γρυπάρη. Ήταν για πρώτη φορά στην Επίδαυρο σκηνοθεσία του Σπύρου Ευαγγελάτου, σκηνογραφία του Γιώργου Πάντζα, μουσική του Δημήτρη Τερζάκη. Πρώτη φορά έμπαιναν στην Επίδαυρο ως ηθοποιοί τραγωδίας η Αντιγόνη Βαλάκου και ο Πέτρος Φυσσούν».

Για το ψευδώνυμο Κώστας Μύρης: «Το ψευδώνυμο εμφανίστηκε σαν ανάγκη μέσα στην επταετία. Όταν έγραψα μια ενότητα τραγουδιών, «Το Χρονικό», με τον Γιάννη Μαρκόπουλο. Ήταν πολιτικά τραγούδια, τα οποία καλύπταμε με το πρόσχημα ότι ήταν «Χρονικό» και δήθεν μιλούσαμε για το ʼ45 ή το ʼ22, ενώ μιλούσαμε για πράγματα σύγχρονα».

Για την πρώτη κριτική θεάτρου: «Αντικειμενική κριτική στην τέχνη δεν μπορεί να υπάρχει. Η πρώτη μου κριτική ήταν για τον θίασο του Στέφανου Ληναίου, που ήταν εκλεκτός φίλος. Ήμουνα πάρα πολύ αρνητικός, σκληρός. Ο Ληναίος αιφνιδιάστηκε όταν είδε το όνομά μου και το περιεχόμενο της κριτικής. Είχε πάγια συνήθεια όταν τέλειωνε η παράσταση να συζητά με το κοινό. Ενοχλημένος, διάβασε την κριτική στο κοινό και ζήτησε τη γνώμη του. Το κοινό είπε ότι συμφωνεί με τον κριτικό. Σε τέσσερις ημέρες κατέβασε το έργο. Η πρώτη μου κριτική ήταν μοιραία και για μένα, ήταν ένα μάθημα του ποια ευθύνη αναλαμβάνεις κάνοντας αυτή τη δουλειά. Έχω συμβιβαστεί με την ιδέα ότι η σχέση κριτικής και τέχνης είναι μια σχέση λυκοφιλίας».

Για την τηλεόραση και τη γλώσσα: «Είναι πάρα πολύ άσχημα τα πράγματα, είναι πολύ μεγάλη η ευθύνη που έχουν αυτά τα Μέσα. Ειδικά στις μικρές ηλικίες η επιρροή είναι καταλυτική. Δεν υπάρχει έγνοια για τη γλώσσα, τα μηνύματα, το περιεχόμενό τους. Ακούγονται φοβερά τέρατα από την τηλεόραση, η οποία επιβάλλει γλωσσικό γούστο, έκφραση, ήθος, ύφος».

Αυτοκριτική: «Είμαι ήσυχος ότι κάνω ό,τι μπορώ καλύτερο απ’ αυτά που ξέρω. Προσπαθώ να μην εκτίθεμαι σε χώρους, τρόπους, δραστηριότητες, που είναι πέρα από τον έλεγχό μου. Προσπαθώ να έχω γνώμη για τα πράγματα που ελέγχω, που έμαθα, που κατά κάποιον τρόπο αγαπώ. Ασχολούμαι μόνο με πράγματα που νοιάζομαι γι’ αυτά, γι’ αυτά μιλάω, αυτά διδάσκω, αυτά μεταδίδω, αυτές τις εμπειρίες κάνω λογοτεχνία, αυτές τις αγάπες μου κάνω επάγγελμα».

Για μένα ο Κ.Γ. δεν ήταν μόνο ο δάσκαλος, ο ποιητής, ο συγγραφέας, ο βαθύς γνώστης της αρχαίας μας γραμματείας, ο μεταφραστής, ο θεατράνθρωπος. Κυρίως, ήταν το σπάνιο δείγμα πνευματικού ανθρώπου, ο οποίος με τη στάση ζωής του κατέδειξε ότι αποτελεί χρέος κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου να υπηρετεί στη ζωή αξίες. Κάθε δραστηριότητα, κίνηση, λέξη του, ήταν γόνιμη σπορά πολιτισμού, ανάδειξη ήθους, φωνή αφύπνισης, πνοή αισιοδοξίας. Η καρδιά του παλλόταν συνεχώς από δημιουργική έξαρση, εγρήγορση, για αγώνα εξύψωσης του ανθρώπου στον δρόμο της ελευθερίας, της λύτρωσης μέσα από τη γνώση και τον πολιτισμό.

frear.gr

The post Κείμενο του Γ. Δουατζή στο ειδικό αφιέρωμα του περιοδικού «Φρέαρ» για τον Κώστα Γεωργουσόπουλο first appeared on Γιώργος Δουατζής.

Ποιήματα του Γ. Δουατζή στο blog «Ποίηση – Λογοτεχνία»

douatzis — Tue, 13 May 2025 09:33:12 +0000

Γιώργος Δουατζής, «Το ότι διάλεξα να ζω δίχως βεβαιότητες, διόλου δεν με πληγώνει..»

Το ότι διάλεξα να ζω δίχως βεβαιότητες, διόλου δεν με πληγώνει. Έτσι γεύτηκα έναν αέρα ελευθερίας, χωρίς αυτό να αναιρεί τα ταξίδια του νου και την ευχαρίστηση της συνεχούς αναζήτησης. Βεβαίως, χωρίς την ύπαρξη μίας βεβαιότητας-βάσης δεν θα υπήρχαν τα μαθηματικά (των οποίων ως και σήμερα αναιρούνται θεωρήματα), η επιστήμη και η τεχνολογία. Αναρωτιέμαι όμως, όταν ο φιλόσοφος έχει πίστη σε βεβαιότητες, δεν κινδυνεύει να αγγίξει το δογματισμό; Και ποιος δογματισμός επιτρέπει «το άνοιγμα στον κόσμο» του αγαπημένου μου Αξελού;

Δημοσιεύσεις

Για το δοκίμιο στο έργο του Γ. Δουατζή της Π. Βρεττού-Κοψιδά στο aromalefkadas.gr

Η Γεωργία Καρβουνάκη για τον Γ. Δουατζή στο Insula europea

Silenzio prezioso

Η Δήμητρα Γκουντούνα γράφει για τον Γ. Δουατζή

Άρθρο του Γ. Δουατζή στο neonplanodio «Η μεγάλη απειλή»

Κείμενο του Γ. Δουατζή στο ειδικό αφιέρωμα του περιοδικού «Φρέαρ» για τον Κώστα Γεωργουσόπουλο

Ποιήματα του Γ. Δουατζή στο blog «Ποίηση – Λογοτεχνία»

Προδημοσίευση «Αυλακιές» του Γ. Δουατζή στο frear

Ποιήματα στο «Σημειωματάριο»

Ποίημα «Τα όνειρα» στο Booksitting

Ποίημα «21 Μάρτη» στο Booksitting