04 Sep 2016

Από το Κάτοπτρο 23ο του Γ. Δουατζή

0 Comment

Να ήξερε η φωνή του άτολμου ψιθυριστή πόσο ηλίθιοι μου φαντάζουν όσοι τολμούν λέξεις σαν τη “μία και μοναδική αλήθεια” σκέφτηκε, και φώναξε με αρκετή πικρία, ισιώνοντας περήφανα το κορμί της: Αλλά γιατί, μακάριε, να σε αφυπνίσω με λόγια που αν χωρούσαν στο νου σου θα ήταν κτήμα σου από καιρό; Και ξαναζωντάνεψαν τα λουλούδια, τα πουλιά πέταξαν απαλά προς τον ουρανό και η δική της πραγματικότητα, αλώβητη, την τύλιξε με περίσσιο θάλπος.

   

Προηγούμενο
Επόμενο
[top]
About the Author
douatzis