29 Oct 2020

Σχεδίες – Κώστας Γεωργουσόπουλος

0 Comment

Έχω το μοναδικό προνόμιο να υποδεχθώ τον Γιώργο Δουατζή ως έφηβο στην πνευματική επικράτεια. Είχα την μεγάλη τύχη εκτός του να είμαι δάσκαλός του, να είμαι και ο πρώτος που τον διάβασε όταν ο Γιώργος είχε τα πρώτα του ποιητικά σκιρτήματα, να δω τις απόπειρές του, να κουβεντιάσω πάνω σε αυτές για να του δώσω τα φτερά για να μπορέσει να πετάξει. Είχε ανάγκη κι αυτός να ακουμπήσει σε έναν δάσκαλο, όπως συμβαίνει πάντα με τους ανθρώπους που έχουν τάλαντο και είναι ανασφαλείς. Δεν είχε έπαρση, συνηθίζει ο Γιώργος να μην έχει έπαρση σε ό,τι κάνει.

Θα σας αποκαλύψω ότι ο Γ.Δ. στο τελευταίο έτος της σπουδής του στο Λύκειο σκηνοθετήθηκε από τον δάσκαλό του στην Ηλέκτρα του Σοφοκλή παίζοντας τον Ορέστη και ήταν πάρα πολύ καλός. Ήταν μια παράσταση σχολική μεν, αλλά πολύ καλή όσον αφορά στην απόδοση των παιδιών.

Ο Γιώργος Δουατζής έχει μια πορεία αξιοζήλευτη στον χώρο της λογοτεχνίας, της δημοσιογραφίας και του δημόσιου βίου ιδιαιτέρως. Δεν μπορώ να ασχοληθώ με το καθέκαστα έργο του, αλλά γνωρίζω την δοκιμιακή του προσφορά, την προσφορά του ως δημοσιογράφος που ξέρει να παίρνει συνεντεύξεις, να στέκεται απέναντι στον άνθρωπο που θέλει να ανιχνεύσει το μέσα του. Πάει έτοιμος, μελετημένος, τεκμηριωμένος.

Επιμένω στη δημόσια παρουσία του Γιώργου διότι είναι σημαντική, καταλυτική και για τη λογοτεχνική του κατάθεση. Σε μια εποχή σαν τη δική μας, είναι πολύ δύσκολο πια να αποκρυπτογραφήσεις τα πάθη, τα αδιέξοδα, τις συναισθηματικές φορτίσεις των ποιητών, ανεξάρτητα από την σημαντική λογοτεχνική τους κατάθεση. Δεν μπορείς εύκολα να επικοινωνήσεις με το περιεχόμενο της ποίησής τους, που είναι τελείως ιδιωτικό. Δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει γι αυτό εξήγηση.

Ζούμε την εποχή όπου η ποίηση απουσιάζει ακόμα και από τα ετήσια αφιερώματα των εντύπων, των εφημερίδων που παρουσιάζουν την λογοτεχνική παραγωγή της χρονιάς, Πράγμα που σημαίνει απαξίωση της ποίησης. Αυτή η μοναξιά του ποιητή σήμερα, όντως οδηγεί του ανθρώπους σήμερα σε έναν κώδικα επικοινωνίας τελείως συντεχνιακό, όπου φυσικά γίνονται ενδιαφέρουσες προτάσεις ποιητικές, αλλά αφήνουν απέξω έναν σημερινό υποψιασμένο άνθρωπο, τον αδιέξοδο και εκκρεμή άνθρωπο του καιρού μας.

Αντίθετος σε αυτήν την πορεία είναι ο Γιώργος Δουατζής. Ακούστηκε προηγουμένως ότι έχει γράψει ερωτικά ποιήματα. Τα ερωτικά του ποιήματα δεν είναι όμως προσωπικές εξομολογήσεις. Είναι ο έρωτας για τη ζωή, είναι ο φόβος του θανάτου, η απελπισία του σημερινού ανθρώπου, τα αδιέξοδα. Και αυτά δεν είναι προσωπικές απόψεις, αλλά προσωπική κατάθεση στα μεγάλα προβλήματα του καιρού. Και από αυτή την άποψη ο Δουατζής είναι ο ποιητής της δημόσιας αγωνίας. Ακόμα και στα τελευταία του ποιήματα στις; “Σχεδίες”, που έριξα προ ολίγου μια ματιά, έχει ακουμπήσει ακριβώς σε αυτήν τη σχεδία του βίου. Και είναι πολύ ενδιαφέρον αυτό, είναι η σχεδία του βίου που είναι σχέδιο και ταυτοχρόνως ένας τρόπος να διασωθούμε, ένα σωσίβιο ζωής.

Με τέτοια σωσίβια μας εφοδιάζει ο Γιώργος Δουατζής, από όλες τις θέσεις. Ακόμα και από αυτές που του εμπιστεύθηκε η πολιτεία και είχε το μεγάλο θάρρος, να πετάξει στα μούτρα της εξουσίας την καρέκλα του, που δεν ήθελε με κανένα τρόπο να την ζεστάνει, όταν είχε τη μεγάλη τύχη να διευθύνει κρατικό τηλεοπτικό σταθμό, και δεν έμεινε εκεί, διότι δεν δέχτηκε ποτέ να ταπεινωθεί, δεν δέχτηκε ποτέ να συμβιβαστεί, να λάβει εντολές άνωθεν.

Αυτόν τον άνθρωπο τιμούμε απόψε, αυτό το έργο, αυτή τη θέση στα δημόσια πράγματα, αυτή τη δημόσια θά λεγα εξομολόγηση σημαντικών προβλημάτων του βίου, με κυρίαρχο αν θέλετε το ερωτικό στοιχείο, αλλά όχι με τη στενή αντίληψη. Εδώ υπάρχει ο έρωτας για τη ζωή και ο φόβος του θανάτου, που είναι ο οίστρος αυτού του τόπου όπως θάλεγε ο Εμπειρίκος.

Τον Γιώργο Δουατζή λοιπόν τιμάμε απόψε, που πρόσφατα εμφανίστηκε και ως θεατρικός συγγραφέας με ευρηματική τεχνική, πράγμα που σημαίνει ότι αυτό το εύρος των δραστηριοτήτων του είναι η αγωνία του να συλλάβει πρισματικά όλα τα προβλήματα του καιρού μέσα από τις δυνατότητες με τις οποίες είναι προικισμένος. Τον ευχαριστούμε.

Προηγούμενο
Επόμενο
[top]
About the Author
douatzis