29 Oct 2020

Τα γραφτά – Τάσος Λειβαδίτης

0 Comment

Ο Γιώργος Δουατζής είναι ποιητής της τελευταίας ώρας όπως θα έγραφαν οι εφημερίδες, “επί του πιεστηρίου”, αφού παρουσιάζει το πρώτο του βιβλίο. Αλλά η είδηση είναι πολύ ενδιαφέρουσα τα γραφτά. Πρόκειται για ένα βιβλίο που το διατρέχει ο πιο αγνός νεανικός παλμός. Ο Γιώργος Δουατζής πορεύεται με τους συνανθρώπους του στην τρομερή λεωφόρο της εποχής μας και το τραγούδι του, στις μικρές στάσεις αυτής της απεγνωσμένης διαδρομής, ξεκουράζει και δυναμώνει τους συνοδοιπόρους του. Ποίηση ακμαία, ηχηρή, καταιγιστική. Που τη σηκώνει στα χέρια του ποτέ σαν σημαία και πότε σαν όπλο -και πάντα- σαν ανθρώπινη προσφορά. Και συχνά σαν νυστέρι για να ανοίξει παλιές πληγές και να βρει μέσα τους την ανθρώπινη κακοδαιμονία:

“Ο σκοτωμένος είχε τολμήσει μια λέξη”.

“…τα παιδιά `ζητούν αίμα, οι έφηβοι οξυγόνο, κι οι άντρες δικαιολογίες”

Για τον ποιητή των “γραφτών”  όλα είναι κοινωνική υποχρέωση: απ’ τον έρωτα μέχρι το πεδίο της μάχης και από τον ρεμβασμό ως τα ιδεολογικά οράματα.

“Δεν χωράν οι λέξεις τέτοιες ώρες.

Η ποίηση κουρέλι με τρύπες στρογυλές

από κάνες ελληνικές κι αόματες”.

Ακριβώς, όμως,  επειδή έχει τόσα προσόντα, τόση καυτή πρώτη ύλη μέσα του, πρέπει να του επισημάνουμε ορισμένους κινδύνους, και ειδικά την ρητορικότητα που τον οδηγεί σε μακροσκελείς περιγραφές του συναισθήματος, αντί σε αποκαλυπτικές προβολές. Υπάρχει επίσης, συχνά, μια αδύναμης καύσης μετάπλαση των κοινωνικών στοιχείων σε ποίηση. Λέει κάπου: “Εκεί που το φαρμάκι της εκμετάλλευσης γέννησε την απληστία του κέρδους”. Ο ίδιος ποιητής που μπορεί να γράφει:

“…στήριζα στον αγκώνα μου

τη μυρωδιά της Άνοιξης, των ωκεανών

και αδιάντροπα γυμνός στις λεωφόρους σεργιανίζω

Προηγούμενο
Επόμενο
[top]
About the Author
douatzis