27 Oct 2020

Να βγω από μένα, Γιάννης Δάλλας – Κώστας Μαρδάς

0 Comment

Η εργοβιογραφία του ποιητή και μελετητή Γιάννη Δάλλα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Καπόν δια χειρός Γιώργου Δουατζή με τίτλο «Γιάννης Δάλλας, να βγω από μένα…». Μέσα σε 143 σελίδες ο συγγραφέας φωτίζει την πορεία του στοχαστή καθώς, όπως τονίζει, το έργο του μας ανασύρει , ως γνήσια ποίηση, από τον θολό βυθό της πνευματικής, πολιτικής και κοινωνικής ένδειας της εποχής μας. 

Πρόκειται για υλικό πολύωρων συζητήσεων, μελέτης και αναζήτησης στοιχείων για μια προσωπικότητα φορτωμένη από την Ηπειρώτικη εκφραστική δωρικότητα αλλά και στοχαστικό πλούτο, ζωντανό αποτύπωμα της ελληνικής ιστορίας κατά τον τελευταίο αιώνα. Είναι ένας άνθρωπος του λόγου ο οποίος έζησε υπολείμματα της τουρκοκρατίας, τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, την κατοχή, τον εμφύλιο, την μεταπολεμική Ελλάδα, μαζί με τα λογοτεχνικά ρεύματα και τις κοινωνικές ανακατατάξεις της εποχής. 

Είχε τη σοφία- σημειώνει ο συγγραφέας- να φτιάξει ένα κράμα με την αρχαϊκή ποίηση, τη λαϊκή παράδοση, τον μοντερνισμό της μεταπολεμικής Ευρώπης και τις ανάγκες του σήμερα.

Στο πρώτο κεφάλαιο παρατίθεται μια μεγάλη συνέντευξη με τίτλο «Εκ βαθέων». Σταχυολογώντας τις απαντήσεις μένουμε στις επιγραμματικές απαντήσεις:

«Δεν θέλω να αποδείξω στον κόσμο. Θέλω να υποδείξω στον κόσμο πως υπάρχει σωτηρία και να δείξω πως ο κόσμος είναι αείζωος».

«Ο ποιητής θα έπρεπε να είναι ανθρωπιστής. Αλλά είχαμε ποιητές περιθωριακούς, συμπλεγματικούς και αλήτες».

«Σε εποχή κρίσης η ποίηση είναι το τελευταίο αντιστύλι στην καταστροφή. Είναι η μόνη ανιδιοτελής αντίδραση».

«Η ποίηση είναι το πιο δύσκολο είδος γραφής. Νιώθω το πεζογράφημα ως βάδισμα με συνοχή, ενώ την ποίηση ως χορό με ελλειπτικότητα».

«Δεν έχουν όλα ειπωθεί. Ειδικά στη λογοτεχνία ξεχωρίζουν ο προσωπικός τρόπος, η ειδική οπτική γωνία και ο ιδιαίτερος τόνος της φωνής του ποιητή». 

«Η γραφή είναι μαρτυρία και μαρτύριο μαζί».

Στο δεύτερο κεφάλαιο με τίτλο «Η πορεία στις εποχές» ο Γιάννης Δάλλας αφηγείται τους βασικούς σταθμούς του, τη ζωή στη Φιλιπιάδα, όπου γεννήθηκε το 1924, τα παιδικά του χρόνια, τα σπίτια που μεγάλωσε, τον συμμαθητή του τουρκαλβανό Φουάτ Μπέη, την πρώτη επαφή με τα βιβλία του παππού του, το γυμνάσιο στην Άρτα, τα πρώτα ποιήματά του επηρεασμένα από τους μεσοπολεμικούς λυρικούς , την υποχρεωτική ένταξη στην Εθνική Οργάνωση Νέων του Μεταξά. Και μετά, την έλευση στην Αθήνα, τα στέκια των ομότεχνων, τη σύλληψη λόγω των λόγω των αριστερών φρονημάτων, το πτυχίο της Φιλοσοφικής για να ακολουθήσει η πολύπλευρη εκπαιδευτική, συγγραφική, πολιτιστική και πολιτική δράση στα Γιάννενα ως που αναδείχθηκε καθηγητής της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας , την επιστροφή στην Αθήνα της συγγραφής , των συνεδρίων και ομιλιών .

Καταλήγοντας σημειώνει την επιθυμία του για το επιτύμβιο ποίημα: 

«Ειμ΄ένας πίδακας νερού που έγινε στήλη/ και τ΄όνομά μου να το γράφει ο άνεμος/ ν΄ακούγεται η βουή του στο διάστημα/ ανάμεσα από τις κεραίες των μεγαλουπόλεων/ ν΄αναγνωρίζεται από τους κωφάλαλους του μέλλοντος/ Μάνα από τ΄άφεγγα της γης είδες τι γέννησες/ μια προτομή βροχής κι ανέμου γέννησες».

Το βιβλίο κλείνει με ένα επίμετρο του ποιητή Γιώργου Μπλάνα για το ποιητικό, μεταφραστικό και κριτικό του έργο: «Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε την τόλμη να μεταφέρει εκφραστικά εργαλεία από τη μια πνευματική πρακτική στην άλλη. Το έργο του είναι ακάματη σκαπάνη. Σκάβοντας έρχεται το μέλλον».

Στο βιβλίο υπάρχει αναλυτικά η εργογραφία. Μετρήσαμε 16 ποιητικές συλλογές,2 πεζά, 2 αφηγήματα, 35 δοκίμια- μελέτες και 11 μεταφράσεις.

Είναι το 18ο βιβλίο του δημοσιογράφου- ποιητή Γιώργου Δουατζή ο οποίος ομολογεί το θαυμασμό του για τον άνθρωπο και «για την περιπλάνησή του στην ολόφωτη αλήθεια του».

Προηγούμενο
Επόμενο
[top]
About the Author
douatzis