29 Oct 2020

Σχεδίες – Γιώργος Ίκαρος Μπαμπασάκης

0 Comment

Στις “Σχεδίες” μένει ο Δουατζής στα ήδη προϋπάρχοντα μοτίβα και στους τρόπους που συναντάμε στις προηγούμενες ποιητικές του συλλογές, κυρίως στις “Σπονδές”.

Εννοώ ότι ασκεί την ποίηση με έναν ιδιαίτερο τρόπο, σε αντίθεση με την σχεδόν συνωμοτική προσπάθεια  πολλών ποιητών να γράφουν ο ένας για τον άλλον και να διαβάζουν ο ένας τον άλλον. Ο Γιώργος απεναντίας κάνει ένα άνοιγμα όπως θάλεγε ο Κώστας Αξελός, κάνει ένα άνοιγμα στο αίνιγμα και επιχειρεί με ένα λόγο δικό του να κάνει μια στρατηγική της απεύθυνσης.   Στρατηγική της απεύθυνσης, σημαίνει ότι βλέπω τον άλλο στα μάτια με έντιμο τρόπο και του απευθύνω το λόγο, του λέω αυτά που έχω μέσα μου και προσπαθώ να είμαι όσο πιο σαφής γίνεται.

Στις “Σχεδίες” διέπεται από ένα ρεαλισμό, από ένα λόγο λιτό, ένα λιτό λυρισμό. Υπάρχει το λυρικό στοιχείο, αλλά υπάρχει αυτό που επεσήμαναν κι άλλοι, ότι υπάρχει το πολιτικό με την ακρίβεια ενός δημοσιογράφου που τίμησε το επάγγελμα τόσα χρόνια, την ακρίβεια που μιλάει για το νυν, για το παρόν και οραματίζεται με μια πικρή ειρωνεία ένα μέλλον, που δεν ξέρουμε αν θα έρθει.

Ο ρεαλισμός είναι ένα βασικό στοιχείο στις “Σχεδίες”, αλλά υπάρχει και μία υπονόμευση αυτού του ρεαλισμού από έναν περίεργο και πλάγιο υπερρεαλισμό, κάτι που δουλεύει ο Γιώργος Δουατζής με λεπτότητα και το κάνει σαν ένα κέντημα.

Θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τα ποιήματα που συναντάμε στις “Σχεδίες” ασπρόμαυρες πολαρόϊντ, ακριβώς γιατί είναι μια φωτογραφική απεικόνιση, αποτύπωση αυτού που συμβαίνει και αυτό είναι πάρα πολύ τολμηρό και το είχαμε συναντήσει και στις “Σπονδές”.

Να κλείσω με μία φράση του Ναμπόκωφ, η οποία ταιριάζει πάρα πολύ στις “Σχεδίες”. Λέει ότι ο δημιουργός εργάζεται με το πάθος του επιστήμονα και την ακρίβεια του καλλιτέχνη. Αντιστρέφει δηλαδή το αυτονόητο. Το συμπληρώνω αυτό με μία απόφανση του Καρούζου,ότι “ο ποιητής γυμνάζει τη σκέψη σε απογύμνωση”. Αυτό ακριβώς κάνει ο Δουατζής και στις “Σχεδίες”, δηλαδή κάνει το αντίθετο από αυτό που έλεγε ο Ρολάν Μπαρτ “να κολακεύει και να κανακεύει τον αναγνώστη”.  Ο Γιώργος Δουατζής δεν κανακεύει και κολακεύει κανέναν, ούτε τον ίδιο του τον εαυτό, παρότι θα του άξιζε.

Στρατηγική της απεύθυνσης και ποιήματα τα οποία μας λείπουν σήμερα και θα μπορούσε να διαβάζονται δυνατά στους δρόμους.

Προηγούμενο
Επόμενο
[top]
About the Author
douatzis